17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Τρεις ξένες ταινίες – ωδή στο ντοκιμαντέρ

Το 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης βρίσκεται ήδη στα μισά και το ε.ΜΜΕ.ίς παρουσιάζει τρεις ξένες παραγωγές που αποδεικνύουν τη δύναμη του ξεχωριστού αυτού κινηματογραφικού είδους.

Η αγριότητα του πολέμου συναντά την ποίηση και το ντοκιμαντέρ συναντά τα Nέα Mέσα

Ο Σύρος σκηνοθέτης,  Ossama Mohammed, από το Παρίσι, συναντά διαδικτυακά μια Κούρδη, με το όνομα Wiam Simav Bedirxan, που κατοικεί στη Χομς και μαζί αλλάζουν όσα ξέραμε μέχρι τώρα για το ντοκιμαντέρ.

Στη Συρία, ο εμφύλιος πόλεμος μαίνεται από το 2011, άνθρωποι βασανίζονται, χάνουν τις οικογένειές τους και τα σπίτια τους, παιδιά πεθαίνουν, όλοι προσπαθούν να διαφύγουν από ένα καθεστώς και από μια πραγματικότητα που σκοτώνουν. Το “Silvered Water, Syria Self-Portrait” είναι ακριβώς ένα αυτοπορτραίτο του συριακού εμφυλίου πολέμου, τραβηγμένο από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του, θύτες και θύματα, που κινηματογραφούν εκεί όπου ζωή και θάνατος τέμνονται.

Ερασιτεχνικά βίντεο που έχουν ανέβει στο youtube και φωτογραφίες που σοκάρουν τον δυτικό θεατή δένονται ποιητικά, με εξπρεσιονιστικά στοιχεία που προσθέτει ο σκηνοθέτης και μας δίνουν με τον καλύτερο τρόπο τη δραματικότητα του πολέμου, εκ των έσω και όχι όπως στα δελτία ειδήσεων. Πέρα από αυτό, όμως, ο Mohammed καταφέρνει και κάτι ακόμη, να εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο τρόπο τη δυναμική της ερασιτεχνικής κάμερας ενός κινητού τηλεφώνου και την παραγωγή περιεχομένου από το κοινό, αλλάζοντας τα δεδομένα στον χώρο του επαγγελματικού ντοκιμαντέρ.

«Απλά φάτο»: Εσύ πόσο φαγητό πέταξες σήμερα;

Ο σκηνοθέτης του “The clean bin project”, Grant Baldwin, και η σύντροφός του ξεκινούν ένα ασυνήθιστο πείραμα για μια πλευρά της οικολογικής καταστροφής που λίγοι έχουν αναλογιστεί, τη σπατάλη φαγητού.

Όλοι αγαπάμε το φαγητό, γιατί, όμως, σχεδόν το μισό καταλήγει στους κάδους απορριμμάτων; Ο Γκραντ και η Τζεν θα επιχειρήσουν να ζήσουν για έξι μήνες με φαγητό που θα βρίσκουν στα σκουπίδια. Κατά τη διάρκεια του πειράματός τους, οι ίδιοι αλλά και το κοινό σοκάρονται από τις τεράστιες ποσότητες βρώσιμων τροφίμων που πετιούνται καθημερινά, είτε γιατί έχουν άσχημη εμφάνιση, είτε γιατί λήγουν τις επόμενες τρεις ημέρες, είτε γιατί απλά δεν αναγράφεται κάτι στις ετικέτες τους. Στο τέλος του πειράματος, το ζευγάρι έχει ξοδέψει μόνο 200 δολάρια για την αγορά οπωροκηπευτικών μέσα στο τελευταίο εξάμηνο και έχει σώσει τρόφιμα η αξία των οποίων αγγίζει το αστρονομικό ποσό των 20.000 δολαρίων.

Το “Just Eat It: A Food Waste Story” είναι μια ταινία για τον δυτικό υπερκαταναλωτισμό, που δε μένει μόνο στις θεωρίες αλλά κάνει πράξη όλα όσα ευαγγελίζεται.

Η Virunga και το τριπλό χειροκρότημα

Τη χρονιά που μας πέρασε, ο ντοκιμαντερίστας Orlando von Einsiedel έκανε τη μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα του, με ένα ντοκιμαντέρ που κέρδισε συνολικά εννέα βραβεία και βρέθηκε να διεκδικεί Όσκαρ.

Η Virunga είναι ένα εθνικό πάρκο στο Κονγκό, μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, σπίτι των τελευταίων ορεσίβιων γορίλλων του πλανήτη και ένα από τα μέρη με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα στη γη. Σε ένα πλαίσιο ευαίσθητης εκεχειρίας μεταξύ των ανταρτών και της κρατικής πολιτοφυλακής, μια βρετανική πετρελαϊκή εταιρεία έρχεται να εκμεταλλευτεί τα πλούσια κοιτάσματα του εθνικού πάρκου.

Το “Virunga” δεν είναι ακόμη ένα ντοκιμαντέρ περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης. Με την υπέροχη σκηνοθεσία και τις δυνατές εικόνες, αγγίζει τα όρια ενός πολιτικού θρίλερ, που συγκινεί και αποκαλύπτει, φέρνοντας και πάλι στο προσκήνιο τη για πολλούς χαμένη αξία του «κινηματογράφου της αλήθειας» και υμνώντας την αποκαλυπτική δημοσιογραφία.

Η ταινία μπορεί τελικά να μην κέρδισε το Όσκαρ, κέρδισε όμως το τριπλό χειροκρότημα του κοινού της Θεσσαλονίκης, στην πρώτη της προβολή στο κατάμεστο Ολύμπιον.

(Επόμενη προβολή: Κυριακή 22/03, 20:30, Ολύμπιον)

No related posts.