Τάκης Μυλωνάς: «Arte Povera στο Λαογραφικό Μουσείο Αράχωβας»

Εξήντα περίπου έργα τέχνης, κατασκευασμένα από απαξιωμένα υλικά, καλώδια, ηλεκτρονικές πλακέτες και αντικείμενα καθημερινής χρήσης κοσμούσαν επί τρεις περίπου μήνες το Λαογραφικό Μουσείο Αράχωβας, ενθουσιάζοντας μικρούς και μεγάλους. Δημιουργός των ιδιαίτερων αυτών αντικειμένων που είτε διαθέτουν κάποια στοιχεία κίνησης είτε λειτουργούν κανονικά είναι ο 79χρονος, Τάκης Μυλωνάς, συνταξιούχος του Ο.Τ.Ε., ο οποίος από τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησε να μαζεύει υλικά προς ανακύκλωση από τα αναλογικά κέντρα του Ο.Τ.Ε. που αντικαθίσταντο με ψηφιακά και να κατασκευάζει μικροαντικείμενα, διακοσμητικά, ρολόγια και τηλέφωνα που «κάνουν κανονικά τη δουλειά τους».

-Πότε ξεκινήσατε να καταπιάνεστε με τις κατασκευές;

Τελείωσα το Δημοτικό Σχολείο στην Αράχωβα και όπως αντιλαμβάνεστε η πρόσβασή μας σε παιχνίδια εκείνη την εποχή ήταν περιορισμένη. Έτσι, αναγκαζόμασταν να δημιουργήσουμε με τα χέρια μας όσα θα θέλαμε να αποκτήσουμε, εξασκώντας παράλληλα το μυαλό αλλά και τη φαντασία μας. Ο φίλος μου – μετέπειτα δάσκαλος – και εγώ αρχίσαμε να φτιάχνουμε παιχνίδια με κουτιά από κονσέρβες και ξύλο. Κατασκευάζαμε μικρούς αργαλιούς, αυτοκινητάκια, ραδιοφωνάκια από γαλινίτη που έπιαναν έναν σταθμό, ακόμα και τηλέφωνο, το οποίο λειτουργούσε σε απόσταση 150 μέτρων, με κλωστή, κουτί από κονσέρβα, δέρμα και κουδουνάκι. Συνεπώς για μένα η σταδιακή συλλογή υλικών από τα αναλογικά κέντρα του Ο.Τ.Ε. που θα πήγαιναν στην ανακύκλωση δεν ήταν παρά μια εξάσκηση της παλιάς μου παιδικής τέχνης. Έτσι, περί τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ξεκίνησα να συλλέγω υλικά και μόλις βγήκα στη σύνταξη και επέστρεψα από την Αθήνα στην Αράχωβα, άρχισα να κατασκευάζω αρχικά μικροπράγματα και έπειτα πιο μεγάλα αντικείμενα… Άλλωστε, φτιάχνοντας σου έρχεται η όρεξη.

-Από που αντλείτε την έμπνευσή σας;

-Δεν υπάρχει μια κάποια συγκεκριμένη πηγή έμπνευσης για μένα, αν και θα είναι εύκολο για κάποιον να πει πως δεν με αφήνει το παρελθόν μου στα τηλεφωνικά κέντρα, αν κρίνει από τα τηλέφωνα που έχω φτιάξει και λειτουργούν αλλά και την τηλεφωνήτρια που κινείται μπροστά από έναν τηλεφωνικό μεταλλάκτη. Ωστόσο, αν προσέξει κάποιος καλύτερα τα εκθέματα, θα δει ρομποτάκια, αυτοκινητάκια, αεροπλανάκια, λογιών – λογιών μικροαντικείμενα αλλά και κατασκευές όπως το ρομπότ «Λεωνίδας» που έχει σχέση με το παρελθόν της χώρας μας. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι η εμπειρία του καθενός τον ωθεί στη δημιουργία ενώ η φαντασία παίζει το ρόλο της. Εγώ προσπάθησα να φτιάξω αντικείμενα από απαξιωμένα υλικά, τα οποία να έχουν ένα καλό οπτικό αποτέλεσμα και να προκαλούν το ενδιαφέρον του θεατή. Αξίζει να αναφερθεί πως τίποτα δεν είναι κολλημένο ή κομμένο αλλά όλα τα ανεξάρτητα υλικά έχουν ενωθεί με βίδες μεταξύ τους, αφού δεν γινόταν με διαφορετικό τρόπο η συναρμολόγηση.

-Αυτή είναι η πρώτη σας έκθεση;

Από νέος είχα μεγάλη αγάπη στη ζωγραφική και στη φωτογραφία. Έτσι, συνήθιζα να φωτογραφίζω άγρια λουλούδια και μανιτάρια του Παρνασσού αλλά και της Αράχωβας, τα οποία κρίθηκαν άξια έκθεσης στο Λαογραφικό Μουσείο της περιοχής μας πριν τρία – τέσσερα χρόνια ενώ μου αρέσει να συλλέγω παλιές φωτογραφίες της Αράχωβας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αυτή είναι η πρώτη έκθεση κατασκευών μου, η οποία νομίζω – κρίνοντας από τις αντιδράσεις του κοινού που την επισκέφτηκε – οτι ήταν ενδιαφέρουσα, ιδιαίτερα για εκείνους που θεωρούν πως κάποια πράγματα είναι για πέταμα. Παράλληλα, έχω στην κατοχή μου μηχανήματα τηλεφωνικών κέντρων για να καλείς εξαψήφιο νούμερο, με τα οποία θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα αξιόλογο μουσείο τηλεφώνου. Ελλείψει χώρου αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο Δήμο αλλά ελπίζω πως κάποια στιγμή, θα μπορέσει αν βρεθεί μια εγκατάσταση να τα στεγάσει, προκειμένου να τα επισκέπτονται μικροί και μεγάλοι.

-Τι ωθεί άραγε έναν συνταξιούχο να καταπιάνετε με κατασκευές και όχι με τις «τυπικές ενασχολήσεις που συνηθίζονται» στην ηλικία σας;

Είναι απαραίτητο για έναν συνταξιούχο να έχει ενδιαφέροντα. Αυτά είναι που του παρατείνουν τη ζωή. Προσωπικά δεν θα μπορούσα να κάθομαι όλη μέρα στο καφενείο, αν δεν είχα να κάνω τίποτα τα πρωϊνά. Τα βαριέμαι αυτά τα «τυπικά» που λέτε «πως συνηθίζονται». Εμένα, λόγω και του επαγγέλματός μου, αλλά και των νεανικών μου ενασχολήσεων, με γεμίζουν πράγματα που ίσως φαίνονται κουραστικά σε κάποιον άλλον. Εμένα όμως με κάνουν χαρούμενο. Ξέρετε, δεν είχα βιβλίο εντυπώσεων στην έκθεση και ένας επισκέπτης πήγε και έφερε ένα τετράδιο, το οποίο γέμισε άμεσα και έπρεπε να αντικατασταθεί ενώ η ομάδα του Μουσείου πρότεινε να δοθεί παράταση στην έκθεση. Κάποιοι με ρωτούν αν θα μεταφερθεί η έκθεση και αλλού για να γνωρίσουν τη χαρά των κατασκευών και άλλοι άνθρωποι, πράγμα που δεν εξαρτάται από εμένα από τους φορείς που τυχόν θα ενδιαφερθούν να μεταφέρουν τις κατασκευές και να τις εκθέσουν. Πραγματικά, αυτά με κάνουν νέο ξανά.

Η εν λόγω έκθεση σίγουρα κέρδισε τους επισκέπτες της Αράχωβας, οι οποίοι δεν περίμεναν πως θα δουν κάτι τόσο ξεχωριστό και τόσο πρωτότυπο. Μερικά υλικά προς ανακύκλωση, επενδυμένα με φαντασία και πασπαλισμένα με πολλή αγάπη γέμισαν έναν εκθεσιακό χώρο και άγγιξαν μικρούς και μεγάλους εν δυνάμει δημιουργούς, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν αντικείμενα που φτιάχτηκαν με όσα φαντάζουν σκουπίδια. «Αν σου λείπει η φαντασία, σίγουρα είναι δύσκολο να δημιουργήσει κάτι χρήσιμο μέσα από ένα σωρό άχρηστων υλικών. Άλλωστε, ακόμα και οι επιστήμες βασίζονται στην φαντασία ενώ η δημιουργία είναι αυτό που μας κρατά ζωντανούς» λέει ο κ. Μυλωνάς με νόημα και μας ευχαριστεί για την επίσκεψή μας.

No related posts.