Κρύψε και κάτι

Είναι η κλασική σκηνή σε μπαρ, που μια παρέα κοριτσιών χορεύει και κάποια στιγμή ένας γενναίος βρίσκει αφορμή να πλησιάσει. Το σενάριο παραμένει ίδιο εδώ και χρόνια. Ή, μάλλον, σχεδόν ίδιο.

Μετά από λίγη κουβέντα, οι πιθανότητες είναι δύο: επιστρέφει στην παρέα του χωρίς επιτυχία ή χειρότερα …με το facebook σου. Γιατί “χειρότερα”; Θα σκεφτεί κανείς ότι είναι το ίδιο με το να ανταλλάζεις αριθμούς, κάτι που είναι μάλλον ψέμα.

Σαφώς και το facebook είναι ο πλέον συνήθης τρόπος επικοινωνίας. Κρατάς εύκολα επαφή και, όταν νιώσεις ότι θέλεις, κάνεις και κανένα – ανούσιο – “σημαδιακό” like. Πέραν αυτού, έχεις ένα προφίλ ντυμένο με την καθημερινότητα σου, την παρέα, τη δουλειά, τα ενδιαφέροντά σου, οπότε περιττεύει ο κόπος της περαιτέρω γνωριμίας. Δεν ακούγεται όμορφο;

Αυτό συμβαίνει πια. Έχει το facebook σου, άρα και μια άλλη εικόνα για σένα. Χάνεται το μυστήριο. Η αλήθεια είναι ότι άσχετα από το αν μου κέντρισε πράγματι το ενδιαφέρον το παιδί στο μπαρ, η ατάκα “μπορείς αν θες να μου δώσεις το facebook σου” με έστειλε τρια μέτρα μακριά. Στην πόρτα του μαγαζιού. Με το παλτό μου. Και ένα “λυπάμαι” ως απάντηση. Και δε θυμάμαι να λυπήθηκα… Πριν από λίγο καιρο έτυχε να έχω σχετική συζήτηση με φίλο μου, αλλά τότε δεν πολυπρόσεχα, με ενδιέφερε να μην καεί το σνίτσελ. Έπρεπε να το βιώσω η ίδια για να συνειδητοποιήσω την μικρή απογοήτευση του ότι δε θα γνωρίσω την αγωνία για το αν με θυμάται, αν έκανα καλή εντύπωση, αν θα τηλεφωνήσει, αν. Και δε μιλάω για γνωριμίες ονειρικές, σκηνές από ταινία των 80’s που ο πρωταγωνιστής κερδίζει το κορίτσι και φεύγουν με τη μηχανή και μουσική υπόκρουση The Cure. Ίσως κάποιος να σκεφτεί ότι το υπεραναλύω, πως τα πράγματα δε μπορεί να είναι τόσο άσχημα και πως στα 18 μου δε μπορώ να έχω πλήρη εικόνα για το φλερτ. Μα, σίγουρα, μιλάω εκ μέρους πολλών όταν λέω ότι η γοητεία αργοσβήνει από τις ανθρώπινες σχέσεις.

No related posts.