Γιάννης Θεοδωρακόπουλος: «Ο καθρέφτης λέει πάντα την αλήθεια!»

Η ταινία μικρού μήκους «Χαμόγελο στον Καθρέφτη», η οποία πρόκειται σύντομα να κάνει την εμφάνισή της τόσο σε ελληνικά όσο και διεθνή φεστιβάλ ταινιών, αποτελεί μια άκρως επαγγελματική προσπάθεια νέων δημιουργών που φιλοδοξούν να εξελίξουν τον ανεξάρτητο ελληνικό κινηματογράφο.

Ο σκηνοθέτης, Γιάννης Θεοδωρακόπουλος, μιλά για την ταινία, τις ανεξάρτητες παραγωγές και τις φιλοδοξίες του.

– Το «Χαμόγελο στον καθρέφτη» φέρει ένα αισιόδοξο μήνυμα;

– Αν το σκεφτεί κανείς, ο καθρέφτης φέρει την εικόνα του εαυτού μας. Κουβαλά την αληθινή εικόνα μας, όποια και αν είναι αυτή. Υπάρχουν στιγμές που κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, με σκοπό να δούμε μέσα μας ή ακόμα και να πάρουμε δύναμη από την εικόνα μας. Βλέπουμε τον καθρέφτη μας για να βοηθηθούμε. Στην πραγματικότητα, όλα γίνονται μέσα από ένα καθρέφτη… μιας και μέσα από τον καθρέφτη παρακολουθούμε τις αλλαγές στον εαυτό μας.

– Η ταινία αφορά σε δυο νέους που αναζητούν την ευτυχία, μέσω άλλων δρόμων τελικώς, αν και φαινομενικά έχουν την τέλεια σχέση.  Δεν νομίζεις πως το θέμα είναι αρκετά κοινότυπο;

– Μπορεί να μοιάζει με ιστορία γνωστή αλλά στην πραγματικότητα, οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα ζήτημα φλέγον που απασχολεί τους πάντες σε όλες τις φάσεις της ζωής τους. Το πώς θα συνυπάρξεις με τον άλλον, το πώς θα επιβιώσεις μέσα από ένα διαρκή αγώνα επικράτησης – όχι τόσο απέναντι στον άλλον – με τον ίδιο σου τον εαυτό, το πώς θα μπορέσεις να ζήσεις μια ζωή κοινή και χαρούμενη είναι ζητήματα που δεν είναι τόσο εύκολα να απαντηθούν και να λυθούν με μια εύπεπτη συμβουλή. Το θέμα της ταινίας μπορεί να φαίνεται συνηθισμένο, όπως φαίνεται και οι ζωή πολλών ευτυχισμένη. Είναι πράγματι όμως;

– Θεωρείς πως η κρίση δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο τις ανθρώπινες σχέσεις για τους νέους ανθρώπους;

– Η κρίση δυσκόλεψε την καθημερινότητα και οδήγησε πολλούς ανθρώπους να δουν τη ζωή με άλλα μάτια. Ωστόσο δεν νομίζω πως αυτό είναι το κεντρικό πρόβλημα. Πιστεύω πως ανέκαθεν οι άνθρωποι προβληματίζονταν αναφορικά με τον τρόπο χειρισμού των σχέσεών τους. Μείζον ζήτημα για τους περισσότερους αποτελεί η απόκτηση υλικών αγαθών, η συσσώρευση αντικειμένων, η σαρκική απόλαυση. Αυτά όμως έχουν το αληθινό νόημα; Μάλλον όχι. Αυτά κάποια στιγμή, οδηγούν σε κορεσμό, σε ρουτίνα, σε απώλεια ενδιαφέροντος, στο χάσιμο του ίδιου μας του εαυτού.

– Τι θα μπορούσε να αλλάξει την άσχημη πραγματικότητα που περιγράφεις;

– Αυτό που λείπει από όλους και δυσχεραίνει τις ανθρώπινες σχέσεις είναι η έλλειψη επικοινωνίας. Συνηθίζουμε να βλέπουμε τον άλλον ως ηθοποιό που παίζει ένα και μόνο ρόλο στη ζωή μας. Δεν είναι έτσι όμως. Ο σύντροφός μας είναι πρώτα από όλα φίλος μας, αδερφός μας, συνοδοιπόρος μας και μετά εραστής. Αν δεν επικοινωνείς με τον άλλον ουσιαστικά, πώς θα μοιραστείς τη ζωή σου μαζί του πραγματικά; Πώς θα συμπλεύσεις; Πώς θα χτίσεις μαζί του το κοινό σας μέλλον; Όπως κάποιος για να γίνει καλός σκηνοθέτης, πιστεύω πως πρέπει να έχει σφαιρικές γνώσεις ως προς όλο το φάσμα των εργασιών που πρέπει να γίνουν για την δημιουργία μας ταινίας – ακόμα και γνώσεις ηθοποιού θα πρέπει να διαθέτει για να μπορεί να μπει στη θέση του και να νιώσει το έργο από μέσα – έτσι και ο κάθε συμμετέχοντας σε μια σχέση, πρέπει να μπορεί να μπει στη θέση του άλλου, να γίνει μέρος του και ο άλλος δικό του. Μόνο έτσι θα μπορέσουν τα δύο, πραγματικά να γίνουν ένα.

– Νομίζεις πως μπορεί κάποιος να φτάσει την ευτυχία;

– Η ευτυχία είναι κάτι πολύ αόριστο και ασαφές. Αυτό που αποτελεί ευτυχία για μένα, μπορεί για κάποιον άλλον να είναι απλά ένα ξόδεμα ζωής. Υπάρχουν όμως στιγμές που καλείσαι να πάρεις αποφάσεις, να δεις τι δρόμο θα τραβήξεις, να σκεφτείς τι πρέπει να κρατήσεις και τι να αφήσεις. Το ζευγάρι της ιστορίας τράβηξε χωριστούς δρόμους και ενώ η σχέση τους ήταν σε ακμή, παρήκμασε γιατί ήταν δυο άνθρωποι που άλλα νόμιζαν πως ήθελαν ενώ στην ουσία επιθυμούσαν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Η κοπέλα βρίσκεται σε μια αίθουσα αναμονής και καλείται να πάρει την πιο σημαντική απόφαση της ζωής της. Τελικώς την λαμβάνει και η ζωή νικά! Ο νεαρός τραβά το δικό του δρόμο και δεν μπορεί εύκολα να ξεχάσει.

– Αυτή είναι η πρώτη σου σκηνοθετική προσπάθεια;

– Όχι, έχω κάνει οκτώ ταινίες μαζί με αυτή ενώ θα μπορούσα να πω πως οι τρεις από τις οκτώ είναι άκρως επαγγελματικές. Δεν έχω σπουδάσει κινηματογράφο, με την κλασσική έννοια. Αποφοίτησα από τη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων της Λάρισας. Σήμερα εργάζομαι σε Φαρμακευτική Εταιρεία ενώ παράλληλα, παρακολουθώ μαθήματα στο Β έτος της Θεατρικής Σχολής του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Είμαι 28 ετών αλλά ασχολούμαι με την σκηνοθεσία ταινιών από μικρή ηλικία, γιατί πιστεύω πως αυτό είναι που πραγματικά με γεμίζει. Όταν οι γονείς μου μου πήραν την πρώτη κάμερα, κατάλαβα πως κάτι με τραβούσε να μπω σε αυτό το παιχνίδι. Έτσι, άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα και να μαθαίνω τεχνικές που με βοηθούσαν να αποδώσω αυτό που είχα στη σκέψη μου και αυτό που ήθελα να περάσω στον θεατή μου.

– Η εν λόγω ταινία αποτελεί μια ανεξάρτητη παραγωγή. Μπορείς να εξηγήσεις αυτή την ιδέα;

– Η ταινία είναι μια παραγωγή χαμηλού κόστους, η οποία έγινε με μεράκι και σύμπραξη φίλων και γνωστών που αγαπούν τον κινηματογράφο και πιστεύουν πως ο χώρος έχει ανάγκη από μια ξεκάθαρη νέα ματιά, δίχως την κουλτούρα του χρήματος και του κέρδους, του ευτελισμού και της παρακμής. Σύντομα θα κυκλοφορήσει σε εθνικά και διεθνή φεστιβάλ και ελπίζω να έχει την τύχη που της αξίζει. Θεωρώ πως κάνουμε το σινεμά που μας αρέσει και είμαι πεπεισμένος πως κάποια στιγμή θα αναγνωριστεί, γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη να δει κάτι πέρα από αυτό που βλέπει σήμερα, πέρα από το γνωστό και το τετριμμένο, πέρα από το φαινομενικό και το ψεύτικο.

– Σκέφτεσαι να ακολουθήσεις επαγγελματικά αυτό το δρόμο;

– Δεν το έχω σκεφτεί ως τώρα γιατί με ευχαριστεί να κάνω αυτό που μου αρέσει χωρίς να περιμένω να βιοποριστώ από αυτό. Με φοβίζει αυτή η σκέψη. Άλλωστε, στην Ελλάδα ο κινηματογράφος είναι ασθενής και δεν θέλω να απογοητευθώ. Μου αρέσει να ζω στο όνειρο και να προσπαθώ συνεχώς να το κάνω πραγματικότητα.

_______

Το «Χαμόγελο στον καθρέφτη» αποτελεί μια ρεαλιστική ταινία, η οποία βασίζεται στο σενάριο και την παραγωγή της Μαρίας Χατζηδάκη. Την μουσική υπογράφει ο Λουκάς Θάνος ενώ τα τραγούδια έχουν γράψει ο Γιώργος Κοντογιώργος και ο Αλέξανδρος Μαράκης. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Άγγελος Μπούρας, η Έφη Αναστοπούλου, ο Δημήτρης Καραμπέτσης και η Έρρικα Μπίγιου.

Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε στα ακόλουθα links:

Theatrical trailer

Official site

Facebook site

IMDB

No related posts.