Μένουμε Ευρώπη;

Τι θα πρέπει να αναρωτηθούμε τις ημέρες αυτές τις οποίες η Ευρώπη εκδηλώνει το πιο σκληρό και αυταρχικό της πρόσωπο; Βλέπουμε μέρα με τη μέρα να εμφανίζεται μια Ευρώπη που δεν έχει κάποια σχέση με τα αρχικά οράματα και τις  ενωτικές της διακηρύξεις. Μία Ευρώπη πολλών ταχυτήτων που δεν έχει κρατήσει κάτι ούτε από το «Ευρωπαϊκή» ούτε από το «Ένωση». Τις ημέρες αυτές φανερώνεται μια Ευρώπη που σπέρνει σε ανατολή, δύση αλλά και εντός της τη μισαλλοδοξία, τον φόβο, διαχωρισμό, ο οποίος κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους σε ανώτερης και κατώτερης ποιότητας όντα. Σε αυτούς που ανήκουν στους «δικούς μας»  και σε αυτούς που ανήκουν στους «Άλλους».

Τι θα πρέπει να αναρωτηθούμε για αυτή την Ευρώπη, η οποία τον τελευταίο χρόνο έχει επιδείξει προς χώρες, όπως η Ελλάδα, τον πιο αμείλικτο χαρακτήρα της, εφαρμόζοντας με εκβιαστικό τρόπο βάναυσες πολιτικές και εξακολουθώντας να λαμβάνει μέτρα ακραίας λιτότητας, τα οποία έρχονται να εξοντώσουν τις ζωές των ήδη ταλαιπωρημένων πολιτών; Τι θα πρέπει να αναρωτηθούμε για μια Ευρώπη, η οποία με τον πιο εκδικητικό τρόπο και εκφράζοντας μια τάση τιμωρίας για τα πιο «άτακτα» παιδιά της, σφίγγει τις κάνουλες των τραπεζών, σηκώνει τείχη, κλείνει σύνορα και απειλεί να αναστείλει μια συνθήκη, η οποία αποτελούσε έναν ζωτικής σημασίας συνδετικό κρίκο για τους πολίτες που ζουν εντός της;

Τι να σκεφτούμε γι’ αυτή την Ευρώπη, η οποία οδηγεί αμέτρητες ανθρώπινες ζωές κάθε μέρα στον πάτο του Αιγαίου, μια Ευρώπη που αποκλείει ζωές από το αύριο, χτίζοντας φράχτες και εξετάζοντας κάθε πιθανό και ενδεχόμενο τρόπο για να ξεφορτωθεί το «βάρος» εκατομμυρίων ψυχών; Σε κάποιες, δε, περιπτώσεις αυτή η πολιτισμένη Ευρώπη προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τους ανθρώπους αυτούς, παίρνοντας τους μέχρι και τα λιγοστά υπάρχοντα, φέρνοντας στην μνήμη εικόνες που παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές.

Τι να πούμε γι’ αυτή την Ευρώπη που οι υπέρμαχοι της, αυτοί οι φορείς του διαφωτισμού και του πολιτισμού της δύσης, αυτοί που φυσικά εκφράζουν με το μεγαλύτερο δυνατό πάθος και σθένος την παραμονή της χώρα μας εντός αυτή, είναι οι ίδιοι που θα κάψουν βιβλία, θα λογοκρίνουν, θα κατεβάσουν παραστάσεις και θα εκφράσουν με το μεγαλύτερο αποτροπιασμό το μίσος και την απέχθεια του προς τον ξένο, τον Άλλον, προς τον διαφορετικό, ή προς αυτόν που έχει άλλες σεξουαλικές προτιμήσεις;

Η Ευρώπη ζει τη δύση της. Η επέλαση και η επιβολή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, η επικράτηση του τεχνοκρατισμού, η ανάδειξη της ακροδεξιάς, η σύνδεση της δημοκρατίας με τη σταθερότητα και τη βιωσιμότητα του τραπεζικού συστήματος, οδηγούν την Ευρώπη σε νέες σκοτεινές εποχές. Ζούμε το τέλος του πολιτισμού της, όπως τον ξέραμε ή όπως θέλαμε να νομίζουμε πως είναι. Όποιος δεν το συνειδητοποιεί αυτό είναι βαθιά νυχτωμένος. Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε λοιπόν: Μένουμε όντως Ευρώπη;

No related posts.