Για ποια κρίση κοινωνικής αλληλεγγύης μιλάμε;

Το ρεπορτάζ αυτό γράφτηκε με αφορμή ένα συμβάν κοινωνικής αλληλεγγύης που έλαβε χωρά μπροστά στα ματιά μου, μέσα στο «υπερφορτωμένο» τριάρι του Ο.Α.Σ.Θ. .

Ήταν μια συνηθισμένη μουντή μέρα όπως αυτές που έχουμε πια συνηθίσει στην γκρίζα Θεσσαλονίκη. Το λεωφορείο της γραμμής τρία ήρθε από τον Σταθμό και  όπως ήταν αναμενόμενο ήταν  γεμάτο. Πήρα μια βαθιά εισπνοή προετοιμαζόμενη να το μαρτύριο που “σπρωξιματος” που με περίμενε. Μπαίνοντας στο λεωφορείο παρατήρησα πίσω μου μια νεαρή τσιγγάνα μ΄ ένα μωρό στην αγκαλιά και ένα καρότσι που ομολογουμενως καταλάμβανε αρκετό χώρο.

Όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι που φτάσαμε στην στάση «Ευζώνων-Γαλλικό Ινστιτούτο». Εκεί στην στάση ήταν ένας κύριος  σ΄ένα αναπηρικό καροτσάκι που ήθελε να επιβιβαστεί. Αμέσως μετά την ακινητοποίηση του λεωφορείου επικράτησε αναστάτωση . Ο ίδιος ο οδηγός εγκατέλειψε την θέση του και κατέβητε ο ίδιος –παρακαλώ ! – να ανοίξει την ειδική μπάρα επιβίβασης των αναπήρων και όλα αυτά με χαμόγελο. Όλοι οι επιβάτες τότε ως δια μαγείας συνεργαστήκαν , ένας νεαρός βοήθησε τον οδηγό να ανεβάσει τον κύριο, ένας άλλος βοήθησε την τσιγγάνα να μετακινήσει τον δικό της καρότσι όταν η ιδία έκανε τα πάντα για να εξοικονομήσει χώρο για τον νέο επιβάτη και τέλος οι λοιποί παρευρισκόμενοι άνοιξαν όσο χώρο ήταν δυνατό.

Το γεγονός αυτό με έβαλε σε σκέψεις. Γιατί μιλάνε για κρίση της κοινωνικής αλληλεγύης όταν με τα ιδία μου τα ματιά είδα ένα χειροπιαστό αδιάψευστο παράδειγμα αυτής; Γιατί μιλάνε για αποξένωση των πολιτών όταν μέσα σε ένα λεωφορείο 50 ατόμων τουλάχιστον τα είκοσι συνεργαστήκαν  για να βοηθήσουν έναν άλλον συμπολίτη τους; Γιατί μιλάνε για έλλειψη παιδείας των Ελλήνων όταν ο ίδιος ο οδηγός άφησε το πόστο του για να βοηθήσει και αυτό με προθυμία; Τέλος , γιατί κρίνουμε και κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους από την εμφάνιση όταν έχουμε παραδείγματα όπως αυτό της ευγενικής τσιγγάνας να μας επιβεβαιώνουν το αντίθετο;

Ανοίξτε τους ορίζοντες σας , γιατί το μεγαλύτερο σχολείο είναι η ζωή.

No related posts.