«Ήμουν κι εγώ εκεί…»: Ο Μανού Τσάο στο Rockwave Festival

Το άλμπουμ Puta's Fever του συγκροτήματος Mano Negra κυκλοφόρησε το 1989

Η είδηση έσκασε σαν βόμβα με την ανακοίνωση του προγράμματος του φετινού Rockwave Festival: ο γαλλοϊσπανός τραγουδοποιός, Μανού Τσάο επρόκειτο να εμφανιστεί την τρίτη και τελευταία μέρα της διοργάνωσης, στον χώρο του Terravibe , παίρνοντας μάλιστα την σκυτάλη από την Πάτι Σμιθ. Η προοπτική αυτή, σε συνδυασμό με το προσιτό εισιτήριο (25 ευρώ στην προπώληση, 40 στο ταμείο) οδήγησε 35.000 θεατές στη Μαλακάσα το βράδυ της Πέμπτης 10 Ιουλίου, σημειώνοντας ρεκόρ προσέλευσης για τη συγκεκριμένη διοργάνωση. Το πλούσιο πρόγραμμα της βραδιάς, καθώς και ο συνδυασμός καλής μουσικής, χορού και πολιτικού σχολίου φαίνεται να αποζημίωσαν το κοινό για το μποτιλιάρισμα που είχε ξεκινήσει από νωρίς και εκτεινόταν σε ακτίνα χιλιομέτρων.

Η κυκλοφοριακή συμφόρηση και ο καθ’ όλα αναμενόμενος συνωστισμός στην είσοδο ήταν άλλωστε ο λόγος που η γράφουσα δεν πέρασε την πύλη του Φεστιβάλ παρά λίγο πριν τις 10 το βράδυ. Ο Μανού Τσάο είχε ήδη βγει στη σκηνή πριν μισή περίπου ώρα και το κέφι, με τη βοήθεια και του αλκοόλ που έρεε άφθονο, ήταν ήδη ζωγραφισμένο στα πρόσωπα όλων. Η ποιότητα του ήχου ήταν άψογη και οι γιγαντοοθόνες μηδένιζαν την απόσταση ανάμεσα στην σκηνή και τους τελευταίους θεατές, η οποία έφθανε, λόγω της θεαματικής προσέλευσης, ακόμη και τις μερικές εκατοντάδες μέτρα.

Το Clandestino υπήρξε η πρώτη σόλο δουλειά του

Οι γνώριμοι στους φίλους του καλλιτέχνη ήχοι εναλλάσσονταν από σκα σε ροκ εντ ρολ και ξανά σε ζωηρό πανκ, καλύπτοντας σχεδόν ολόκληρο το μουσικό φάσμα της πορείας του, από τα χρόνια των Mano Negra που τον ανέδειξαν ως τις πρόσφατες επιτυχίες των τριών σόλο άλμπουμ του. Το συγκρότημά του, Radio Bemba Sound System αντεπεξήλθε σε όλες τις ηχητικές ακροβασίες, δικαιώνοντας την φήμη του. Από μια συναυλία του Μανού Τσάο δεν θα μπορούσε, φυσικά, να λείπει ο πολιτικός προβληματισμός· από το πρώτο σύνθημα εναντίον του προέδρου Μπους έως τη ζωντανή ανάγνωση στα ελληνικά μιας δήλωσης υποστήριξης προς το κίνημα των Ζαπατίστας, ο γνωστός για τις απόψεις του κατά της παγκοσμιοποίησης μουσικός έδειξε τη μαχητική του στάση απέναντι στα προβλήματα του κόσμου μας.

Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε μετά από δύο ώρες, έχοντας προσφέρει στους τυχερούς παρευρισκόμενους ένα δυναμικό, άκρως διασκεδαστικό πρόγραμμα που η ανάμνησή του θα μας συντροφεύει για καιρό. Κι αν η εμπειρία του ασταμάτητου χορού υπό τους ήχους του Μανού και τα πεύκα της Μαλακάσας δεν είναι κάτι που χαίρεται κανείς κάθε μέρα ή έστω κάθε χρόνο, η βραδιά θα μπορούσε ίσως να περιγραφεί τέλεια μόνο με την εξής φράση: ήμουν κι εγώ εκεί…!

No related posts.