Άρση του Σαμποτάζ

Πολλά έχουν λεχθεί εσχάτως αναφορικά με τα επικείμενα οφέλη που αναμένεται να προκύψουν από την πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει σε άρση του Καμποτάζ στην κρουαζιέρα.

Μια πρωτοβουλία που αν εφαρμοστεί σωστά θα αποφέρει στο κράτος πολύτιμους πόρους, χρήματα που τόσο πολύ έχει ανάγκη προκειμένου να είναι σε θέση να διατηρήσει αν όχι να αναβαθμίσει τις ελλιπείς κοινωνικές δομές και υπηρεσίες του.

Όποια πρωτοβουλία όμως και να αναληφθεί, από όποιον και να θεσμοθετηθεί, μοιραία η σωστή και ορθή εφαρμογή της επαφίεται όχι στην ευαισθησία που είναι ανύπαρκτη πλέον, όχι στο αίσθημα κοινωνικής ευθύνης που μέρα με τη μέρα φθίνει όλο και πιο πολύ, αλλά δυστυχώς στο αλήστου μνήμης ελληνικό φιλότιμο.

Στο θέμα μας λοιπόν. Η άρση του καμποτάζ είναι αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη για το λεγόμενο τουριστικό κομμάτι της ελληνικής οικονομίας. Ένα κομμάτι ιδιαίτερα σημαντικό, αν όχι το σημαντικότερο της ελληνικής βιομηχανίας εσόδων. Δυστυχώς όμως η εύλογη αύξηση των αφίξεων μεγάλων κρουαζιερόπλοιων στον ελληνικό χώρο δε συνοδεύτηκε με την απαραίτητη προσαρμογή σε επίπεδο υποδομών και υπηρεσιών. Δεν υιοθετήθηκε και δεν προβλέπεται σύντομα να υιοθετηθεί μια ενιαία πολιτική σχετικά με την υποδοχή, τη φιλοξενία, τη συμπεριφορά  και την πολυπόθητη επιστροφή των επισκεπτών στη χώρα μας με αποτέλεσμα τα δύο τρίτα των φετινών εκδρομέων να μην αναμένεται να επιστρέψουν του χρόνου. Αυτό, βέβαια, στην καλύτερη περίπτωση, γιατί στη χειρότερη αναχωρούν με τις δυσμενέστερες των εντυπώσεων, αποτελώντας με αυτόν τον τρόπο τους κατεξοχήν δυσφημιστές της άλλοτε περίφημης ελληνικής φιλοξενίας.

Στην Ελλάδα της επιτήρησης, της αμφισβήτησης μιας ολόκληρης γενιάς και κοινωνίας για το πώς θα αντεπεξέλθει στις σημερινές συνθήκες, στην Ελλάδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του υπέρογκου δημόσιου χρέους μια τέτοια εξέλιξη ούτε μας βολεύει, ούτε μας εξυπηρετεί και φυσικά ούτε μας τιμά σαν οικοδεσπότες, σαν πολίτες, σαν Έλληνες!

Μέτρα, λοιπόν, εδώ και τώρα! Μέτρα ουσιαστικά και προς όφελος όλων. Μέτρα που θα εφαρμοστούν κάθετα στο σύνολο, ει δυνατόν, της τουριστικής δραστηριότητας.
Μεγαλύτερες, ποιοτικότερες, αποδοτικότερες υποδομές στους χώρους υποδοχής και φιλοξενίας των επισκεπτών. Εκσυγχρονισμός και επικαιροποίηση των παρεχόμενων υπηρεσιών στους τόπους παραμονής και περιήγησης. Απρόσκοπτη παροχή υψηλού επιπέδου υπηρεσιών στα σημεία άφιξης και αναχώρησης. Αυστηρός έλεγχος της λειτουργίας των τοπικών και περιφερειακών αγορών (τιμοληψίες, υγειονομικός έλεγχος, κοινωνική ευθύνη) με σεβασμό στις διατάξεις που διέπουν το υφιστάμενο νομικό και οικονομικό πλαίσιο.

Όσα μέτρα όμως και αν ληφθούν, όσο ευεργετική και αν είναι η συγκεκριμένη νομοθετική πρωτοβουλία της άρσης του καμποτάζ τίποτε δεν πρόκειται να λειτουργήσει σωστά και αποδοτικά για το κοινωνικό σύνολο αν δεν καταστεί εφικτή η άρση του Σαμποτάζ που καθημερινά παρατηρείται και καταγράφεται σε κάθε γωνιά της χώρας από εμάς τους ίδιους. Αν δεν καταλάβουμε επιτέλους πως τα μικροσυμφέροντα του καθενός δεν μπορεί να είναι πάνω από το γενικό συμφέρον.

Στους περισσότερους, αν όχι όλους, τουριστικούς προορισμούς καταγράφονται καθημερινά περιστατικά αναχρονιστικών πρακτικών που προσβάλλουν την εθνική μας καταγωγή, την ιστορική μας προέλευση, την ίδια μας τη νοημοσύνη και αξιοπρέπεια. Ο τουρίστας, ο εκδρομέας, ο επισκέπτης, ο βασικός μας χρηματοδότης σε τελική ανάλυση αντιμετωπίζεται ως μια περιοδική ευκαιρία αύξησης του εισοδήματος μας, αδιαφορώντας για το αν θα ικανοποιηθεί από την προσφερόμενη υπηρεσία, αφού -εδώ που τα λέμε- ποιος ξέρει αν θα τον ξαναδεί ποτέ, βρε αδερφέ. Η «αρπαχτή» να γίνει, όπως λέμε στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις, και έχει ο Θεός.

Δίνουν και παίρνουν τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια οι δοσοληψίες μεταξύ εμπόρων, τουριστικών πρακτόρων, ταξιτζήδων και ξεναγών σχετικά με τα δρομολόγια που επιλέγονται να ακολουθηθούν κατά τη διάρκεια της ξενάγησης των τουριστών στους τόπους-σταθμούς παραμονής τους. Με το κεφάλι καθορίζονται οι τιμές και εξασφαλίζουν έτσι ένα καλό τζίρο στα μαγαζιά και ένα καλό χαρτζιλίκι στους ξεναγούς. Χαρτζιλίκι που, φυσικά, δεν εμφανίζεται πουθενά και συνεπακόλουθα δε συνυπολογίζεται στο εθνικό προϊόν.

Με αυτόν και με άλλους ευφάνταστους και ευρηματικούς τρόπους κατάφερναν και καταφέρνουν να βιοπορίζονται η Ψωροκώσταινα και τα παιδιά της. Μόνο που στην εποχή του Μνημονίου και της ελεύθερης αγοράς, στην οποία με γοργά βήματα κατευθύνεται η εν λόγω Κυρία, τέτοιες επιλογές και πρακτικές οδηγούν στην έξοδο και το περιθώριο. Και αν η άρση του καμποτάζ ωφελεί την κρουαζιέρα και αυξάνει το εθνικό προϊόν, μια πιθανή άρση του εγχώριου Σαμποτάζ είναι βέβαιο πως θα αποβεί προς όφελος μιας ολόκληρης γενιάς και της εθνικής της αξιοπρέπειας που αποτελεί και το μεγάλο ζητούμενο.

No related posts.