Είναι η Κάρτα Φιλάθλου η λύση των προβλημάτων μας;

Κάρτα Φιλάθλου: ένα θέμα που απασχολεί τους Έλληνες πολίτες εδώ και αρκετό καιρό και έρχεται ακόμα πιο έντονα στο προσκήνιο μετά τα σοβαρότατα επεισόδια της «Λεωφόρου Αλεξάνδρας» στο παιχνίδι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού. Η έκδοση της κάρτας αποτελεί εδώ και μήνες θέμα τριβής μεταξύ της πολιτείας και των οργανωμένων οπαδών, οι οποίοι έχουν προβεί σε αρκετές κινήσεις διαμαρτυρίας, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στο μέτρο αυτό. Πολλοί από αυτούς μιλούν για «φακέλωμα» και αρνούνται πεισματικά να συμμετάσχουν στην απόφαση, ακόμα και αν αυτό ισοδυναμεί με το τέλος της παρουσίας τους στα γήπεδα.

Τι ακριβώς όμως προβλέπει το συγκεκριμένο μέτρο; Αρχικά η έκδοση της κάρτας θα είναι υποχρεωτική για όλους τους φιλάθλους, ανεξαρτήτως της συλλογικής  προτίμησής τους, καθώς από την 1/1/2016 η αγορά εισιτηρίου για οποιονδήποτε αγώνα θα είναι αδύνατη χωρίς την προσκόμισή της. Εκτός από το ονοματεπώνυμο και τη φωτογραφία του κατόχου, στην κάρτα θα αναγράφεται και το Α.Μ.Κ.Α. του, καθώς και ο σειριακός αριθμός που θα αντιστοιχεί σε αυτή. Στόχος της έκδοσής της είναι η αντιμετώπιση περιστατικών βίας και άλλων αξιόποινων ενεργειών που λαμβάνουν χώρα στα γήπεδα κατά τη διάρκεια των αγώνων, καθώς (θεωρητικά πάντα) μέσω της κάρτας θα είναι δυνατή η ταυτοποίηση του φυσικού προσώπου που ευθύνεται για τα επεισόδια και η απόδοση ευθυνών σε αυτό. Εδώ λοιπόν τίθεται και το πρώτο σοβαρό ερώτημα: τι παραπάνω προσφέρει η έκδοση της κάρτας από τη στιγμή που ήδη οι φίλαθλοι οφείλουν να προσκομίσουν την ταυτότητα και το Α.Μ.Κ.Α. τους για την αγορά εισιτηρίου;

Το επιχείρημα αυτό αντικρούει ξεκάθαρα τον λόγο ύπαρξης της κάρτας, μιας και τα στοιχεία που ήδη απαιτούνται είναι υπεραρκετά για την αναγνώριση των ταραξιών. Περνάμε επομένως στη ρίζα του προβλήματος. Εφόσον οι υπεύθυνοι στα εκάστοτε σκηνικά βίας έχουν καταγραφεί, η ευθύνη για την παραπομπή τους στη δικαιοσύνη βαραίνει τις Π.Α.Ε. Σύμφωνα με τον αθλητικό νόμο, τα γήπεδα της Super League οφείλουν να παρακολουθούνται από κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης, το οποίο σε συνδυασμό με τα στοιχεία των υπευθύνων, θα πρέπει να τους οδηγεί στη δικαιοσύνη. Αντ’ αυτού παρατηρούμε μια συστηματική άρνηση των συλλόγων να κάνουν χρήση του συγκεκριμένου μέσου, με αποτέλεσμα τα κρούσματα βίας να παραμένουν αμείωτα.

Ένα πρόσφατο και πολύ διαφωτιστικό παράδειγμα ομάδας που αναλαμβάνει τις ευθύνες που της αναλογούν σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αυτό της Ντόρτμουντ. Η γερμανική ομάδα, μία εβδομάδα μετά την πρόκληση επεισοδίων από οπαδούς της στο παιχνίδι με τον Π.Α.Ο.Κ. για το Europa League στην Τούμπα, όχι μόνο εντόπισε τους υπευθύνους αλλά προέβη και στην παραδειγματική τιμωρία τους, στερώντας τους τη δυνατότητα να εξασφαλίζουν εισιτήρια για τα εκτός έδρας παιχνίδια της ομάδας τους στις εγχώριες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αντιλαμβανόμαστε αμέσως πως εφόσον η ενέργεια αυτή έγινε από τους Βεστφαλούς σε εκτός έδρας αγώνα, η διαδικασία εφαρμογής της στους εντός έδρας αγώνες της ομάδας τους είναι αυτονόητη.

Επόμενο θέμα που πρέπει να εξεταστεί είναι ο αντίκτυπος που θα έχει η εφαρμογή του μέτρου στην προσέλευση του κόσμου στα γήπεδα. Ήδη αρκετοί οργανωμένοι οπαδοί τάσσονται ως κάθετα αντίθετοι και δηλώνουν πως δε θα επιστρέψουν στα γήπεδα με τη νέα χρονιά. Ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτοί που έχουν απωθηθεί. Άτομα τα οποία επισκέπτονται περιστασιακά τα γήπεδα αποθαρρύνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό, καθώς υποβάλλονται στη γραφειοκρατία για την έκδοση της κάρτας, η οποία ίσως δεν μπορεί να ισοσταθμιστεί από την επιθυμία τους να βρεθούν λίγες φορές τον χρόνο κοντά στην ομάδα τους. Στους παραπάνω θα πρέπει επίσης να προστεθεί ο -μικρός μεν, αλλά όχι αμελητέος- αριθμός τουριστών αλλά και επισκεπτών οι οποίοι βρισκόμενοι σε μια ξένη πόλη δε θα έχουν την δυνατότητα να παρακολουθήσουν τον αγώνα της τοπικής ομάδας λόγω της Κάρτας Φιλάθλου.

Εάν αποδεχθούμε πως η εξωγηπεδική βία είναι ένα φαινόμενο που δεν μπορεί κανένας να προβλέψει και να αποτρέψει, η εξάλειψη της βίας εντός των αγωνιστικών χώρων είναι ο στόχος στον οποίο πρέπει να κατευθύνονται όλες οι προσπάθειες μας. Εάν λοιπόν η Κάρτα Φιλάθλου μπορούσε να εγγυηθεί κάτι τέτοιο, θα ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη. Ωστόσο, βλέπουμε πως οι βάσεις για τη λειτουργία της στηρίζονται πάνω στα ίδια σαθρά πρότυπα ελέγχου, με αποτέλεσμα να μην καταφέρνει τίποτα περισσότερο από το να συμβάλει με τον δικό της τρόπο στην υποβάθμιση του προϊόντος.

Αυτό που λείπει από τη χώρα μας είναι πολιτική βούληση και διάθεση εύρεσης και απομόνωσης των ταραχοποιών στοιχείων από το κράτος και τις ίδιες τις Π.Α.Ε. Όχι ακόμα ένα γραφειοκρατικό σκαλοπάτι που μπαίνει εμπόδιο ανάμεσα στον υγιώς σκεπτόμενο φίλαθλο και την αγαπημένη του ομάδα. Όχι ακόμα ένα μέτρο που θα συμβάλει στην απομάκρυνση του κόσμου από τις ήδη καταθλιπτικά άδειες κερκίδες των γηπέδων μας. Όχι ακόμα ένα περιττό έξοδο, σε μία περίοδο που η ψυχαγωγία έχει αναπόφευκτα περάσει σε δεύτερη μοίρα, προ των βασικών αναγκών που αρκετοί συμπολίτες μας δυσκολεύονται να καλύψουν. Πόσω μάλλον όταν αυτό γεννά επιπλοκές και ερωτήματα σε θέματα ιδιωτικότητας και απειλεί το μέλλον του αθλητισμού στη χώρα μας γενικότερα.

Related posts:

  1. Καλοκαιρινός ποδοσφαιρικός αναβρασμός
  2. Παιχνίδια στα οποία χτίζει χαρακτήρα