Το Μπενσουσάν Χαν και το «Σκοτεινό Ανθολόγιο Ποίησης»

Το Μπενσουσάν Χαν επανήλθε στη ζωή και επιζητά την προσοχή μας. Μπορεί να μετρά ήδη δύο αιώνες ύπαρξης, ωστόσο μετρά πολύ λιγότερα χρόνια ζωής. Το 1817 χτίστηκε και ξεκίνησε την λειτουργία του ως μοτέλ της εποχής στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, Ύστερα, πέθανε! Ήρθε η μέρα όμως που αναστήθηκε μέσα από στίχους, μελωδίες και χρώματα, σε μια ατμόσφαιρα που δε μυρίζει τίποτε άλλο παρά… τέχνη!

Τον Δεκέμβριο το Μπενσουσάν Χαν φιλοξένησε την ομάδα του «Θεάτρου του Άλλοτε», που δημιούργησε την παράσταση «Σκοτεινό Ανθολόγιο Ποίησης». Το «Θέατρο του Άλλοτε» είναι μια ομάδα ηθοποιών που ενώθηκαν λόγω της έλξης τους προς το εναλλακτικό και πρωτοποριακό θέαμα, ενώ σκοπός των έργων τους είναι ο συναισθηματικός ερεθισμός του θεατή. Αυτό ακριβώς επιτυγχάνεται και στη νέα αυτή παράσταση που φιλοξενείται στο Μπενσουσάν. Τέσσερις πρωταγωνιστές, μία αφηγήτρια και μια βοηθός συνετέλεσαν σε ένα έργο που δε θυμίζει τίποτα από ό,τι έχουμε δει και συνηθίσει. Εξαίρετες ερμηνείες και υπέροχες φωνές διακόσμησαν το επιβλητικό κτίριο του 19ου αιώνα και όχι το αντίστροφο. Διότι, το Μπενουσάν δεν μπορεί να θεωρηθεί σκηνογραφία της παράστασης, Ήταν και αυτό μέλος της παράστασης. Ένας ζωντανός οργανισμός που συνεργάστηκε άψογα με τους τέσσερις ηθοποιούς, Αυτοί με τη σειρά τους, και φυσικά με τη βοήθεια της δημιουργού και σκηνοθέτιδας, Βαρβάρας Δουμανίδου, αξιοποίησαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις περίεργες ομορφιές του παλιού ξενοδοχείου, τη μοναδική αρχιτεκτονική του καθώς και την ιδιάζουσα ακουστική του.

Το «Σκοτεινό Ανθολόγιο Ποίησης» είναι αυτό ακριβώς που περιγράφει ο τίτλος. Οι τέσσερις ηθοποιοί και η αφηγήτρια απαγγέλλουν μια σειρά ποιημάτων που σαν παζλ σχηματίζουν μια ιστορία, μια ιστορία που προκαλεί αναστάτωση στα ενστικτώδη συναισθήματα του θεατή, όπως φόβο, πόνο, θλίψη και χαρά. Στη μία ώρα της παράστασης, απολαμβάνουμε ποιήματα ξένων αλλά και Ελλήνων ποιητών. Ξεκινώντας με τους ξένους, η ομάδα συμπεριέλαβε έργα από Hermann Hesse («Μαγικός Κόσμος») και Edson Russel («Φθινόπωρο»), μέχρι Geork Tarkl («Νεαρή Υπηρέτρια & Εκ Βαθέων») και Rainer Maria Rilke («Σβήσε μου τα μάτια»). Όσον αφορά στους Έλληνες, συμπεριλαμβάνονται ποιήματα από Μαρία Πολυδούρη («Μόνο γιατί με αγάπησες»), Ιωάννη Βηλαρά («Ύμνος στον έρωτα»), Σεφέρη («Διάλλειμα Χαράς), Λειβαδίτη και πολλών ακόμη. Όλα αυτά υπό τη μουσική συνοδεία του Σταύρου Σταυρίδη που έχει στο πιάνο τον Αστέρη Τσαλίκη.

Δεν πρόκειται όμως περί μιας απλής απαγγελίας ποιημάτων. Είναι μια παράσταση που τα έχει όλα, απλώς αντί για διαλόγους, μονολόγους κ.λπ., οι θεατές απολαμβάνουν τους ηθοποιούς να επικοινωνούν μέσω της ποίησης. Η ποίηση πολλές φορές μελωποιείται και οι φωνές και το τραγούδι των ηθοποιών γεμίζουν όλες τους γωνιές του Μπενσουσάν Χαν. Αν και αρχικά φορούν μάσκες ζώων και εκ πρώτης όψεως φαντάζουν τρομακτικοί, εντούτοις ανοίγονται προς το τέλος, εκφράζονται και εκδηλώνουν τον εσωτερισμό τους.

Το «Σκοτεινό Ανθολόγιο Ποίησης» περνά μηνύματα μέσα από συνεχείς ενέσεις βαθειάς τέχνης. Δεν κουράζει, αλλά βάζει τον νου σε μια λειτουργία συναισθηματικής εγρήγορσης και ψυχικής αναζήτησης. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τα μηνύματα αυτά με τον δικό του τρόπο και αυτό είναι και το ενδιαφέρον της παράστασης.

Το έργο πραγματοποιείται σε όλους τους χώρους του Μπενσουσάν Χαν, με τους θεατές να παρακολουθούν την παράσταση όρθιοι και περιηγούμενοι.

No related posts.