«Αλληλεγγύη: η εξαίρεση που έγινε κανόνας»

Είχα διαβάσει κάπου πως η αλληλεγγύη δεν είναι λέξη, είναι πράξη. Πράξη συλλογική και ατομική που σε μια τόσο μοναχική εποχή, όπως αυτή που ζούμε, αποτελεί καταφύγιο για πολλούς ανθρώπους.

Η ταινία «Solitaire ou Solidaire: Μόνος ή αλληλέγγυος» που προβλήθηκε στο 18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ προσπαθεί να δώσει στον θεατή της μια εικόνα έμπρακτης αλληλεγγύης, προβάλλοντας τη δράση του Κοινωνικού Ιατρείου Θεσσαλονίκης.

Η ιστορία ξεκινά το 2011, όταν με αφορμή την απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, συστάθηκε μια ομάδα εθελοντών στο Εργατικό Κέντρο της πόλης, όπου και διέμεναν οι μετανάστες, η οποία περιποιήθηκε αυτούς τους ανθρώπους. Ήδη από τότε προωθούνταν διάφορα μέτρα από το ΕΣΥ, τα οποία απέκλειαν από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μετανάστες χωρίς χαρτιά ενώ στη συνέχεια επεκτάθηκαν σε όλους τους ανασφάλιστους πολίτες.

Το ντοκιμαντέρ θέτει σε πρώτο πλάνο τις προσωπικές ιστορίες των ασθενών του Κοινωνικού Ιατρείου, όπως ο Γιώργος, ο Ανέστης και η Βαγγελιώ, οι οποίοι δέχτηκαν να μοιραστούν τις εμπειρίες και τις σκέψεις τους, καθώς και των εθελοντών-μελών που απασχολούνται. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι στην αρχή η δράση ξεκίνησε με 15-20 άτομα και αυτή τη στιγμή αριθμεί πάνω από 200 μέλη.

Ανάμεσα στις αφηγήσεις των πρωταγωνιστών παρεμβάλλονται επιλεγμένες εικόνες-ασπρόμαυρες και μη-παρμένες από τους ρυθμούς της καθημερινής ζωής στη Θεσσαλονίκη και την επικαιρότητα των γεγονότων τα τέσσερα αυτά χρόνια που χρειάστηκαν για την ολοκλήρωση της ταινίας. Η τεχνική αυτή της γρήγορης εναλλαγής των εικόνων κρατά το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο χωρίς να τον κουράζει και αποτελεί μια safe επιλογή, στην οποία καταφεύγουν πολλοί δημιουργοί στα ντοκιμαντέρ τους.

Το βέβαιο είναι πάντως πως η ταινία πετυχαίνει απόλυτα τον σκοπό της, να μυήσει δηλαδή τον θεατή μέσα από τις πολυσύνθετες ανθρώπινες ιστορίες καθημερινού αγώνα και αλληλοστήριξης, στην έννοια της ανιδιοτελούς προσφοράς. Μια έννοια που είναι πια ώρα να ξαναρθεί στο φως.

Μία ταινία των Ειρήνης Καραγκιοζίδου, Θεόφιλου Καλαϊτζίδη, Άκη Κερσανίδη, Αιμιλίας Κουγιουμτζόγλου, Κικής Μουστακίδου, Σταυρούλας Πουλημένη, Χρύσας Τζελέπη

Related posts:

  1. «Αποτίμηση, βραβεία και μια δόση συγκίνησης»
  2. «Μια μικρή αυτοκρατορία εικόνων»