Το σήμερα είναι το αύριο του χτες

Το σήμερα είναι το αύριο του χτες. Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη φράση, όμως συνεχίζουμε ακάθεκτα να δίνουμε περισσότερη προσοχή στο αύριο, στο μέλλον, και αφήνουμε το παρόν να κυλάει χωρίς να του δίνουμε ιδιαίτερη σημασία;

Δε ζούμε στο παρόν. Φοβόμαστε να αφεθούμε, να παραδοθούμε σε ό,τι συμβαίνει και σε ό,τι υπάρχει. Έχουμε μια έντονη επιθυμία να ελέγχουμε τις καταστάσεις και η προσκόλληση στην εικόνα μάς απομακρύνει από την πραγματικότητα. Πάρτε για παράδειγμα όταν κάνουμε ντους. Γιατί πρέπει να σκεφτούμε; Γιατί δεν παραδινόμαστε στα χάδια του νερού, στη μυρωδιά του σαπουνιού; Δεν παρατηρούμε τις κινήσεις μας. Αναπολούμε το παρελθόν για τις στιγμές που περάσαμε και το βλέμμα μας είναι συνεχώς στραμμένο στο μέλλον. Κάνουμε σχέδια, όνειρα. Το παρόν περνάει απαρατήρητο. Μας εκπαιδεύουν συνέχεια να μοχθούμε τώρα για να εξασφαλίσουμε ένα λαμπρό μέλλον, να ζούμε πιο άνετα, να έχουμε περισσότερα υλικά αγαθά, να έχουμε μια εξασφαλισμένη δουλειά με καλή αμοιβή.

Κανείς δε μας μιλάει για το τώρα, για τη στιγμή. Την προσπερνάμε λες και η ώρα δεν αποτελείται από λεπτά, λες και η μέρα δεν αποτελείται από ώρες, λες και το παρόν είναι αποκομμένο και το μέλλον είναι κάτι μακρινό, άπιαστο. Όλα είναι μια διαρκή κίνηση. Ουδείς μας νουθετεί να εστιάσουμε στη στιγμή, στο λεπτό, στο τώρα. Οι περισσότεροι πριν κοιμηθούμε σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε αύριο, τον προγραμματισμό που έχουμε κάνει, τι ώρα πρέπει να ξυπνήσουμε, τι θα φορέσουμε, τι θα φάμε για πρωινό. Πάμε γρήγορα στην αγκαλιά του Μορφέα κάπως αγχωμένοι, με χίλιες σκέψεις να τριβελίζουν το μυαλό μας για την αυριανή μέρα και γενικώς για τα μέλλον. Δεν προσπαθούμε να χαλαρώσουμε, να διαβάσουμε, λόγου χάρη, ένα βιβλίο (είναι βέβαιο ότι το διάβασμα σε χαλαρώνει), ή να πιούμε κάποιο τσάι, ή να κάνουμε οτιδήποτε μας κάνει να νιώθουμε πιο χαλαροί.

Και η επόμενη μέρα ήρθε και εμείς συνεχίζουμε το ταξίδι μας, να τα προλάβουμε όλα. Πολλές φορές πείθουμε τον εαυτό μας ότι όλα μας χρειάζονται, δημιουργούμε μόνοι μας πλασματικές ανάγκες. Πολλά πράγματα τα θεωρούμε δεδομένα και όταν τα χάνουμε τότε καταλαβαίνουμε την αξία τους. Καθετί το συγκρίνουμε με τις ανάγκες του άλλου. Όταν είμαστε μικροί βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε, όταν μεγαλώνουμε δεν έχουμε προλάβει να κάνουμε αυτά που θέλαμε και τότε μας πιάνει άγχος.

Πάρτε για παράδειγμα τα σημερινά παιδιά κυρίως στις μεγαλουπόλεις. Μόλις πάνε α’ δημοτικού οι γονείς  τους φροντίζουν να το γράψουν σε κάποιο σωματείο ή αθλητικό σύλλογο. Κανείς όμως δε ρωτάει το παιδί αν όντως το θέλει με πάθος. Στο άγχος του σχολείου προστίθεται και το άγχος της άλλης ενασχόλησης. Δεν του δίνουμε χρόνο να απολαύσει την παιδική του ηλικία. Να παίξει ανέμελα με τους φίλους του χωρίς να έχει την έγνοια της ώρας του φροντιστηρίου.

Όλοι εσείς θα μου πείτε ότι δεν υπάρχει χρόνος γι’ αυτό τρέχουμε. Δίνουμε, όμως, την απαραίτητη προσοχή στον χρόνο; Καθετί τι που κάνουμε το κάνουμε σχεδόν μηχανικά, χωρίς πάθος. Όσο βαρετό κι αν είναι αυτό που κάνουμε κάτι θα μάθουμε, αυτό είναι σίγουρο. Είμαστε για καφέ με τους φίλους μας και κανονίζουμε την επόμενη συνάντηση. Δεν απολαμβάνουμε τις στιγμές. Λες «δε βαριέσαι; θα υπάρχουν κι άλλες». Όμως καμία άλλη στιγμή δεν είναι ίδια.

Θέλουμε πολλά πράγματα να τα κάνουμε ταυτόχρονα για να εξοικονομήσουμε χρόνο και έπειτα να τον απολαύσουμε αυτόν τον χρόνο. Πώς, όμως, να τον απολαύσουμε αφού έχουμε εξαντληθεί από την κούραση; Δεν υπάρχει κανένας μαγικός διακόπτης να σταματήσει την εξάντληση και να μας κάνει να γευτούμε, λόγου χάρη, το παγωτό που έχουμε κανονίσει να φάμε με μία φίλη ή έναν φίλο μας. Χάσαμε κάποιες στιγμές, ώρες. Φύγαν ανεπιστρεπτί…

No related posts.