Δ. Γαρούφας: Οι οραματιστές πάντοτε είναι δυσάρεστοι

Σε μια εφ’ όλης της ύλης ανάλυση των καλώς και των κακώς κειμένων της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας προβαίνει ο δικηγόρος Θεσσαλονίκης, Δημήτριος Γαρούφας, ο οποίος προσπαθεί να βρει τις βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων που ταλανίζουν την Ελλάδα σήμερα, να καυτηριάσει τις πρακτικές των υπαιτίων χωρίς περιστροφές, να ανεύρει λύσεις από το ιστορικό παρελθόν της χώρας, οι οποίες θα βοηθήσουν τους Έλληνες να βγουν από το τέλμα, περπατώντας σε δρόμους που χάραξαν οι πρόγονοί τους, αλλά και να ατενίσει με αισιοδοξία τον ορίζοντα, πέρα από τα γκρίζα σύννεφα…

Το βιβλίο του «Με το Βλέμμα στο Μέλλον»,το οποίο αποτελεί μια συλλογή εισηγήσεων, δοκιμίων και άρθρων, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ιανός και στοχεύει στην ευαισθητοποίηση των νέων που δύνανται να αλλάξουν τον ρουν των γεγονότων.

–          Νομίζετε πως ένας δικηγόρος πρέπει να μιλά για όσα μιλάτε εσείς με τόση ελευθεριότητα;

–          Ο δικηγόρος οφείλει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα του μυρμηγκιού έναντι του ελέφαντα,να προασπίζεται, δηλαδή, το δίκαιο των αδυνάτων και να καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να φέρνει στο φως όσα κάποιοι προσπαθούν τεχνηέντως να συγκαλύψουν. Αποτελεί υποχρέωση του Σώματος να παρεμβαίνει όσο το δυνατό πιο αποτελεσματικά, με σκοπό την ευαισθητοποίηση των πολιτών σχετικά με τα κοινωνικά αλλά και τα εθνικά θέματα. Πώς θα μπορούσα εγώ, ο οποίος ίδρυσα το 2001 μαζί με άλλους 152 δικηγόρους τη συνδικαλιστική παράταξη “Δικηγορική Πρωτοπορία” που έχει εκλέξει δυο προέδρους στον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, μεταξύ αυτών και τον ομιλούντα για την περίοδο 2005 – 2008, να κλείσω τα μάτια και να ακολουθήσω τη γνωστή και αποτελεσματική – για κάποιους – πρακτική του… «Κάνε ό,τι δεν βλέπεις !» ; Είχα υποσχεθεί στους συναδέλφους ρήξεις και τομές και το έκανα πράξη… Προφανώς όλα στη ζωή έχουν ένα κόστος και δη όταν επιλέγεις να συγκρουστείς, προκειμένου να ακολουθήσεις τις ηθικές αρχές, τις οποίες οι άρχοντες του τόπου έχουν ξεχάσει. Εγώ υπήρξα ασυμβίβαστος και κοίταζα πάντα τους ανθρώπους στα μάτια, πράγμα που σκοπεύω να κάνω πάντα… και όλα αυτά γιατί προτιμώ να οραματίζομαι το καλύτερο για τον τόπο μου και να αγωνίζομαι για το σωστό, ακόμα και αν αυτό με κάνει δυσάρεστο.

–          Ποιο θεωρείτε πως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα;

–          Η μη λειτουργία των θεσμών και η βαθύτατη κρίση αξιών είναι αυτά που ταλανίζουν περισσότερο τη χώρα σήμερα. Για όσα συμβαίνουν έχουμε μερίδιο ευθύνης όλοι, γιατί εμείς επιλέγουμε τους εκπροσώπους μας. Αν δεν γίνουμε ενεργοί πολίτες – γιατί σήμερα δεν είμαστε ούτε κατά διάνοια – και δεν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά πριν επιλέξουμε καλοντυμένες και καλοχτενισμένες κυρίες που συναγωνίζονται τις φιναλίστ των καλλιστείων ή ανεπάγγελτους πολίτες αλλά ταυτόχρονα επαγγελματίες πολιτικούς ή ανθρώπους του lifestyle ή άτομα με άλλου χρώματος ποινικό μητρώο πέραν του λευκού, και δεν επιδείξουμε την αρμόζουσα επιμέλεια όπως και στις ιδικές μας υποθέσεις, τότε ο πήχυς δεν μπορεί να ανέβει και θα συνεχίσει η Δημοκρατία και η χώρα μας να βρίσκονται σε παρακμή. Οι σημερινοί ηγέτες ξεχνούν ότι πρέπει να λειτουργούν ως «λυχνία επί όρους κειμένη», δεν μπαίνουν πρώτοι στους αγώνες, όπως έκανε ο Σπαρτιάτης Στρατηγός Βρασίδας, ο οποίος με 150 Σπαρτιάτες νίκησε τους Αθηναίους ούτε εμπνέουν εμπιστοσύνη και σεβασμό, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

–          Πώς χαρακτηρίζεται την «έκρηξη» ενδιαφέροντος για την Αμφίπολη και την συνακόλουθη υπερπροβολή της;

–          Η Αμφίπολη υπήρξε πρωτεύουσα του ευρύτερου μακεδονικού χώρου από την Κλασσική Περίοδο έως και την Βυζαντινή Περίοδο. Υπάρχουν πολύ σημαντικά αρχαιολογικά μνημεία σε όλη αυτή την περιοχή, τα οποία δυστυχώς ή αρχαιολογική σκαπάνη δεν έφερε στο φως εδώ και δεκαετίες ενώ η μη προβολή τους, η οποία ισοδυναμεί με αποσιώπηση αδιαμφισβήτητων στοιχείων που αποδεικνύουν περίτρανα την Ιστορία μας, την καταγωγή και τον πολιτισμό μας, ενάντια σε όσους προσπαθούν να κατασκευάσουν ένα άλλο ιστορικό παρελθόν, ίσως συνετέλεσε στην γενικευμένη παρακμή του ελληνισμού. Πλέον η Αμφίπολη παίρνει τη θέση που δικαιούται και «ενώνει» την ιστορία της περιοχής. Είναι προφανές ότι εφαρμόζονται κανόνες lifestyle και υπερπροβολής ως προς τις διεξαγόμενες ανασκαφές και τα ευρήματα που έρχονται στο φως. Σε κάθε περίπτωση όμως μέσα από όλο αυτό το σκηνικό ίσως οι Έλληνες ανατρέξουν στην Ιστορία μας, ίσως βγουν από την κατάθλιψη, αποκτήσουν ένα αισιόδοξο βλέμμα προς το μέλλον, γεμίσουν το είναι τους με αυτοπεποίθηση και νιώσουν πως υπάρχει ελπίδα. Την ίδια στιγμή, οι ξένοι δεν έχουν παρά να αντιληφθούν πλέον το δίκαιο των θέσεών μας, την κατάρριψη των ανεδαφικών επιχειρημάτων της γείτονος και την αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια. Στην τραγωδία, η λύση και κάθαρση έρχονταν από τον από μηχανής θεό… ίσως η Αμφίπολη προσφέρει κάτι ανάλογο.

–          Η Θεσσαλονίκη ζει πραγματικά στη σκιά της Αθήνας ή μήπως οι ντόπιοι αρέσκονται να μεμψιμοιρούν;

–          Η Θεσσαλονίκη, αν και είχε μεγάλη δύναμη στη διάρκεια των αιώνων, έχασε την ευκαιρία να καταστεί μητροπολιτικό κέντρο των Βαλκανίων γιατί δεν υπήρξε ποτέ πραγματική πολιτική βούληση, δεν υπήρξε στοχευμένη πολιτική δράση παρά σκόρπιες και μεμονωμένες κινήσεις κάποιων φορέων, οι οποίες απέδωσαν προς στιγμήν αλλά δίχως την στήριξη της κετρικής εξουσίας δεν μπόρεσαν να σταθεροποιηθούν και να αποδώσουν τα μέγιστα. Δημιουργήθηκε η Ένωση Βαλκανικών Δικηγορικών Συλλόγων, η Ένωση Οικονομικών Πανεπιστημίων Ν.Α. Ευρώπης, το Βαλκανικό Δίκτυο Πόλεων, η Ένωση Δημοσιογραφικών Ενώσεων Βαλκανικών Χωρών, το Φεστιβάλ Θεάτρου Χωρών Ν.Α. Ευρώπης, κ.ά., οι πολιτικοί μας όμως δεν αξιοποίησαν αυτές τις δράσεις και δεν προσπάθησαν να τις προωθήσουν… Και όλα αυτά γιατί δεν υπάρχει θεσμική μνήμη στη χώρα μας. Αν δεν καταγραφεί και αξιοποιηθεί η δραστηριότητα των καινοτόμων φορέων στους οποίους αναφέρθηκα, αν δεν αποκτήσει η πόλη υποδομές, αν δεν λειτουργήσουν οι θεσμοί με σκοπό τη διεθνή ακτινοβολία της πόλης, αν δεν αποκτήσουν το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού και το Διεθνές Πανεπιστήμιο τη θέση που τους αρμόζει, αν δεν αλλάζει η νοοτροπία των ντόπιων αλλά και η αντιμετώπιση της Πολιτείας, τότε δεν θα μπορέσει η Θεσσαλονίκη να παίξει ρόλο ούτε καν οικονομικού ή πνευματικού κέντρου. Χρειάζεται ο πολίτης να τολμήσει και η Διοίκηση να τον στηρίξει.

–          Τι κλίμα επικρατεί στις σχέσεις Ελλάδας – Σκοπίων σήμερα;

–          Από το 1903 παρατηρείται μια άκρως μεθοδευμένη προσπάθεια, με σκοπό τη δημιουργία ενός έθνους από το μηδέν. Η δική μας στάση χαρακτηριζόταν ανέκαθεν από αδράνεια, αδιαφορία, έλλειψη στρατηγικής, αποσπασματικές κινήσεις,με αποτέλεσμα ο χρόνος να τρέχει σε βάρος μας, οι Έλληνες να εφησυχάζουν και ο πληθυσμός των Σκοπίων να φανατίζεται με επιχειρήματα ακατανόητα στη χώρα μας. Φοβάμαι πως πλέον τα περιθώρια έχουν στενέψει πολύ, προκειμένου να ευρεθεί λύση στο πρόβλημα και σε αυτό έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης και εμείς που δεν αδράξαμε τις όποιες ευκαιρίες παρουσιάστηκαν τα τελευταία 20 χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να συνεχίσουμε να τους παρακολουθούμε να παραχαράζουν σκανδαλωδώς την Ιστορία.

–          Υπάρχει άραγε θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για μα χώρα όπως η Τουρκία;

–          Πρέπει να αναρωτηθούμε μέχρι που φτάνει η Ευρώπη, τόσο από άποψη γεωγραφική όσο και από άποψη πολιτισμική. Επιπλέον, πρέπει να αναλογιστούμε τη θέση της Ευρώπης τόσο στη συνειδηση των πολιτών της όσο και στη συνείδηση των τρίτων χωρών. Η Ευρώπη θεωρείται φορέας ανθρωποκεντρικού πολιτισμού και τρόπου ζωής που διαμορφώθηκαν ανά τους αιώνες. Την ίδια στιγμή, η Τουρκία φαίνεται να αγνοεί έννοιες, όπως αυτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας του πολίτη και του σεβασμού των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου ενώ δεν είμαι σίγουρος για το κατά πόσον η νοοτροπία των πολιτών της μπορεί να προσαρμοστεί στο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Κάποιοι ελπίζουν πως η ένταξη της Τουρκίας θα προωθήσει την επίλυση χρόνιων ζητημάτων, όπως των ελληνοτουρκικών και των τουρκοκυπριακών, γεγονός που σαφώς μας συμφέρει. Ωστόσο, μένει να προβληματιστούμε και να δούμε αν οι γείτονές μας δύνανται να αλλάξουν στάση, δίχως η Ευρώπη να κάνει εκπτώσεις σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

–          Συνεχίζετε την έρευνα για τους Σαρακατσάνους;

–          Συνεχίζω να ερευνώ μια νομαδική κοινότητα που με συναρπάζει με την πειθαρχία και την επιμονή της, τους ξεχωριστούς θεσμούς της και την παράδοσή της, την ιδιαίτερη κουλτούρα της, την αυτάρκειά της και την δύναμή της αντέξει μέσα στους αιώνες, διατηρώντας την αυθεντικότητά της, παρά τις αντιξοότητες της κάθε εποχής. Σήμερα οι Σαρακατσάνοι ζουν μεταξύ άλλων και στη Βουλγαρία και κάθε χρόνο γιορτάζουν το αντάμωμά τους, με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας των Πολιτιστικών Συλλόγων Σαρακατσάνων Βουλγαρίας. Αν παρακολουθήσει κάποιος αυτές τις εκδηλώσεις – τις οποίες είχα την τύχη να παρακολουθήσω – θα συγκινηθεί γιατί θα νιώθει οτι βρίσκεται στην Ελλάδα ενώ στην πραγματικότητα πατά τα χώματα της Βουλγαρίας. Αυτοί οι άνθρωποι κατάφεραν να διατηρήσουν την ελληνικότητά τους γιατί εφάρμοζαν θεσμούς αλληλεγγύης, πίστευαν και δρούσαν με βάση το περί δικαίου αίσθημα, προσέφευγαν στη διαιτησία, διέθεταν τα Σ’ναφικά Δικαστήρια – λαϊκά δικαστήρια, των οποίων η απόφαση γινόταν τραγούδι, γνώριζαν ποιό είναι το ηθικό και έπρατταν πρώτα από όλα συμβουλευόμενοι τη συνείδησή τους. Όλα αυτά είναι εντυπωσιακά και μπορούν να αποτελέσουν παραδείγματα για την ελληνική κοινωνία που παραπαίει μεταξύ του ηθικού, του νόμιμου και του παράνομου, επιλέγοντας κατά κύριο λόγο το τελευταίο ελαφρά τη καρδία.

–          Ποια νομίζετε πως θα είναι η ελληνική πραγματικότητα μετά από 10 χρόνια;

–           Όλα θα κριθούν από το αν θα υπάρξει πραγματική βούληση για αναγέννηση. Πιστεύω πως πρέπει να ευρεθούν πολιτικοί με τόλμη, θάρρος και διάθεση για θυσίες, να γίνει μια τολμηρή συνταγματική αναθεώρηση, να ισχυροποιηθούν οι θεσμοί, να στελεχωθεί ο κρατικός μηχανισμός με άτομα ικανά, να τεθεί ως προϋπόθεση το ασυμβίβαστο μεταξύ της θέσης του υπουργού και του βουλευτή, να εμπεδωθεί η ανάγκη για διαφάνεια και η εξάλειψη της διαπλοκής, να αποκτήσει επιτέλους η χώρα εθνικό σχέδιο και να εκμεταλλευτεί  τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Φυσικά, όλα αυτά αποτελούν απλό ευχολόγιο, αν δεν συνειδητοποιήσουμε όλοι και κυρίως η νέοι τη σημασία όχι μόνο του νόμιμου και του ηθικού – τα οποία πολλάκις συγχέονται αλλά δεν συνδιάζονται – αλλά και δεν αναλάβουμε ουσιαστική δράση. Ο ελληνισμός στις πιο δύσκολες στιγμές του διαμόρφωνε θεσμούς που εξασφάλιζαν την επιβίωσή του αλλά δημιουργούσαν και προοπτική για το μέλλον. Τώρα είναι μια τέτοια δύσκολη στιγμή. Έτσι, ο κάθε ένας από εμάς πρέπει να επιλέξει αν θέλει να αγωνίζεται για τις ιδέες του και τα ιδανικά του και να πέφτει μαχόμενος ως αετός ή να επιβιώνει και να ανέρχεται έρποντας…

Ο υπογράφων το συγκεκριμένο πόνημα, το οποίο οι Εκδόσεις «Ιανός» προσέφεραν στο αναγνωστικό κοινό δεν επιθυμεί ούτε την προσωπική προβολή ούτε τα ευμενή σχόλια. Το μόνο που προσπαθεί είναι να αναδείξει τα προβλήματα και να προτείνει λύσεις, να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου και αφυπνίσει συνειδήσεις, να δείξει το δρόμο μέσα από παραδείγματα σε όσους τον έχουν χάσει, πριν χορταριάσει και δεν τον βρίσκουν καν…

Ο Δημήτριος Γαρούφας γεννήθηκε στην Αμφίπολη Σερρών και είναι δικηγόρος Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (2005 – 2008) και πρόεδρος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (2007 – 2010). Διαθέτει πλούσιο συγγραφικό έργο, έχει αξιόλογη κοινωνική προσφορά με αξιοσημείωτες παρεμβάσεις και ανάλογες διακρίσεις ενώ διακρίνεται για την επιστημονική του κατάρτιση.  

No related posts.