Οι σκέψεις των υποψηφίων αποφοίτων του Α.Π.Θ.

«Έχω φοβερό άγχος, νιώθω πολύ πιεσμένη και δεν ξέρω αν θέλω να πάρω πτυχίο. Χαίρομαι, βέβαια, που τελειώνω αλλά δεν θέλω να γυρίσω και το πτυχίο δε με εξασφαλίζει σίγουρα για απασχόληση εδώ. Στην περιοχή μου (την Αριδαία) δεν υπάρχουν παροχές ή βάσεις για να κάνω κάτι άξιο του πτυχίου μου πέρα απ’ το να ανοίξω ένα λογιστικό γραφείο, έχει γεμίσει όμως κι απ’ αυτά…».

 Κική Χοροζάνη, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ

 

Η παραπάνω δήλωση συνοψίζει, περίπου, όλο το εύρος των συναισθημάτων που διέπουν τους φοιτητές του Αριστοτελείου, η φοίτηση των οποίων έφτασε ή πλησιάζει στο τέλος της. Ρωτήσαμε τυχαία φοιτητές του Πανεπιστημίου που βλέπουν την αρχή μιας άλλης ζωής να πλησιάζει και οι θέσεις τους δεν εκπλήσσουν μάλλον και τόσο το ευρύ κοινό.

«Προσπαθώ να μην γυρίσω».

 Κύπριος φοιτητής (τα στοιχεία του δεν θέλησε να δημοσιευθούν)

 

«Κάπου εδώ  τελειώνει η ωραία ζωή κι αρχίζει μια άλλη γεμάτη ευθύνες και υποχρεώσεις. Χάνουμε την ανεμελιά μας».

Στέργιος Λιότος, Οδοντιατρική Σχολή ΑΠΘ

 

«Αισθανόμαστε πολύ άγχος για να τελειώσουμε. Εγώ σκέφτομαι να κάνω μεταπτυχιακό, οπότε θα μείνω στα πλαίσια του πανεπιστημίου. Με θλίβει, ωστόσο, το ότι θα χάσω τις παρέες μου και φυσικά, υπάρχει ο φόβος της ανεργίας. Το χάος δεν αφορά μόνο εμάς, αφού οι απόφοιτοι κάθε σχολής αντιμετωπίζουν προβλήματα».

 Ευαγγελία Λαζαρίδου, Θεολογική Σχολή ΑΠΘ

 

«Πρέπει οπωσδήποτε να κάνω κάτι παραπέρα, να εφοδιαστώ με ξένες γλώσσες και πτυχία, ώστε να δημιουργηθούν διέξοδοι και εναλλακτικές…».

Δέσποινα Ζούση, Θεολογική Σχολή ΑΠΘ

 

«Είναι ένας κύκλος που κλείνει. Αισθάνομαι από τη μια ικανοποίηση και από την άλλη θλίψη. Το ζήτημα της αποκατάστασης μου προκαλεί μεγάλη αβεβαιότητα αλλά δεν θα τα παρατήσω».

Φωτεινή Σέλβου, Παιδαγωγικό Τμήμα ΑΠΘ

 

«Ξενέρα για την όλη φάση. Είμαι ανακουφισμένος που επιτέλους θα βρω δουλειά, με κούρασε η φοιτητική ζωή».

Κώστας Σιαμπανόπουλος, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ

«Κυρίως άγχος και αβεβαιότητα για την ανεργία».

Παναγιώτης Τζανής, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών ΑΠΘ

«Είμαι χαρούμενος που έχει φύγει ένα βάρος και έχω τον χρόνο να δημιουργήσω. Σκοπεύω να επιστρέψω στην Αλεξανδρούπολη, να κάνω ιδιαίτερα και να μπω σε κάποιο μεταπτυχιακό. Η Θεσσαλονίκη είναι ωραία πόλη αλλά ο φόρτος της σχολής μου δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα γι’ αυτήν».

Φώτης Παντενίδης, Τμήμα Μαθηματικών ΑΠΘ

«Αισθάνομαι χάλια γιατί εδώ βρίσκονται όλες οι παρέες μου. Έχω πολύ λίγες επαγγελματικές ευκαιρίες στην πόλη μου, οπότε θα προσπαθήσω να βρω δουλειά εδώ».

Στέργιος Βαβούρας, Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών ΑΠΘ

 

Άγχος, αβεβαιότητα, ανακούφιση. Τα συναισθήματα, λοιπόν, των φοιτητών που εγκαταλείπουν το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και μαζί την φοιτητική κοινότητα, τις παρέες τους και την καθημερινότητα του φοιτητή στην πόλη της Θεσσαλονίκης συνοψίζονται σε αυτά τα τρία «Α». Ωστόσο, αυτό που εκλαμβάνει κανείς όταν ρωτά κατά πρόσωπο τον φοιτητή τι πραγματικά αισθάνεται δεν είναι παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις ανακούφιση ή αβεβαιότητα. Δημιουργείται, αντιθέτως, κυρίως η αίσθηση της απορίας καθώς οι φοιτητές που ερωτήθηκαν φαίνεται πως δεν είχαν μπει ποτέ πριν στην διαδικασία να ορίσουν φωναχτά, τουλάχιστον, τις σκέψεις ή και τους φόβους, ενδεχομένως, που τους προκαλεί το πέρασμα από το καθεστώς της φοιτητικής ασφάλειας στην ενήλικη ζωή. Το γεγονός αυτό ίσως οφείλεται στο ότι η απόκτηση του πτυχίου φαντάζει ακόμα απόμακρη, μια πραγματικότητα που ανήκει περισσότερο στην σφαίρα της φαντασίας παρά στο άμεσο μέλλον.

Είναι, λοιπόν, πράγματι, αβεβαιότητα και άγχος ή μήπως το περιβάλλον του αδιεξόδου δεν έχει γίνει γι’ αυτούς ακόμα απτή πραγματικότητα ; Έστω κι αν πρόκειται για τέτοιου είδους σενάριο, οι φοιτητές ως και την ύστατη στιγμή δίνουν την εντύπωση πως η θάλασσα… που ανοίγεται μπροστά τους αποτελεί μεν μια νέα διάσταση, γεμάτη προκλήσεις, όχι όμως σε απόλυτο βαθμό, καθώς δεν λείπουν οι απαντήσεις που σκιαγραφούν μια πιο εύθυμη διάθεση ως προς τις προοπτικές του μέλλοντος. Σε κάθε περίπτωση, ελάχιστοι είναι αυτοί που αφήνουν το πανεπιστημιακό χώρο, κουβαλώντας θετικά αισθήματα και αισιόδοξα σχέδια, ενώ οι περισσότεροι θα ήθελαν να παραμείνουν στην Θεσσαλονίκη και να κάνουν εδώ τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα.

Κλείνοντας, αξίζει να αναφερθεί πως υπάρχει ακόμα μια τάση, σπανιότερη, η οποία ξεφεύγει από το δίπολο «ανακούφιση – αβεβαιότητα» και προβάλλει μια εναλλακτική διάσταση της φοίτησης στο Πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με αυτήν, οι σπουδές δεν χρειάζεται να αποτελούν αμιγώς μέσο αποκατάστασης αλλά μια διαδικασία επιμόρφωσης και ανάπλασης ή ακόμα, διέγερσης του νου.

 

«Για μένα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Σπούδασα κάτι μόνο επειδή το έβρισκα ενδιαφέρον και το ίδιο θα κάνω και τώρα, μπαίνοντας σε μεταπτυχιακό. Η αποκατάσταση δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει και θα συνεχίσω να ζω έτσι όσο μπορούν να με συντηρούν οι γονείς μου».

Απόφοιτος Τμήματος Μαθηματικών ΑΠΘ (δεν θέλησε να δημοσιευθούν τα στοιχεία του)

No related posts.