Μήπως να μην γυρίσουμε στο Κάνσας, Ντόροθυ;

Συνηθίζεται το πρώτο editorial κάθε κύκλου ενός περιοδικού να καλωσορίζει, να εύχεται, να μιλά για τους στόχους του και γενικώς για το μέλλον. Δεν είναι ότι δεν έχω τη διάθεση να κάνω κάτι τέτοιο. Σίγουρα χαίρομαι που επιστρέψαμε για όγδοη χρονιά κοντά στους αναγνώστες και σίγουρα όλοι «ε.ΜΜΕ.ίς» θα είμαστε ενωμένοι, με νέα και παλιά ονόματα στην λίστα των συντακτών μας, σε ένα συνεχές δούναι και λαβείν σκέψεων και απόψεων. Απλώς οι ειδήσεις, και δη οι δυσάρεστες, αλλάζουν συνεχώς τα δεδομένα και τις προτεραιότητές μας.

Ως φοιτητές, προπτυχιακοί, μεταπτυχιακοί ή διδακτορικοί, αλλά και ως περιοδικό, νιώθουμε ασφαλείς εντός του πανεπιστημίου το οποίο, εκτός των άλλων, λειτουργεί για κάποιους από εμάς ως καταφύγιο στο οποίο κρυβόμαστε… Κρυβόμαστε από «τη ζωή μετά», κερδίζοντας λίγο ακόμη χρόνο πριν αποδεχτούμε ότι μεγαλώνουμε.

Η μετάβαση είναι ομαλή. Από εκεί που μας ενδιέφερε κυρίως το πώς θα αποστηθίσουμε ολόκληρα βιβλία για να πάρουμε καλό βαθμό, μπαίνουμε σιγά-σιγά σε έναν νέο κόσμο, αυτόν της καθημερινής ενημέρωσης, της κριτικής σκέψης, που μέρα με τη μέρα μάς κάνει (να αναρωτιόμαστε και) να κατανοούμε όλο και περισσότερο το (τι σημαίνει και) τι συμβαίνει γύρω μας.

Τι συμβαίνει γύρω μας; Πώς το «γύρω μας» επηρεάζει εμάς; Τι συμβαίνει, τελικά, σε εμάς ως σύνολο και ως μονάδες ταυτόχρονα;

Για εμένα, το πιο σοκαριστικό είναι η ανοσία που έχουμε αποκτήσει στις ειδήσεις πόνου, βίας, θανάτου και πολέμων. Σίγουρα η ζωή συνεχίζεται, αλλά είναι είναι πολύ εντυπωσιακός αυτός ο μηχανισμός της ομοιόστασης που άμεσα μάς κάνει να ξεπερνάμε και να ξεχνάμε όσα ακούσαμε και είδαμε.

Ξεκινώντας από εσωτερικά νέα των περασμένων ημερών, θυμηθήκαμε -λόγω της δίκης- τον βασανιστικό θάνατο του μικρού Θανάση από την Κρήτη, που οι γονείς του τού προκάλεσαν θανατηφόρα εγκαύματα, με την δικαιολογία ότι “του έριχναν ζεστό νεράκι για να τον βοηθήσουν να κάνει την φυσική του ανάγκη”. Επίσης, διαβάσαμε και για τον 70χρονο ζητιάνο με το μπουζούκι του Πειραιά που ασελγούσε σε μικρά αγόρια δίνοντάς τους σε αντάλλαγμα 10-15 ευρώ.

Ακόμα, μιας και είναι η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικής Φτώχειας, μάθαμε ότι ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται σε 28,8%, σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Τις προηγούμενες, δε, ημέρες ζήσαμε λεπτό προς λεπτό τον πόνο στο δυστύχημα με τη φονική νταλίκα, εκείνη την τραγική Κυριακή, που είχε στον απολογισμό του 30 τραυματισμούς και πέντε θανάτους. Έπειτα, ακολούθησε πιο πρόσφατα και το δυστύχημα στην Πέτρου Ράλλη, με τρεις νεκρούς, ανάμεσά τους κι ένα κοριτσάκι, καθώς και την οδυνηρή είδηση για τον μαθητή που έχασε τη ζωή του παίζοντας μπάσκετ σε σχολείο της δυτικής Θεσσαλονίκης.

Περνώντας σε διεθνείς ειδήσεις, είδαμε πως ακόμη και στον αθλητισμό μπορούν να μεταφερθούν συμπεριφορές μίσους, μιας και τα γεγονότα στο παιχνίδι της Σερβίας με την Αλβανία στο Βελιγράδι τόνισαν ότι το ζήτημα στα Βαλκάνια είναι μια «βραδυφλεγής βόμβα» (όπως αναφέρει χαρακτηριστικό ρεπορτάζ του sport24.gr). Ο λόγος ήταν ένας τηλεχειριζόμενος μηχανισμός που μετέφερε σημαία με το χάρτη της «Μεγάλης Αλβανίας». Η φωτιά ξεκινά από μια σπίθα και το να περιγραφεί η συνέχεια των βιαιοτήτων είναι περιττό. Φυσικά, η εξήγηση έχει πολύ βαθύτερες ρίζες.

Τέλος, εδώ και καιρό με την εξέγερση των εξτρεμιστών Μουσαλμάνων ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με εικόνες βίας, απειλές, αποκεφαλισμούς, εκβιασμούς και εκφοβισμούς στη Μέση Ανατολή. Αποκορύφωμα είναι η είδηση… ότι σταύρωσαν (!) 17χρονο που δημοσίευε βίντεο με τις θέσεις των τζιχαντιστώ. Οι διαφορές «λύνονται» με όπλα και βία, άρα στην ουσία δε λύνονται καν, ενώ θα μπορούσαν να διευθετηθούν με άλλους τρόπους.

Όλη αυτή η βία, ο πόνος, οι θάνατοι δείχνουν την τάση μας να ξεχνάμε όλα όσα μας ενώνουν και να στεκόμαστε σε αυτά που μας διαχωρίζουν τον έναν από τον άλλο. Το ίδιο ισχύει και για την τάση που έχουμε να επιλέγουμε όπλα τα οποία έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο και την καταστροφή, αντί για όπλα, όπως ο (δια)λόγος, που μπορούν να φέρουν πραγματικό αποτέλεσμα. Αλλά αντί να βρίσκουμε πραγματικές λύσεις, διαιωνίζουμε τη βία και τον τρόμο προσπαθώντας να «ξεριζώσουμε τα προβλήματα»… αφανίζοντας τα!

Μήπως, τελικά, το μίσος είναι καλύτερο καύσιμο από την αγάπη;

Υ.Γ. Ο τίτλος είναι μεταφορικός. Εάν η Ντόροθυ ήξερε πόσο άσχημος και οδυνηρός είναι ο πραγματικός κόσμος, δεν θα επέλεγε ποτέ να φύγει από το παραμύθι της.

No related posts.