Η ζωή στο «νερό»

Είναι 25 Σεπτεμβρίου. Είμαστε στο Block 33. Είναι η πρώτη μέρα των τριήμερων πολιτιστικών εκδηλώσεων του 5ου φεστιβάλ Ανοιχτής Έκφρασης και Δημιουργίας, με τίτλο «KΟΘ Underground». Ο κόσμος πολύς.  Αγαπάει να συμβαίνουν όμορφα πράγματα στην πόλη. Τα φώτα σβήνουν λίγα λεπτά μετά την προγραμματισμένη ώρα και το «Νερό» δίνει την τελευταία του παράσταση. Μετά από διάφορες στάσεις σε πόλεις της Ελλάδας αλλά και στη Βενετία της Ιταλίας, το «Νερό» ρίχνει αυλαία. Είπε όλα όσα ήθελε να πει και άφησε μεγάλες προσδοκίες για το μέλλον. Τα εφτά κορίτσια εμφανίζονται μπροστά μας, όχι στην σκηνή. Κινούνται μέσα στο ημίφως του χώρου. Αριστερά ένα βιολοντσέλο με τη χειρίστρια του και μια ερμηνεύτρια. «Κάτι καλό θα δούμε», σκέφτεσαι αυθόρμητα. Η παράσταση αρχίζει. Τα σώματα κουνιούνται για να συνθέσουν ιστορίες, ιστορίες που δεν ειπώθηκαν αλλά φαίνονται από τα αντικείμενα, τα οποία μετατρέπονται σε πρωταγωνιστές. Ένας ξέφρενος χορός εικαστικών σημείων ξεκινά που το καθένα αλληγορικά σε ταξιδεύει. Σε παίρνει από το χέρι για να σου διηγηθεί αθόρυβα την ιστορία του. Σε πάει σε περίεργα μονοπάτια. Άλλοτε σκοτεινά, άλλοτε φωτεινά. Οι φακοί που κρατούν τα πρόσωπα φωτίζουν τα σύμβολα με τρόπο αρμονικό, μετατοπίζοντας την προσοχή από το ένα αντικείμενο στο άλλο, από το ένα σημείο στο άλλο, συνθέτοντας την ιστορία υπό τους ήχους του βιολοντσέλου και τα φωνητικά της ερμηνεύτριας. Δεν χρειάστηκαν λόγια για να ειπωθεί η ιστορία τους. Τον διάλογο τον έκαναν τα φώτα, η κίνηση και τα εικαστικά αντικείμενα. Η έμπνευση από τους «Δικτυουλκούς» του Αισχύλου φαίνεται διακριτικά, αν το προσέξεις. Υπάρχει ζωή μέσα στο νερό, η αληθινή και αυτή που προκύπτει από τον μύθο και τους θρύλους. Το νερό έδωσε ζωή σε όλα αυτά και το ίδιο δίνει έμπνευση για νέες δημιουργίες.

Η παράσταση μας εξέπληξε όλους, ακόμη και μένα που την έχω δει κι άλλες φορές. Δεν ξέρω αν κάτι παρόμοιο έχουμε δει ξανά στη Θεσσαλονίκη. Ξέρω, όμως, ότι αυτή η ομάδα του τμήματος Θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κατάφερε να δείξει πως ο επαγγελματισμός είναι κάτι που δεν χρειάζεται απαραίτητα χρόνια δουλειάς για να τον αποκτήσεις. Οι ερμηνείες εκατοντάδες. Ο κάθε θεατής ερμηνεύει με διαφορετικό τρόπο αυτό που βλέπει. Ενώνει τις εικόνες διαφορετικά. Αν αυτό ισχύει γενικά στο θέατρο, η συγκεκριμένη παράσταση αποτελεί λαμπρό παράδειγμα. Κάθε φορά που το βλέπεις, αλλάζεις την ερμηνεία σου, προσπαθείς να την φτάσεις στο τέλειο αλλά δεν φτάνει ποτέ. Δεν υπάρχει χρόνος και ευκαιρία, όμως, για πολλαπλές προβολές. Αυτή είναι και η μαγεία της παράστασης και του θεάτρου. Ο καθένας αναμετριέται με το έργο και τον εαυτό του μια συγκεκριμένη στιγμή.

Η σκηνοθεσία ανήκε στην Λήδα Σιμώτα Ελ Τζαγιούσι, η οποία ως μοντέρνος Σειλεινός καθοδήγησε έξυπνα τον χορό για να πετύχει τον απαιτούμενο στόχο. Στην παράσταση είδαμε τις Ηρώ Βαρσάμη, Διδώ Γκόγκου, Ελένη Κανακίδου, Σόνια Σαμαρτζίδου, Στεφανία Σταυρακάκη, Μαρία Σταυράκη και Αναστασία Τεμηρίδου. Στην έξυπνη κινησιολογία η Ροδιά Βόμβολου, στη μουσική επιμέλεια ο Κώστας Βόμβολος. Οι μαγικοί ήχοι του βιολοντσέλου ακούστηκαν χάρη στην Αμαλία Σάννη ενώ η φωνή-ερμηνεία ήταν κατά διαστήματα της Βασιλείας Κενάνογλου και της Aναστασίας Μιροσνιτσένγκο. Το φωτογραφικό υλικό και τα βίντεο ανήκουν στους  Δημήτρη Μουγγό και Ελένη Χούμου.

Η ιδέα της παράστασης ξεκίνησε μέσα από τα μαθήματα σκηνογραφίας υπό την εποπτεία των Aπόστολου Βέττα, Λίλας Καρακώστα και Ολυμπίας Σιδερίδου.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο FB Page της παράστασης [facebook.com/nero.tmimatheatrou].

No related posts.