Η «Αγκαλιά» της Λέσβου, οι πρόσφυγες και το αξιοσημείωτο έργο της

Ποιος είπε πως οι αγκαλιές απευθύνονται μόνο σε δικά μας άτομα; Και τι σημαίνει «δικά μας»; Η «Αγκαλιά» της Λέσβου έρχεται να αποδείξει πως η βοήθεια και η αλληλεγγύη είναι τα νούμερο ένα απαιτούμενα σε μια περίοδο εσωτερικής κρίσης και πρέπει να προσφέρονται σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, θρησκείας. Αυτό ακριβώς οραματιζόταν και ο παπά-Στρατής το 2007 όταν δημιούργησε την «Αγκαλιά», έναν εθελοντικό οργανισμό που «αγκαλιάζει» όσους το έχουν ανάγκη και συγκεκριμένα, την περίοδο αυτή, κυρίως τους πρόσφυγες από Συρία και Αφγανιστάν.

Τι είναι η «Αγκαλιά»;

Πρόκειται για έναν Μη Κυβερνητικό Οργανισμό που δημιουργήθηκε ανεπίσημα το 2007 και επίσημα το 2009, με έδρα την Καλλονή της Λέσβου. Ιδρυτής της είναι ο πατέρας Ευστράτιος, ή αλλιώς ο παπά-Στρατής, ο οποίος απεβίωσε πριν από μερικές μέρες, ο θάνατος του οποίου σκόρπισε θλίψη και δάκρυα σε ολόκληρο το νησί. Μέχρι σήμερα, η «Αγκαλιά» έχει βοηθήσει πάνω από 10.000 ανθρώπους, ντόπιους και ξένους, με το νούμερο συνεχώς να αυξάνεται και ειδικά την τελευταία περίοδο, αναλογιζόμενοι πως από την αρχή του έτους έχουν καταφθάσει στο νησί της Λέσβου πάνω από 26.000 πρόσφυγες. Ο παπά-Στρατής είχε στο πλευρό του τον Γιώργο Τυρίκο Εργά, την Κατερίνα και την Ελένη. Όλοι μαζί συναποτελούν την «Αγκαλιά», με τη βοήθεια ωστόσο και των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι αν και σχεδόν αποκλεισμένοι πολιτικά, οικονομικά και γεωγραφικά προσφέρουν με όποιον τρόπο δύνανται.

Η «Αγκαλιά» δεν απολαμβάνει καμία εξωτερική χρηματοδότηση και εξαρτάται απόλυτα από τη γενναιοδωρία των κατοίκων της περιοχής. Δύσπιστοι και φοβισμένοι από τον μεγάλο αριθμό προσφύγων που καταφθάνουν στο νησί, οι κάτοικοι δε δίστασαν να εκφράσουν αρχικά τις ανησυχίες τους σχετικά με την επιρροή που θα είχε όλο αυτό στον τουρισμό του νησιού. Γρήγορα, όμως, πολλοί εξ αυτών άλλαξαν τρόπο σκέψης και βλέποντας την συνεχή 10ετή δραστηριοποίηση του οργανισμού αποφάσισαν να συνεισφέρουν.

Οι εθελοντές της «Αγκαλιάς», οι κάτοικοι του νησιού σε συνεργασία με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και την Ύπατη Αρμοστεία προσφέρουν ρουχισμό, φαγητό, περίθαλψή και προσωρινή στέγη στους πρόσφυγες που φθάνουν καθημερινώς στα βορειοδυτικά παράλια της Λέσβου. Σημαντική είναι η εμφάνιση των τουριστών στο έργο της «Αγκαλιάς», αφού παρατούν τις διακοπές τους, ασχολούνται με τον εθελοντισμό και νοικιάζουν αυτοκίνητα με σκοπό να μεταφέρουν τους πρόσφυγες στο Προαναχωρησιακό Κέντρο Κράτησης στη Μόρια.

Οι πρόσφυγες

Υπολογίζεται πως στη Λέσβο καταφθάνουν καθημερινά περίπου 300-400 πρόσφυγες μέσα σε μικρά καραβάκια. Από εκεί, παίρνουν από τις παραλίες τον δρόμο για την πόλη της Μυτιλήνης με τα πόδια. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως απαιτείται από οκτώ έως 15 ώρες πορεία. Όπως γίνεται αντιληπτό, αυτά τα 80-100 χιλιόμετρα είναι δύσκολο να καλυφθούν. Εκεί έγκειται και το έργο της «Αγκαλιάς», η οποία αναλαμβάνει να μεταφέρει τα γυναικόπαιδα με αυτοκίνητα. Σύμφωνα με τον Γιώργο Τυρίκο, εθελοντή, ιδρυτικό μέλος της «Αγκαλιάς» και υποψήφιο διδάκτορα Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, το κύριο πρόβλημα στο νησί είναι πως οι πρόσφυγες καταφθάνουν στα βορειοδυτικά και βορειοανατολικά παράλια του νησιού και χρειάζονται 85χλμ. για να περάσουν στη Μυτιλήνη.

Εκεί εγκαθίστανται σε κεντρικές πλατείες και πάρκα, στήνοντας σκηνές και περιμένοντας από τις τοπικές αρχές να συλληφθούν και να μεταφερθούν στο κέντρο κράτησης στη Μόρια για να καταγραφούν και να υποβάλουν αίτηση ασύλου. Το κέντρο είναι δυναμικότητας 700 ατόμων, αλλά σήμερα φιλοξενεί πάνω από 1.500 άτομα. Η πλειοψηφία των προσφύγων, σε διάστημα δύο-τριών ημερών, θα παραλάβει την κάρτα προσωρινής αναστολής απέλασης και θα κατευθυνθεί στο λιμάνι της Λέσβου για να φύγει για την Αθήνα και από εκεί για την Ευρώπη.

Οι πρόσφυγες αφήνουν τη ζωή που είχαν στην χώρα τους και τρέχουν τρομαγμένοι να ξεφύγουν από έναν πόλεμο που μόνο υπαίτιοι δεν είναι γι’ αυτόν. Πληρώνουν με όσα χρήματα διαθέτουν καράβια που τους αφήνουν στη Λέσβο και σε άλλα νησιά, απ’ όπου και θα κατευθυνθούν προς τη βόρεια και κεντρική Ευρώπη. Τα καράβια όμως τις περισσότερες φορές είναι παλιά και κακοσυντηρημένα με αποτέλεσμα να βυθίζονται και πολλοί εκ των προσφύγων να πνίγονται στα ανοιχτά. Έργο της «Αγκαλιάς» είναι επίσης να επανασυνδέει μέλη οικογένειας μεταξύ τους. «Ούτε το μελό των πιο ρομαντικών ταινιών δε συγκρίνεται με την στιγμή που βλέπεις μια οικογένεια να επανασυνδέεται μετά από τέτοιο ταξίδι!» σχολιάζουν εθελοντές του οργανισμού. Οι ίδιοι εκτιμού την βοήθεια των εθελοντών και της «Αγκαλιάς» και δε διστάζουν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους τραγουδώντας τους, περνώντας χρόνο μαζί τους και συζητώντας.

Ο παπά-Στρατής

Και όταν όλοι ασχολούνται με τον Άνθιμο και τις βαρύγδουπες δηλώσεις του, σε ένα νησί του Αιγαίου ένας ιερέας γίνεται το επίκεντρο συζήτησης για την ουσία των έργων του. Μπορεί ο παπά-Στρατής να μην είναι πια μαζί μας, άφησε πίσω του όμως μια κληρονομιά που αξίζει όσο τίποτε άλλο. Άφησε αγάπη, ρεαλιστικά διδάγματα και μια ομάδα ανθρώπων να συνεχίσουν το έργο του. Σε ηλικία 57 ετών, έχασε την μάχη με τον καρκίνο, κέρδισε ωστόσο την αγάπη ολόκληρου του νησιού της Λέσβου. Ο καλός Σαμαρείτης -όπως συνήθιζαν να το αποκαλούν πολλοί- ήδη εδώ και αρκετά χρόνια είχε πρόβλημα με τους πνεύμονές του. Κουβαλούσε παντού τη φιάλη οξυγόνου, αλλά δεν άφηνε τον ηλεκτρονικό υπολογιστή από τα χέρια του, ακόμη και στις τελευταίες του μέρες, προκειμένου να βρει τροφή και ρούχα για τους Σύριους πρόσφυγες του νησιού.

Αυτό που δίδαξε και θα θυμούνται όλοι είναι πως έχουμε έρθει στον κόσμο αυτόν για να είμαστε χρήσιμοι. «Όταν βλέπεις κάποιον να βγαίνει ετοιμοθάνατος από τη θάλασσα, δεν τον ρωτάς αν είναι Χριστιανός για να του δώσεις φαγητό» είχε δηλώσει επανειλημμένα, διότι ειλικρινά δεν έβλεπε ούτε θρησκεία, ούτε φυλή, ούτε πατρίδα. Έβλεπε μπροστά του ανθρώπους. Άφησε την «Αγκαλιά» της Λέσβου και μπήκε στην αγκαλιά των αγγέλων.

Η «Αγκαλιά» είναι ο παπά-Στρατής, μαζί με τον Γιώργο, την Ελένη και την Κατερίνα. Είναι ένα άνοιγμα χεριών προς ανθρώπους-ερείπια που καταφθάνουν στο νησί έχοντας χάσει κάθε ελπίδα. Ο οργανισμός αυτός, όμως, τους δίνει αγάπη και δύναμη να συνεχίσουν, προσπαθώντας να δώσει ένα τέλος στην δαιμονοποίηση του πρόσφυγα.

Ο οργανισμός της «Αγκαλιάς» τον καιρό αυτό βρίσκεται σε συνεχή ετοιμότητα, διότι ο αριθμός των προσφύγων στο νησί της Λέσβου συνεχώς αυξάνεται, με τις τοπικές αρχές να χάνουν σχεδόν τον έλεγχο. Μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε οικονομικά. Ωστόσο, οι εθελοντές από εκεί προτείνουν να αγοράσουμε εισιτήριο για το νησί και να πάμε και να βοηθήσουμε εκεί για όσο καιρό μπορούμε.
Είναι στο χέρι μας.

Όσοι επιθυμούν να βοηθήσουν οικονομικά, έχουν τη δυνατότητα μέσω του τραπεζικού λογαριασμού:  GR 5401405990599002101026620 Alpha Bank M.K.O. ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΑΛΛΟΝΗ ΛΕΣΒΟΥ.

No related posts.