Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Ανελέητος πόθος του μέλλοντος

Τρελός στυλοβάτης στην άκρη του νου·

μαζεύει κομμάτια χαμένου καιρού

Παράθυρο κλειστό, καΐκι αδειανό

Στην άμμο τη λεπτή θα γράψω σ’ αγαπώ.

Σταλαγματιά ψυχής αγγίζει τη σωτηρία

Αλλά εσύ θες με στάχτη να λουστείς

Με στάχτη πυκνή, βαθιά, πηκτή, γκρι

Γκρι όπως το δέντρο της καρδιάς και ο χτύπος της σκουριάς

Γκρι σαν το παρελθόν σου και την τωρινή ζωή σου,

που ζει μέσα σε σύννεφο από σπασμένα βέλη

Βέλος με χτύπησε στην μέση του πουθενά

Και φόρεσα το κιμονό για ν’ αποφύγω τις πληγές

Σα βρέφος με κοιτάς και γελάς

Η τρύπα που μεγαλώνει ολοένα δε σε φοβίζει

Σε αφήνει αδιάφορο

Αδιάφορο απ’ ότι συμβαίνει μέσα σ’ αυτήν

Το σκίρτημα θυμάται την ύπαρξή του και ζωντανεύει ξανά

Σα το γδύσιμο ενός κέρινου ομοιώματος

Σα τον αλλοπαρμένο πρίγκιπα που ζητά παρηγοριά από μια τελετή συμβάντων

Η λίστα της αναμονής έχει πια τελειώσει και όλοι χειροκροτούν

Τον ανελέητο πόθο του μέλλοντος

Ερασμία

No related posts.