To χειροποίητο αλλιώς: I made it bazaar

Το χειροποίητα αντικείμενα και κοσμήματα αποτελούσαν ανέκαθεν τάση. Τα συναντά κανείς συνήθως στον δρόμο από πλανόδιους πωλητές ή σε οργανωμένες εκθέσεις, όπου τα εκθέτουν, πωλούν και πολλές φορές συνάμα κατασκευάζουν οι δημιουργοί του.

Το «I made it bazaar» αποτελεί αυτό που δηλώνει το όνομά του: μια έκθεση χειροποίητων αντικειμένων. Έχει καθιερωθεί να διοργανώνεται κάθε δεύτερη Κυριακή εδώ και τρία χρόνια στον ατμοσφαιρικό χώρο του Rover στα Λαδάδικα. Εκεί θα βρει κανείς κοσμήματα κατασκευασμένα με πολλές διαφορετικές τεχνικές, σαπούνια, φυσικά καλλυντικά, ηδύποτα, μαρμελάδες και είδη ρουχισμού: όλα χειροποίητα και σε προσιτές για την εποχή τιμές.

Τρεις εκθέτριες, τρεις διαφορετικές ιδέες

«Τα σαπούνια έχουν τη βάση τους στο ελαιόλαδο. Εγώ ξεκίνησα να τα φτιάχνω γιατί είχα αλλεργία στα πάντα. Θυμήθηκα τότε τη συνταγή της γιαγιάς μου εξελίσσοντάς την», σημείωσε η Λένα που φτιάχνει σαπούνια και φυσικά καλλυντικά. Εκτός από ελαιόλαδο, προσθέτει καστορέλαιο, αμυγδαλέλαιο, σπαθόλαδο που φτιάχνει η ίδια και φρέσκια αλόη βέρα. Στη συνέχεια δημιουργεί εκχυλίσματα χαμομηλιού ή λεβάντας και στο τέλος προσθέτει αιθέρια έλαια αναλόγως με το τι σαπουνάκι θέλει να κάνει, γιατί διαθέτει διαφορετικό για το πρόσωπο, τα μαλλιά και το σώμα.

Η Σόφη, γνωστή με το ψευδώνυμο Surlulu, φοιτήτρια νομικής και ιδιωτική υπάλληλος ασχολείται με το υγρό γυαλί. «Πρόκειται για μια τεχνική που σου επιτρέπει να φιλοξενήσεις οποιαδήποτε φωτογραφία θέλεις. Είναι ένας τρόπος να εκφράζω αυτά που μου αρέσουν. Όλα είναι θεματικά, έχουν δηλαδή κάποιο θέμα: ποίηση, ταινίες, καρτούν ή κόμικ», δήλωσε.


Το υγρό γυαλί είναι ένα συστατικό δύο χημικών στοιχείων, το οποίο πρέπει να φέρεις στην κατάλληλη θερμοκρασία με την κατάλληλη ποσότητα. Στην αρχή έχει υγρή μορφή. Αφού έχεις ετοιμάσει στο καδράκι σου το υλικό σου, βάζεις από πάνω το υγρό γυαλί και το επεξεργάζεσαι. Ουσιαστικά χρειάζεται πάνω από δύο μέρες η κάθε κατασκευή. «Είναι κάτι που κάνω ερασιτεχνικά, γιατί το αγαπάω και με εκφράζει. Βγάζω το κόστος των υλικών μου, ώστε να μη σταματήσω να το κάνω», επεσήμανε. Οι τιμές για ένα ζευγάρι σκουλαρικιών ξεκινάνε από τρία ευρώ και φθάνουν μέχρι οχτώ.

Η Εύα δουλεύει με πολυμερή πηλό. «Το είδα τυχαία στο ίντερνετ και άρχισα να το ψάχνω», ανέφερε χαρακτηριστικά. «Μου άρεσαν τα χρώματα. Έτσι σιγά πήρα υλικά και εργαλεία και άρχισα να δημιουργώ». Το υλικό δεν δουλεύεται με τη ζέστη. Είναι πολύ μαλακό και δεν μπορείς να κάνεις εύκολα τις λεπτομέρειες, αλλά όταν η θερμοκρασία είναι μέχρι και 25 βαθμούς το δουλεύεις άνετα. Εκείνη προσπαθεί να βγάζει από αυτό ένα χαρτζιλίκι. «Στην Ελλάδα όμως δεν είναι τόσο διαδεδομένο να φορά κανείς πηλό».


Πώς ξεκίνησε το εγχείρημα;

Η Ζωή Δανιηλίδου, μόλις 24 χρονών, είναι η εμπνεύστρια αυτής της ιδέας. «Άρχισε από μένα σε μια τελείως ερασιτεχνική φάση», δήλωσε. Ξεκίνησε ως δημιουργός αλλά στη συνέχεια την κέρδισε ο χώρος της διοργάνωσης. Το μικρό κόστος συμμετοχής και η ανεξαρτησία κινήσεων τροφοδότησαν την ιδέα να δημιουργήσει κάτι δικό της. «Είπα θα κάνω κάτι δικό μου, θα μαζέψω και άλλους ανθρώπους και θα γίνει έτσι μια ωραία κατάσταση», επεξήγησε. Ξεκίνησε έτσι από ένα μαγαζί στη Βαλαωρίτου με 10-12 άτομα και έφτασε σήμερα κάθε 15 μέρες να έχει 30 εκθέτες, οι οποίοι επιλέγονται από την ίδια με βασικό κριτήριο όλες οι κατασκευές να είναι αποκλειστικά χειροποίητες. Ο εκθέτης καλείται να πληρώσει το μικρό ποσό των 12 ευρώ για να συμμετάσχει.

«Είναι προσιτή τέχνη. Είναι μοναδικά πράγματα: από ένα κόσμημα μέχρι ένα σαπούνι όλα είναι ένα και ένα, δεν πρόκειται να τα βρεις αλλού. Δεν είναι μαζική κατασκευή», τονίζει η Ζωή. Από την άλλη, η συμμετοχή του κοινού ως αγοραστές εξαρτάται τόσο από τη μέρα όσο και από τον τρόπο που ο κάθε εκθέτης προωθεί τον πάγκο του.

Το μπαζάρ διαθέτει σελίδα στο facebook, όπως και ο κάθε εκθέτης ξεχωριστά. Από εκεί μπορεί να πληροφορηθεί κανείς για όλα τα events και τις διάφορες χειροποίητες κατασκευές.

Στις 5 Απριλίου θα διοργανωθεί ένα μεγάλο πασχαλινό μπαζάρ στον χώρο του Principal.

No related posts.