Δύσκολο Ταξίδι

Πραγματικός είναι ο άνθρωπος που κρύβεται στη σιωπή του. Είναι οι τελευταίες σου σκέψεις πριν αποχαιρετήσεις τη μέρα και οι πρώτες το επόμενο πρωί. Τότε που συνειδητό και ασυνείδητο αναμετρώνται φευγαλέα κι ενώ γνωρίζεις το νικητή, εσύ έχεις ανάγκη τον ηττημένο, για να επιβεβαιώσεις την ύπαρξή σου.

Νικητής; Το συνειδητό, το λογικό, το απτό. Με άλλα λόγια, το καθρέφτισμά σου στα μάτια των άλλων. Αυτό που έχεις και όχι αυτό που θέλεις. Ηθοποιός σε ρόλο πρωταγωνιστή η καθημερινότητα, κορμπάρσος η αλήθεια. Δεν κλαις, δε γελάς. Υπομένεις. Υπομένεις στωικά, ελπίζοντας ότι θα βρεις τη δύναμη της έκρηξης. Κι αν όχι; Τι γίνεται τότε; Αγνοείς.

Ψάχνεις με μανία να βρεις τι σε πονά. Δε σε πιστεύουν λες. Γιατί εσύ σε πιστεύεις; Δεν έχει νόημα να εθελοτυφλείς. Θες τόσα πολλά και τίποτα παράλληλα. Θες αγάπη, θαυμασμό, εκτίμηση. Φοβάσαι το ρίσκο. Δε γίνεται. Αυτά που θέλεις σε φοβίζουν. Ψήγματα θαυμασμού στα μάτια των άλλων σε κάνουν να νιώθεις άβολα. Το θέλεις τόσο που φοβάσαι τη λύτρωση που θα σου προσφέρει. Ίσως αδειάσεις, σκέφτεσαι. Νιώθεις να πεθαίνεις αργά κάθε φορά που διαπιστώνεις την απαξίωση. Όμως, τι έκανες για να την γκρεμίσεις; Δειλία και λέξεις τα όπλα σου. Τίποτα άλλο.

Σε καταδυναστεύει η ζήλεια. Νιώθεις μικρός και αδύναμος. Σαν να σε αδίκησαν. Ή μήπως αδίκησες εσύ τον εαυτό σου; Το σκέφτεσαι. Σε έκαναν ή έγινες; Δεν ξέρεις. Βολεύει η πρώτη εκδοχή. Ευτυχώς, όχι εσένα. Εσύ θα βρεις το δρόμο. Κι αν χάνεσαι, κι αν η πίστη σου λιγοστεύει ώρες και στιγμές, έχεις τουλάχιστον ως χάρτη την ψυχή σου. Αυτή θα βρει το δρόμο. Όσο ακόμα μπορεί και συγκινείται, δε φοβάσαι…

No related posts.