To read or not to read…?

Έχοντας να γράψω μία πανεπιστημιακή εργασία, έπρεπε υποχρεωτικά να διαβάσω ένα συγκεκριμένο βιβλίο. Έτσι, ξεκίνησα δειλά – δειλά, έχοντας την αίσθηση ότι είναι κάτι που όφειλα να κάνω – ακόμα και αν δεν ήθελα – και παραβλέποντας το γεγονός ότι επρόκειτο για ένα λογοτεχνικό και ιδιαίτερα αξιόλογο βιβλίο. Αναρωτιόμουν «Γιατί το διαβάζω;» και «Ποιός ξέρει πόσο χρόνο θα μου πάρει μέχρι να το τελειώσω;»… Αναρωτιόμουν και δεν θα το κρύψω, βαριόμουν…

‘Ώσπου έφτασε εκείνη η στιγμή που η γραφή, τα νοήματα, η πλοκή με συνεπήραν… Χάθηκα μέσα στις λέξεις, παρασυρμένη και αφοσιωμένη πλέον σε όσα διάβαζα… Κατάλαβα τί όμορφο είναι – έστω και υποχρεωτικά – να κάνεις κάτι δημιουργικό στον ελεύθερο χρόνο σου. Πόση ηρεμία μου προσέφεραν εκείνες οι ώρες της ανάγνωσης και πόση γνώση αναφορικά με διάφορα θέματα.

Και μετά από λίγες μέρες… ήρθε η ώρα να κλείσω το βιβλίο. Στο τέλος του συνειδητοποίησα πως παρά την αρχική μου γκρίνια «που μέσα στις διακοπές μου έπρεπε να διαβάσω», τελικά το δικό μου «βαριέμαι», δεν είναι και τόσο δικό μου! Είναι μάλλον ίδιον των περισσότερων Ελλήνων καθώς σπάνια ακούς κάποιον – ειδικά, νέο – ν’ αγοράζει βιβλία, να χαίρεται όταν έχει ελεύθερο χρόνο να διαβάζει και να θεωρεί πως η ανάγνωση δεν είναι αγγαρεία.

Ίσως να μην φταίμε άμεσα εμείς, ίσως να είναι το σύστημα έτσι που δεν επιτρέπει στους έφηβους και στους νέους ν’ αγαπήσουν τα βιβλία. Ναι, ξέρω θα πείτε… «Το σύστημα πάλι φταίει;». Αλλά πριν βιαστείτε να απαντήσετε, σκεφθείτε… Στο σχολείο τα παιδιά τρέχουν από μάθημα σε μάθημα και από φροντιστήριο σε φροντιστήριο και ο χρόνος που τους μένει είναι συνήθως ελάχιστος, πράγμα που φυσικά τους ωθεί όχι στην ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων αλλά στην ενασχόληση με οτιδήποτε άλλο δεν παραλαμβάνει αυτό που κάνουν κάθε μέρα ατέλειωτες ώρες. Αργότερα, στο Πανεπιστήμιο είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή για να αρχίσει να ασχολείται κανείς πιο ουσιαστικά με πολλά πράγματα, διευρύνοντας τους ορίζοντές του. Αλλά και πάλι ίσως αγανακτισμένος από τα σχολικά χρόνια – ίσως γιατί δεν είχε τέτοιου είδους πρότυπα ή γιατί κανείς δεν τον προέτρεψε να το κάνει – πάλι το αποφεύγει. Το πιο περίεργο όμως απ’ όλα είναι πως αυτό συμβαίνει στην πατρίδα πολλών μεγάλων ποιητών και πεζογράφων.

Δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να πω πώς μπορεί ν’ αλλάξει αυτή η νοοτροπία. Απλά, κάνοντας αυτή τη διαπίστωση, θεωρώ πως θα ήταν πολύ παραγωγικό – σε πολλούς τομείς της ζωής – αν αγαπούσαμε την ανάγνωση βιβλίων. Όχι όλη την ώρα, όχι πάντα και παντού, αλλά εκείνες τις ώρες ή τις ημέρες που αντί να ανοίξουμε την τηλεόραση ή τον υπολογιστή, μπορούμε τόσο απλά να ανοίξουμε ένα βιβλίο…

No related posts.