Η φθορά των σχέσεων

Πόσες φορές έχει τύχει να νιώσετε απογοήτευση από τους ανθρώπους που σας περιβάλλουν;  Οι εποχές έχουν αλλάξει, το ίδιο και οι άνθρωποι. Οι ανθρώπινες σχέσεις (φιλικές, ερωτικές, σχέσεις αίματος) τείνουν να είναι επιφανειακές και πρόσκαιρες.

Ας ξεκινήσουμε όμως από τις φιλικές. Πριν από 30 χρόνια περίπου αλλά και νωρίτερα, οι φίλοι συναντιόταν συχνά στα σπίτια, συζητούσαν, έτρωγαν όλοι μαζί, έπαιζαν κάποιο παιχνίδι (φιδάκι, σκάκι, ηλεκτρονικά παιχνίδια), περνούσαν ευχάριστα την ώρα τους. Σήμερα, σπάνια προτείνει κάποιος τη συνάθροιση στο σπίτι. Τις περισσότερες φορές προτείνει καφέ ή δε βγαίνει καθόλου και προτιμά να «επικοινωνήσει» μέσω Facebook, για παράδειγμα. Σαφώς είναι καλό να βγαίνεις έξω, να παίρνεις τον αέρα σου και να συζητάς αλλά δεν είναι το ίδιο άνετο. Υπάρχει καχυποψία, έλλειψη εμπιστοσύνης αλλά και επικοινωνίας. Έχει χαθεί η αμεσότητα και η πραγματική έννοια της επικοινωνίας.

Επιπλέον, ο καθένας βλέπει το προσωπικό του συμφέρον. Γνωρίζει άτομα και συνεχίζει να κάνει παρέα μαζί τους, γιατί μπορεί να του χρειαστούν κάποια στιγμή.  Αυτοί δεν είναι φίλοι, είναι απλώς γνωστοί. Από την άλλη, είναι και αυτοί που θέλουν να είσαι εκεί όταν σε χρειάζονται, αλλά όταν τους έχεις ανάγκη σε ξεχνούν, διότι έχουν άλλες προτεραιότητες.

Με τον φίλο μπορείς να μιλήσεις άνετα και αυθόρμητα, δίχως να παρεξηγηθεί, γιατί ξέρεις ότι τα λέει για το καλό σου και όχι για να σε βλάψει. Πολλές φορές μπαίνει η ζήλια στη μέση, γίνεται εμμονή και αρρώστια. Άλλο να θαυμάζεις κάτι που έχει ο άλλος και να το ζηλεύεις με την καλή έννοια και άλλο να τον δηλητηριάζεις και να προσπαθείς να τον μειώσεις με κάθε ευκαιρία.  Τα άτομα που γενικά χαίρονται με τη λύπη μας και λυπούνται με τη χαρά μας, θα πρέπει να απουσιάζουν από τη ζωή μας.

Επίσης, έχει σημασία το περιεχόμενο των συζητήσεων. Όταν υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη ανάμεσα στους φίλους συζητάς οτιδήποτε σε απασχολεί καθημερινά και περιμένεις να κάνει και ο άλλος το ίδιο. Οι περισσότεροι σήμερα συζητούν για τα θετικά γεγονότα της ζωή τους ή ακόμη και για άσχετα θέματα και αποκρύπτουν τα αρνητικά ή αυτά που πιστεύουν ότι δε θα γίνουν αποδεκτά από την υπόλοιπη παρέα. Αυτή όμως δεν είναι ουσιαστική φιλία.

Οι ερωτικές σχέσεις, από την άλλη, έχουν υποστεί και αυτές με τη σειρά τους κάποια φθορά. Οι άντρες έχουν πάψει να είναι κυνηγοί, δίνουν τα ηνία στις γυναίκες, καθώς φοβούνται την απόρριψη. Επίσης οι περισσότεροι νέοι φοβούνται να ξεστομίσουν τη λέξη σχέση. Είναι σαν να τους υποχρεώνεις μακροπρόθεσμα να σε παντρευτούν, σαν θηλιά στον λαιμό. Προτιμούν να περνάνε καλά χωρίς συναισθήματα ή δεσμεύσεις. Ακόμη και κάτι επιφανειακό όμως μπορεί να οδηγήσει σε σχέση και να προκύψουν συναισθήματα με την πάροδο του χρόνου, χωρίς να υπάρχει η ταμπέλα «σχέση». Παλιότερα ήταν διαφορετικά. Οι άνθρωποι δε φοβούνταν να δεσμευτούν, έκαναν μακροχρόνιες σχέσεις δίχως να οδηγούνται απαραίτητα στον γάμο. Υπήρχε περισσότερος ρομαντισμός. Οι άντρες έδειχναν πιο διακριτικά το ενδιαφέρον τους και επιθυμούσαν να γνωρίσουν σε βάθος το άτομο που είχαν απέναντι τους. Σαφώς και υπάρχουν εξαιρέσεις…

Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψουμε τη σχέση μας με τους συγγενείς. Ένας απλός γνωστός ή ένας φίλος μπορεί να σου φερθεί καλύτερα από έναν συγγενή. Συνήθως  ο ένας προσπαθεί να βγάλει από τον άλλο και αν δεν έχει συμφέρον χάνεται από προσώπου γης. Τους συναντάς σε γάμους ή κηδείες, λέτε το συνηθισμένο «να μη χαθούμε» και τους ξαναβλέπεις μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα. Σίγουρα, υπάρχουν και συγγενείς που μας αγαπούν και τους αγαπάμε πραγματικά, διατηρώντας καλές σχέσεις, αλλά δεν παύουν να είναι λίγοι.

Οι ανθρώπινες σχέσεις χρειάζονται υπομονή και επιμονή, αμοιβαίες υποχωρήσεις, αμοιβαίο ενδιαφέρον και εμπιστοσύνη, ώστε να διατηρηθούν στον χρόνο. Δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με όλους τους ανθρώπους, αλλά αξίζει να προσπαθήσουμε, δίχως να είμαστε αρνητικοί και τόσο επιφυλακτικοί.

No related posts.