Μια δολοφονία… σαν να μην έγινε ποτέ

Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2013. Η Ελλάδα ξυπνάει και ανοίγοντας τους δέκτες της συγκλονίζεται από την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα από μέλος της Χρυσής Αυγής. Ο νεαρός ράπερ, ο οποίος ήταν γνωστός για τις ιδέες του και τα αντιφασιστικά του τραγούδια, μετά από συμπλοκή με μέλη της οργάνωσης, έπεσε νεκρός από το μαχαίρι ενός εξ αυτών.

Τόσο την ημέρα της δολοφονίας όσο και αρκετές μέρες μετά το γεγονός αυτό είναι πρώτο θέμα και μονοπωλεί το ενδιαφέρον και την κάλυψη όλων των Μέσων Ενημέρωσης. Αυτή η δολοφονία από μόνη της θα αποτελούσε απλά μια είδηση που ίσως μάλιστα να μην μαθαινόταν και ποτέ σε όλη την Ελλάδα. Όμως το συγκεκριμένο περιστατικό είναι ιδιαίτερο. Είναι η πρώτη φορά στα χρόνια της μεταπολίτευσης που πολιτικό κόμμα (με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση μάλιστα), φέρεται να εμπλέκεται σε μια δολοφονία, πόσο μάλλον μια δολοφονία με πολιτικό υπόβαθρο.

Όπως άλλωστε θυμόμαστε, μετά από αυτήν τη δολοφονία, άρχισαν έρευνες σχετικά με τη Χρυσή Αυγή, έγιναν συλλήψεις μελών και βουλευτών της, ενώ βγήκαν στη δημοσιότητα αρκετά στοιχεία για τη γενικότερη δράση της, τα οποία θύμιζαν παραστρατιωτική-εγκληματική οργάνωση. Αξίζει βέβαια να αναφερθεί πως η Χρυσή Αυγή αρνιόταν κάθε κατηγορία σχετικά με τη δράση της αλλά και τη δολοφονία του Φύσσα.

Τον πρώτο καιρό μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, όλοι σχεδόν υποστήριζαν πως αυτό θα πρέπει να είναι το τελευταίο θύμα και πως θα πρέπει να πέσουν οι τόνοι ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα. Άλλοι μάλιστα διατύπωναν την άποψη πως έστω και με έναν τέτοιο οδυνηρό τρόπο υπήρχε περίπτωση να αποδυναμωθεί πολιτικά η Χρυσή Αυγή και να χάσει σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος που τη στηρίζει. Εξάλλου, εκείνη την περίοδο έγιναν αρκετά αντιφασιστικά συλλαλητήρια και αντίστοιχες εκδηλώσεις σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Τέλος, ορισμένοι διατύπωναν ακόμη και μια κάπως ακραία άποψη περί ανατροπής της όλης κατάστασης με αφορμή τη στυγερή αυτή δολοφονία.

Δυστυχώς όμως δεν έγινε κάτι από τα παραπάνω. Και φυσικά δε μιλάω για τη λεγόμενη ανατροπή της κατάστασης εξαιτίας της δολοφονίας, αφού κάτι τέτοιο είναι ιδιαίτερα ουτοπικό. Ωστόσο, όλα τα υπόλοιπα ήταν όπως φάνηκε απλά λόγια της στιγμής χωρίς καμία υπόσταση. Ας τα δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά. Καταρχάς, ενάμιση μήνα μετά τη δολοφονία του Φύσσα (1 Νοεμβρίου 2013), άλλα δύο άτομα έπεσαν νεκρά έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Μια πρωτοεμφανιζόμενη τρομοκρατική οργάνωση αποφάσισε πως με το να σκοτώσει δύο μέλη της Χρυσής Αυγής μπορεί να τιμωρήσει (ή καλύτερα να εκδικηθεί) με τον καλύτερο τρόπο την οργάνωση που φέρεται να είναι πίσω από το θάνατο του Φύσσα.

Αλλά η κατάσταση έχει και συνέχεια. Τρία ακριβώς χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ο γενικός γραμματέας της Χρυσής Αυγής παραδέχεται δημόσια πως το κόμμα του αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη της δολοφονίας. Είναι η πρώτη φορά που μετά το τραγικό συμβάν κάποιος από τη Χρυσή Αυγή το παραδέχεται δημόσια και μάλιστα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Και δύο μέρες μετά, την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου του έτους που διανύουμε, ο κόσμος αντί να καταδικάσει τόσο τη δολοφονία όσο και την κυνική αυτή δήλωση, επιβραβεύει την Χρυσή Αυγή με ποσοστό σχεδόν 7% και την τρίτη θέση στις εθνικές εκλογές.

Θα πει βέβαια κανείς ότι αυτό δε συνέβη για πρώτη φορά. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση που γίνεται από το 2012 αλλά και μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η Χρυσή Αυγή διατηρεί σχεδόν ακέραια τα ποσοστά της. Ωστόσο εκεί υπήρχαν πάντα ελαφρυντικά, του τύπου «δε γνώριζαν», «δεν έχει αποδειχτεί τίποτα» κ.λπ. Τώρα όμως, μετά τη δημόσια παραδοχή και ανάληψη της πολιτικής ευθύνης ενός στυγερού εγκλήματος, ποια είναι η δικαιολογία; Μπορεί να πει κανείς ότι δεν ήξερε; Προφανώς και όχι. Όχι βέβαια ότι τις άλλες φορές αυτό αποτελούσε σοβαρή δικαιολογία, γιατί όλοι ξέραμε, αλλά τώρα ένα παραπάνω.

Ασφαλώς, ένα μερίδιο ευθύνης έχει και η δικαιοσύνη. Δε γίνεται μια δίκη, και μάλιστα η οποία έχει και σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις, να καθυστερεί τόσο. Όμως και πάλι, ακόμη και αν είχε αποφανθεί η δικαιοσύνη, ειλικρινά δεν ξέρω εάν θα άλλαζε κάτι. Δυστυχώς σε διάστημα τριών ετών, και με ό,τι έχει συμβεί, η Χρυσή Αυγή διατηρεί τα ποσοστά της και φιλοδοξεί να τα αυξήσει.

Φαίνεται λοιπόν πως ούτε μια δολοφονία μπορεί να αλλάξει το μυαλό και τη σκέψη ενός σημαντικού μέρους του εκλογικού σώματος. Γι’ αυτούς είναι μάλλον σαν να μην έγινε ποτέ, πράγμα το οποίο μπορεί να έχει πολύ χειρότερες συνέπειες στο μέλλον…

No related posts.