Βιέννη η ελληνική: Από τον Νικόλαο Δούμπα και τον Ρήγα Φεραίο στη σημερινή κοινότητα των 5.000 Ελλήνων Mar18

Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Βιέννη η ελληνική: Από τον Νικόλαο Δούμπα και τον Ρήγα Φεραίο στη σημερινή κοινότητα των 5.000 Ελλήνων

Κάπου στην κεντρική Ευρώπη, δίπλα στον Δούναβη, και περιτριγυρισμένη από δάση και λίμνες, βρίσκεται μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, γερμανόφωνη, με ψυχρό κλίμα, δομές και κράτος σε πλήρη λειτουργία και κατοίκους ξέγνοιαστους, που απολαμβάνουν να ζουν στο νούμερο ένα της ποιότητας ζωής παγκοσμίως. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς έρχονται πάντα στην ώρα τους, η οικονομική κρίση δεν αποτελεί καθημερινό θέμα συζήτησης στο μεσημεριανό τραπέζι και οι ηλικιωμένοι ανησυχούν για το αν θα βρουν εισιτήριο για την εβδομαδιαία παράσταση της όπερας.

Μια πόλη τόσο μακρινή φαινομενικά με την ελληνική πραγματικότητα, που όμως κουβαλάει το ελληνικό στοιχείο στον πυρήνα της, στο παρελθόν της και στο παρόν της.

Η Βιέννη -για την οποία γίνεται λόγος- αποτελεί κοιτίδα του απόδημου ελληνισμού από τον 17ο αιώνα. Από τον Johannes Theodat, που άνοιξε το πρώτο βιεννέζικο καφέ, ως τους αδερφούς Πούλιου, στο τυπογραφείο των οποίων τυπώθηκαν ο «Θούριος» και η «Χάρτα» και ως τον Νικόλαο Δούμπα, εμβληματικό ευεργέτη της αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας και εκ των ιδρυτών της σημαντικότατης βιεννέζικης Musikverein, οι Έλληνες της Βιέννης όχι μόνο διέπρεπαν διαχρονικά αλλά μετέδιδαν τα σημαντικότερα στοιχεία του ελληνισμού στην αυστριακή νοοτροπία.

Καθόλου τυχαία δεν είναι η ύπαρξη «ελληνικής γειτονιάς» (Griechenviertel) σε κεντρικότατο σημείο της πόλης, με τις δυο ορθόδοξες εκκλησίες και την ιστορική Griechenbeisl, ένα είδος ελληνικής ταβέρνας.

Η παρουσία Ελλήνων στη Βιέννη δεν περιορίζεται όμως μόνο στο παρελθόν. Σήμερα, ο ελληνικός πληθυσμός αγγίζει τις 5.000. Παλιοί μετανάστες που δε γύρισαν ποτέ στην πατρίδα τους, φοιτητές και ακαδημαϊκοί, μουσικοί που σπουδάζουν και κυνηγούν το όνειρό τους στη χώρα του Μότσαρτ. Ζουν, εργάζονται, διακρίνονται και οργανώνονται σε συλλόγους. Τον Σύλλογο Ελλήνων Φοιτητών και Επιστημόνων, τον Κοινωνικοπολιτιστικό Σύλλογο, τον Μακεδονικό και αρκετούς άλλους. Δε θυμούνται μόνο την πατρίδα τους, αλλά τη συστήνουν συνεχώς στους Βιεννέζους, με συναυλίες, προβολές ταινιών, χορούς και ημερίδες. Οι νεότεροι αναζητούν και βρίσκουν πιο δραστικές κινήσεις βοήθειας προς την ασθενή Ελλάδα. Οι γηραιότεροι συχνάζουν σε ελληνικές ταβέρνες και νοσταλγούν μια χώρα, στην οποία δεν επέστρεψαν ποτέ.

Στη γερμανόφωνη Βιέννη, δίπλα στον Δούναβη και περιτριγυρισμένη από δάση και λίμνες, χτυπά διαχρονικά μια ελληνική καρδιά, που αποδεικνύει ότι ο ελληνισμός προοδεύει, ο ελληνισμός θριαμβεύει και βρίσκεται ακόμα και σε μέρη που δεν μπορεί να φανταστεί κανείς.

No related posts.