Μάθημα ζωής

Μα, θα το πάρω από την αρχή. Είμαι ρεσεψιονίστ σε πεντάστερο ξενοδοχείο, με ότι και αν συνεπάγεται αυτό. Όταν δουλεύεις σε ένα ξενοδοχείο με 300 δωμάτια είναι αναμενόμενο ότι θα συναντήσεις ανθρώπους κάθε κατηγορίας, εάν οι άνθρωποι μπορούν να χωρέσουν σε κατηγορίες.

Και έτσι και έγινε, στο χρόνο αυτό, είχα την τύχη και την χαρά να γνωρίσω και να επικοινωνήσω με κάθε πιθανό συνδυασμό ανθρώπου. Τους χαρούμενους, του στρυφνούς, τους ενθουσιασμένους, τους μορφωμένους, τους αγχωμένους, αυτούς με το χιούμορ. Σε όλους κάτι έδωσα και από όλους κάτι πήρα.

Και δεν μιλώ φυσικά για υλική ικανοποιηση, μα περισσότερο για την  ηθική. Για αυτά τα «thank you» που ήταν μέσα από την καρδιά τους και ας μην συνοδευόταν από ένα πεντάευρω στο χέρι. Μα τίποτα δεν συγκρίνεται με τους επισκέπτες που είχαμε πρόσφατα, ένα ζευγάρι τυφλών Άγγλων.

Και όμως ήρθαν, μόνοι από Αγγλία. Ήρθαν για να μας δείξουν την δύναμη ψυχής που κρύβει ο άνθρωπος μέσα του, την ευγένεια που διοχετεύεις προς τους άλλους όταν χάσεις κάτι που για άλλους είναι δεδομένο, στην περίπτωση αυτή την όραση τους, παντελώς. Και ήταν ένα ζωντανό και αληθινό παράδειγμα ατόφιας, πραγματικής θέλησης για ζωή.

Και αν μας έδωσαν παραδείγματα προς μίμηση. Το πως κατάφερναν και μετακινούνταν ολομόναχοι σε ένα ξενοδοχείο 22 στρεμμάτων, δαιδαλωδών διαδρομών τολμώ να πω, όταν την ίδια στιγμή οι «απλοί» επισκέπτες μας έπαιρναν για «buggy» για τα 200μ., το πώς δεν στερηθήκαν τίποτα από τις διακοπές τους, τίποτα από τις υπηρεσίες του ξενοδοχείου, το πώς ήρθαν και ήταν μαζί μας για δυο εβδομάδες είναι κάτι παραπάνω από άξιο σεβασμού.

Δεν ήταν και εύκολο, μα ήταν κάτι πρωτόγνωρο και μοναδικό. Ηχογραφούσαν σε ένα μικρό ραδιοφωνάκι κάθε τους κίνηση και κάθε τι που λέγαμε εμείς. Η παρουσίαση του δωματίου τους ήταν κάτι εξαιρετικά σημαντικό και δόθηκε η δέουσα προσοχή, βάζοντας σημάδια παντού για να γνωρίζουν ανά πασά στιγμή που βρίσκεται το κάθε τι. Μας τηλεφωνούσαν κάθε μέρα να τους λέμε το πρόγραμμα της ημέρας, πώς αλλιώς θα ήταν σε όλα μέσα άλλωστε;

Μιλούσαν πάντα με ευγένεια, πάντα είχαν κάτι να μας πουν, μια ιστορία ζωής κατά προτίμηση, είχαν διάθεση για πλάκα και δεν παραπονεθήκαν ποτέ μα ποτέ και για τίποτα. Ήταν πάντα στραμένοι προς το μέρος μας, όταν μας μιλούσαν και ένιωθες πως μας διάβαζαν.

Μα το πιο μαγικό, το πιο αξιοσημείωτο που έμαθα από αυτούς, είναι το δέσιμο των ανθρώπων. Η εικόνα είναι τόσο έντονη στην καρδιά και στο μυαλό μου. Ο άντρας πάντα πήγαινε μπροστά, η γυναικά πάντα ακουμπούσε στον ωμό του και έτσι σαν μια οντότητα, ένα σώμα, πήγαιναν παντού. Στην ουσία, η γυναίκα αυτή στήριζε τη ζωή της όλη πάνω στον άνθρωπο αυτό. Μα και αυτός, πριν κάνει οτιδήποτε αναζητούσε το χέρι της. Κοινή ζωή. Δέσιμο. Αγάπη.

Υπήρχαν και αυτές οι αστείες στιγμές, οι ανθρώπινες. Όταν τον είδα να στριβεί ένα ολόισιο τσιγάρο μπροστά μου μα αυτός δεν είδε ποτέ τα έκπληκτα μάτια μου, όταν μετρούσε τα χαρτονομίσματα και δεν έκανε ούτε μα ούτε ένα λάθος.

Τέλος, εκείνη η ονειρική στιγμή, κατά την οποία ο κύριος έπαιζε πιάνο και τραγουδούσε στο Lobby του ξενοδοχείου ενώ η σύντροφος του καθισμένη απολάμβανε την μελωδία και χειροκροτούσε ενθουσιασμένη σαν μικρό παιδί στο τέλος κάθε κομματιού, ήταν η πιο γεμάτη, η πιο δυνατή στιγμή που είχα εδώ και καιρό.

Δύναμη ψυχης, θέληση για ζωή, προσπάθεια, δέσιμο, ευγένεια. Ευχαριστώ για τα μαθήματα ζωής.

No related posts.