Μια Ερασμίτισα θυμάται…

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το άρθρο αρκετά νωρίτερα, όταν το μόνο που είχα να διηγηθώ ήταν τα πάρτυ και τα ξενύχτια, και η απελευθέρωση που σου δημιουργεί η απόσταση απ’ την πατρίδα, όπου κανείς δεν σε ξέρει ούτε νοιάζεται για ‘σένα. Όσο όμως πλησιάζει η μέρα της επιστροφής και οι κραιπάλες δεν φαντάζουν πια τόσο ελκυστικές, το μυαλό μου βυθίζεται σε σκέψεις και νοήματα, γιατί κάθε ταξίδι τελικά σε οδηγεί σ’ αυτό… Ψάχνεις έναν προορισμό έχοντας διαβεί ένα δρόμο γεμάτο εμπειρίες και συναισθήματα. Δεν είμαι σε θέση να εξηγήσω ποια είναι ακριβώς αυτά τα συναισθήματα γιατί ο καθένας τα βιώνει διαφορετικά. Αυτό που μπορώ να πω χωρίς καμιά επιφύλαξη είναι πως η εμπειρία του Erasmus είναι τόσο έντονη που είναι ικανή να τρομάξει και τους πιο τολμηρούς. Ακόμα και τα πιο ανεξάρτητα πνεύματα εξαναγκάζονται να προσαρμοστούν σε μια αέναη διαδικασία επιβίωσης. Χωρίς να ξέρουν τι ή ποιον θα συναντήσουν στον δρόμο τους. Μόνοι, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, ξένοι σ’ένα πλήθος αμέτρητων άλλων παιδιών που μοιράζονται το ίδιο όνειρο. Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, το Erasmus θα μπορούσε να περιγραφεί περισσότερο σαν όνειρο παρά σαν μια εφικτή πραγματικότητα. Αλλάζουν όλα μ’ένα κλικ, μ’ένα πέταγμα του αεροπλάνου.

Τον καιρό που βρίσκομαι στη Βιέννη βιώνω μια διαφορετική καθημερινότητα, κάποιες φορές νιώθω πως ζω τη ζωή κάποιου άλλου και ότι η επιστροφή μου στην Ελλάδα θα κάνει τα πάντα όπως πριν, θα τ’ αλλάξει πάλι όλα χωρίς εγώ να έχω λόγο σ’αυτές τις αλλαγές, σαν να’ ναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων αυτή. Οι βόλτες στο αχανές πανεπιστήμιο, στα αμέτρητα πάρκα, στους αριστοκρατικούς δρόμους της πόλης, το σπίτι μου στην καρδιά της Βιέννης, που ακόμα δεν πιστεύω πως το βρήκα, οι ξένοι φίλοι μου που δώσαμε όρκους να ξανανταμώσουμε, τα αμέτρητα πάρτυ και η επιστροφή με το πρώτο μετρό, κάθε μικρή ανάμνηση θα μου λείψει. Η Βιέννη φαντάζει τώρα στα μάτια μου σαν την πόλη των ονείρων. Ίσως και να είναι… των δικών μου ονείρων…

Για ‘μένα, που δεν ζω πια στη Βιέννη και μπορώ να μιλήσω έξω πια απ’ αυτό, βλέποντας τα πράγματα πιο σφαιρικά, δεν θα αρκούσε ούτε κατά διάνοια η λέξη «διακοπές» για να περιγράψει τους 5 μήνες μου εκεί, γιατί όσο και αν ισχύει, είναι τραγικά ρηχή για κάτι που θα μ’ ακολουθεί για όλη μου τη ζωή. Κλισέ; Πραγματικά δεν με νοιάζει, τα κλισέ υπάρχουν όχι μόνο για να καταρρίπτονται αλλά και για να επιβεβαιώνονται κάπου κάπου. Μ’ έχει ήδη σημαδέψει πριν ακόμα τελειώσει. Απ’ τον τρόπο που ζω την καθημερινότητα, τους ανθρώπους που γνώρισα και τους φίλους που θα χάσω πριν προλάβω να τους ζήσω, το πανεπιστήμιο της Βιέννης, τη νοσταλγία για την πατρίδα αλλά ταυτόχρονα τη θλίψη της επικείμενης λήξης του ονείρου. Είναι τόσο ανάμεικτα αυτά τα συναισθήματα. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να μείνω για πάντα εδώ, δεν ξέρω αν θα άντεχα. Τη στιγμή που θα πρέπει να φύγω όμως, ξέρω πως θα νιώσω ότι κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μου. Θα ήταν ανώφελο να εξηγήσω τους λόγους που με οδηγούν στο να αποκαλώ το Erasmus σημαντικό κεφάλαιο, γιατί δεν μπορώ να γράψω σε μια κόλλα χαρτί (ή μια σελίδα του word τελοσπάντων) κάθε στιγμή που έζησα εδώ ή αυτές που θα ήθελα ακόμα να ζήσω, ούτε πόσο ανοιχτόμυαλη και δεκτική μ’ έχει κάνει η τριβή μου με κάθε λογής άνθρωπο, για να με οδηγήσει τελικά στο συμπέρασμα ότι όταν οι άνθρωποι μοιράζονται τα ίδια όνειρα και τις ίδιες εμπειρίες, οι διαφορές εξανεμίζονται, όλοι έχουν ανάγκη τον άλλο για να επιβιώσουν. Κάπως σαν τις πρώτες κοινωνίες, όπου όλοι ήταν μέλη μιας ευρύτερης ομάδας, χωρίς κανένας να έχει την επιλογή να ξεγύγει απ’ αυτή, όχι επειδή δεν μπορούσε αλλά επειδή πουθενά δεν υπήρχε καλύτερο μέρος γι’ αυτόν.

Ώρα για ένα απόφθεγμα; Δεν νομίζω… είμαι πολύ μικρή για να μπορώ να μιλάω με αποφθέγματα, έχω μια ζωή μπροστά μου για να τα δημιουργήσω και εύχομαι να βρω τα ερεθίσματα μέσα από εμπειρίες σαν το Erasmus που θα γεμίσουν τη ζωή μου με νέες εικόνες και συναισθήματα και θα μου δώσουν το έναυσμα να ψάξω τη μαγεία στη ζωή μου. Αυτή τη μαγεία που λείπει απ’ τη ζωή όλων μας…

Υ.Γ.: Όσο για τα γερμανικά, μικρή αλλά σημαντική λεπτομέρεια η άγνοια της γλώσσας, η οποία μας χάρισε πολλές στιγμές αμηχανίας αλλά και άπειρου γέλιου… Εξαρχής άλλωστε η διαμονή μας εδώ ήταν μια περιπέτεια!

Αφιερωμένο στα φιλαράκια μου, Στέλλα, Βίκυ, Βούλα που μοιραστήκαμε μαζί αυτή την εμπειρία που μας έχει δέσει για πάντα…

Νέλλη Στεντούμη
nelly__1110@hotmail.com

No related posts.