Κριτική ταινίας: Οι Mισητοί Oκτώ (The Hateful Eight)

(Κουέντιν Ταραντίνο, «Οι Mισητοί Oκτώ» – “The Hateful Eight”)
Βία, χαβαλές και μυστήριο κουμπώνουν άρτια στην όγδοη ταινία του Ταραντίνο.

Στο μετεμφυλιακό Γουαϊόμινγκ, έξι ή οκτώ ή δώδεκα χρόνια μετά τον Εμφύλιο, ο κυνηγός επικηρυγμένων, γνωστός και ως «Κρεμάλας», Τζον Ρουθ, και η κρατούμενή του Ντέιζι Ντόμεργκιου πηγαίνουν στην πόλη Red Rock με μία άμαξα που σου δίνει την εντύπωση πως διασχίζει τη διαδρομή σε πραγματικό χρόνο. Στο Red Rock, ο Ρουθ σκοπεύει να φέρει την επικίνδυνη γυναίκα με την κτηνώδη συμπεριφορά ενώπιον της δικαιοσύνης. Στον δρόμο συναντούν τους Μαρκίς Γουόρεν Κρις Μάνιξ. Ο πρώτος είναι ένας μαύρος διαβόητος κυνηγός κεφαλών που υποδύεται υπέροχα ο Σάμιουελ Τζάκσον, ο δεύτερος είναι ένας Νότιος αντάρτης που υποστηρίζει πως είναι ο νέος σερίφης της πόλης.

Η φονική χιονοθύελλα, που σου δίνει την εικόνα ενός παγερού χειμώνα ακόμα και στον κινηματογράφο, είναι εκείνη που ώθησε αυτούς τους ανθρώπους να αναζητήσουν καταφύγιο σε ένα ορεινό πανδοχείο. Μόλις φτάνουν εκεί συναντούν τέσσερα άγνωστα πρόσωπα. Τον Μεξικανό Μπομπ, που φροντίζει το πανδοχείο όσο η ιδιοκτήτρια φροντίζει τη μητέρα της, ο οποίος έχει αποκλειστεί εκεί με τον «ανθρωπάκο» Οσβάλντο Μομπρέι, τον Στρατηγό των Νοτίων Σάνφορντ Σμίδερς και τον δήμιο Τζο Γκέιτζ. Από τη στιγμή που βρίσκονται στον ίδιο χώρο όλες αυτές οι ετερόκλητες προσωπικότητες αρχίζει η ταινία να μυρίζει μπαρούτι από Κλιντ Ίστγουντ. Η λεπτομέρεια που παρατηρείται συχνά είναι μία πόρτα αμπαρωμένη με καρφιά που σπάνε κάθε φορά που κάποιος εισχωρεί στο παντοπωλείο. Η ίδια πόρτα κρατάει αμπαρωμένο το ενδιαφέρον του θεατή σε όσα εκτυλίσσονται μέσα στο καταφύγιο.

Η ταινία είναι χωρισμένη σε έξι κεφάλαια και η μαγεία της είναι πως κυλάει κατά κόρον σε πραγματικό χρόνο. Οι «Μισητοί Οκτώ» δεν είναι ένα γουέστερν σαν το ”Djungo Unchained” του Ταραντίνο. Πρόκειται για μία ταινία που θυμίζει τα παλιά αμερικανικά γουέστερν που εκτυλίσσονταν σε μερικές σκηνές και έδιναν έμφαση στους σκοτωμούς και τους βίαιους διαλόγους των πρωταγωνιστών. Ο Ταραντίνο έρχεται να δέσει την επιβλητική μουσική (υποψήφια χρυσής σφαίρας) του μαιτρ του είδους Ένιο Μορικόνε με το απόλυτο κενό… χιονισμένο, την ωμή βία με τον απρόσμενο χαβαλέ, τους ατέλειωτους διαλόγους και τις ελάχιστες σκηνές με την αφοσίωση του θεατή σε κάθε λέξη των μυστήριων πρωταγωνιστών. Ο παιχνιδιάρικος βερμπαλισμός των φλύαρων χαρακτήρων του Ταραντίνο παραβλέπει τον φθηνό εντυπωσιασμό. Τα λόγια σ’ αυτήν την ταινία είναι τόσο σκληρά και έχουν τόση σημασία που ικανοποιούν τις ανάγκες του κοινού. Από τις υπόλοιπες ταινίες του Ταραντίνο, η πιο προσιτή στην συγκεκριμένη είναι αναμφισβήτητα η πρώτη του, ”Reservoir Dogs”. Ελάχιστα πλάνα, απουσία εύκολου εντυπωσιασμού, έμφαση στους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών και στα λεγόμενα τους.

Οι «Μισητοί Οκτώ» είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με τις Η.Π.Α. και την αιματηρή πινελιά που τους προσάπτει ο σκηνοθέτης. Ο ρατσισμός, η εξαπάτηση, η προδοσία και η διαπλοκή είναι μερικά από τα στοιχεία που συνδράμουν στη δημιουργία της ταινίας και την απεικόνιση του αιματοβαμμένου δικαίου του ισχυροτέρου. Ο Ταραντίνο χαραμίζει πολλή ώρα για να μας συστήσει στους «μισητούς». Όμως η τράπουλα της πλοκής ανακατεύεται ανεπανάληπτα και προκαλεί απανωτές ανατροπές γεμάτες μυστήριο, χιούμορ και αίμα.

No related posts.