Ο μαγευτικός Parov Stelar και η παρέα του στη Θεσσαλονίκη

Με τη φράση «It always feels like coming home» και την εξαίρετη μουσική τους ο Parov Stelar και η παρέα του «άγγιξαν» το κοινό που βρέθηκε στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, 4 Οκτωβρίου, για να τους απολαύσει από κοντά.

Για έναν πρωτοετή φοιτητή όπως εγώ, τα Σάββατα δεν έχουν ιδιαίτερη διαφορά από τις υπόλοιπες μέρες. Μια διαφοροποίηση καθαρά ημερολογιακή. Προσωπικά, τα Σάββατα και τις Κυριακές τις περιμένω κυρίως για τα «Φιλαράκια» στο Σταρ. Αυτό όμως το Σάββατο ήταν λιγάκι διαφορετικό. Ήταν το Σάββατο που ο Parov Stelar με τη μπάντα του ήρθαν στη Θεσσαλονίκη για μια ακόμη φορά. Για όσους δεν τον ξέρουν, σκεφτείτε τη διαφήμιση των καταστημάτων Γερμανός. Ναι, το τραγουδάκι με τη γυναίκα που κάτι φωνάζει; Δικό του είναι. Προσωπικά, ήταν η πρώτη φορά που τον είδα live. Παρά τα λίγα μου χρόνια, είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ σε πολλές συναυλίες, και με σιγουριά λέω πως αυτή ήταν μια από τις καλύτερες.

Η Θεσσαλονίκη ήταν όμορφη-όπως πάντα-το απόγευμα. Τελευταίες μέρες ήλιου, πιθανότατα. Ο κόσμος μαζευόταν σιγά σιγά στο Βελλίδειο και δημιουργούνταν μια μακριά ουρά. Το εισιτήριο ήταν τσιμπημένο, με τιμές που κυμαίνονταν από 22 (τα early birds) έως 30 ευρώ (στα ταμεία την ώρα της συναυλίας). Οι πόρτες άνοιγαν στις επτά κι εγώ, αν και μισή ώρα νωρίτερα, είχα μπροστά μου ένα πλήθος κόσμου. Οφείλω να ομολογήσω πως πρώτη φορά περιμένω σε τόσο πολιτισμένη ουρά, καθώς κανείς δεν πήδηξε πάνω από τα κάγκελα, κανένας δεν εκμεταλλεύτηκε τα κουμπαριλίκια του με τον πορτιέρη και τον οργανωτή της συναυλίας, ούτε καν θυμήθηκε πως ο πρώτος στην ουρά ήταν φαντάρος μαζί με τον ξάδερφό του στα Γιάννενα. Το έχει μάλλον το Βελλίδειο. Έχει έναν άλλο αέρα, ρε παιδί μου.

Μετά την εντυπωσιακά πολιτισμένη αναμονή-η οποία ήταν άκρως σύντομη, πέντε λεπτά μετά τις επτά ήμασταν μέσα-και είσοδό μας στο Βελλίδειο, ακολούθησε ένα μικρό σοκ όταν, μαζί με τους τρεις φίλους μου, μπήκαμε στο χώρο της συναυλίας. Χώρος μεγάλος, καθαρός, γυαλιστερός, κοινώς κυριλέ. Τα μπαρ ήταν δύο, και μάλιστα την ώρα που μπήκαμε ήταν πανεύκολα προσβάσιμα. Θυμάμαι αντίστοιχα την απαράδεκτη οργάνωση στη συναυλία του Manu Chao. Εκεί για να πάρεις μπύρα έπρεπε να στριμωχτείς σε ένα μπουλούκι κόσμου στη μέση του αχανούς χώρου της συναυλίας, να αγοράσεις μάρκες ανάλογα με το τι ήθελες να πιείς, να σκοτωθείς για να φτάσεις στους πάγκους πώλησης (οι οποίοι βρίσκονταν στα δύο άκρα του χώρου), να ξαναστριμωχτείς σε μια ακόμη πιο βίαια ουρά και τελικά να απολαύσεις μια ζεστή μπύρα. Τις περισσότερες φορές μια καλή εντύπωση είναι το καλύτερο όπλο για μια υπέροχη βραδιά, και το Βελλίδειο την προσέφερε απλόχερα.

Πήραμε τόσο γρήγορα το ποτό μας που ήθελα να πάρω κι άλλο απ’ τη χαρά μου. Η μπύρα είχε τέσσερα ευρώ, μια τιμή μάλλον λογική. Καθίσαμε αρκετά κοντά στη σκηνή, καθώς ήμασταν από τους πρώτους και επειδή πολλοί καθόντουσαν στα σκαλιά του μπαρ. Την καλή μας θέση την πληρώσαμε ακριβά βέβαια λόγω της πολύωρης ορθοστασίας. Συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων, στοιχήματα για την playlist της συναυλίας, γέλια για τον κλασικό θεατή συναυλίας με μία κάμερα κολλημένη στο χέρι (ακόμη και πριν αρχίσει) και άλλα πολλά «γέμισαν» τον κενό χρόνο μέχρι την έναρξη της συναυλίας. Σταδιακά άνθρωποι άρχισαν να μαζεύονται και οι προοπτικές να γεμίσει το Βελλίδειο ήταν ευνοϊκές.

Support No.1; Gadjo Dilo

Στις οκτώ και τέταρτο βγήκε στη σκηνή μια χαρούμενη παρέα εν ονόματι «Gadjo Dilo». «Gadjo Dilo» στην γλώσσα των τσιγγάνων σημαίνει «τρελός ξένος» και, πράγματι, θα μπορούσα να το μεταφράσω και μόνος μου. Το ντύσιμό τους ήταν λιγάκι εκκεντρικό, η μουσική τους κατατάσσεται ως gypsy swing και ο στίχος τους είναι ελληνικός. Παίξανε τραγούδια δικά τους, παλιά ελληνικά διασκευασμένα καθώς και κάποια ακυκλοφόρητα. Το κλίμα θύμιζε δεκαετία περασμένη και η τραγουδίστρια είχε ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό της το οποίο δεν έλεγε να φύγει. Με τίποτα. Για 45 λεπτά. Καλή μου Ηλιάνα-η τραγουδίστρια-μας τρόμαξες. Προς το τέλος είχαν και μια μικρή ατυχία με ένα ολιγόλεπτο «τρίξιμο» των ηχείων.

Οι «Gadjo Dilo» έπαιζαν με το κοινό όπως κάθε μπάντα. Η τραγουδίστρια έδινε στοιχεία για το προφίλ της μπάντας με εκφράσεις του στυλ «θα σας μεταφέρουμε τώρα σε έναν τσιγγάνικο καταυλισμό». Οι αντιδράσεις του κοινού δεν ήταν οι καλύτερες ομολογουμένως. Όταν είπαν το τραγούδι «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω» ένα μεγάλο ποσοστό του κοινού θα ήθελε να τους το αφιερώσει. Το στυλ τους απείχε από αυτό του Parov και τους ακούσαμε για 45 λεπτά. Μου άρεσε η καλή τους διάθεση και το εκκεντρικό τους στυλ. Personal favourite: ο υπέροχος βιολιστής, Σέργιος Χρυσοβιτσάνος. Άμα είχε την υπομονή να γράφει το επίθετό του, αυτός ο άνθρωπος μπορεί να κάνει τα πάντα.

Support No.2; Dj Vegas & Proleter

Περίπου στις εννέα και τέταρτο έκανε την εμφάνισή του το δεύτερο «support». Το κοινό σάστισε καθώς αρκετοί περίμεναν τον Parov και τη μπάντα του. Όμως το πρόγραμμα είχε κι άλλο warm up. Δύο Dj από το Παρίσι έκαναν-γαλλιστί-μεγαλύτερο σουξέ από τους «Gadjo Dilo». Ο ήχος τους ήταν αισθητά πιο σκληρός από τους προηγούμενους αλλά και από του Parov (rap & beat σε γαλλικό στίχο). Ο κόσμος κουνήθηκε αρκετά με τους Γάλλους Dj, οι οποίοι «έσβησαν» έξυπνα το νούμερό τους με μία όμορφη μετάβαση στα χωράφια του Parov. Το χειροκρότημα ήταν πάρα πολύ θερμό. Είναι βέβαια απορίας άξιο εάν το χειροκρότημα ήταν γι’ αυτούς ή για τον Parov και την παρέα του που θα ανέβαιναν σε λίγο στη σκηνή.

Main Gig; Parov Stelar Band

Αυτός είναι βεβαίως ο λόγος που το κοινό πλήρωσε 25 ευρώ για να μπει στο Βελλίδειο. Ο μαγευτικός Parov Stelar και η παρέα του ανέβηκαν στη σκηνή περίπου στις 10 και μισή και αμέσως έδειξαν ότι γι’ αυτούς στήθηκε. Τρεις τεράστιες οθόνες άναψαν και τα alternative video walls ταίριαξαν απόλυτα με το στυλ του electro swing. Αόριστα σχήματα, γραμμές που δεν καταλήγουν πουθενά, μισές φιγούρες ανδρών και γυναικών, ταξίδια σε μεγάλες ταχύτητες, όλα εναρμονισμένα με το στυλ της μπάντας του Αυστριακού καλλιτέχνη: η μουσική του σου γεννά ένα συναίσθημα πολύ περίεργο. «Δένει» μυστηριακά το μοντέρνο με το άκρως συντηρητικό και σε συνεπαίρνει σε ένα swing ανεξήγητο.

Τα ρούχα του συγκροτήματος ήταν κι αυτά εκκεντρικά, με την Cleo Panther να φοράει ένα περίεργο κόκκινο σορτσάκι και άσπρα φύλλα στα μαλλιά, τον απίστευτο Max the Sax να είναι ντυμένος full suit και τον συμπαθητικό τρομπετίστα Jerry να φοράει τιράντες. Ποιος θα περίμενε από αυτόν τον ανθρωπάκο με τις τιράντες ένα τόσο μεγάλο πάθος; Ποιος δεν εντυπωσιάζεται όταν βλέπει τον Max the Sax να βγάζει κυριολεκτικά όλη του την ψυχή και να τη φυσάει μέσα από το σαξόφωνό του; Η μουσική του Αυστριακού καλλιτέχνη βγάζει από τους ανθρώπους ένα κρυμμένο πάθος, η οποία προσωπικά μου φέρνει στο μυαλό ένα σωρό εικόνες, από ένα καμπαρέ στο Παρίσι μέχρι ένα πάρα πολύ μικρό δωμάτιο χωρίς κανένα φως με θέα τον ουρανό.

Ο Parov Stelar και η παρέα του ήταν πραγματικά εντυπωσιακοί, με δύο-μάλλον προγραμματισμένα-encore και με μια πληθώρα τραγουδιών, καινούρια και παλιά (Libella Swing, Catgroove, Love, All Night, Matilda και πολλά άλλα). Παρά την πολύωρη ορθοστασία (από τις έξι και μισή μέχρι μετά τα μεσάνυχτα, σχεδόν 6 ώρες) η συναυλία αυτή ήταν φοβερή και σίγουρα άξιζε τα 25 της ευρώ. Είναι αρκετά σπάνιο να πας σε μια συναυλία και να μη βαρεθείς ούτε στιγμή. Εντάξει, υπερβάλλω λίγο. Κάποιες στιγμές σίγουρα βαριέσαι. Αλλά κάποιες άλλες είναι τόσο γλυκές και εντυπωσιακές που αξίζουν πολλά περισσότερα από 25 ευρώ. Ο Αυστριακός μαέστρος που ήλεγχε την συναυλία από τον πύργο του στα δεξιά της σκηνής στάθηκε σίγουρα στο ύψος των περιστάσεων. Φέρθηκε στο κοινό με ειλικρίνεια και σεβασμό και πιστεύω πως έδωσε ό, τι είχε. Είναι άλλωστε γνωστό πως αγαπάει πολύ την Ελλάδα και, όπως δήλωσε η τραγουδίστρια Cleo Panther, περίμεναν σχεδόν ένα χρόνο να ξαναέρθουν στην Ελλάδα και πως «it always feels like coming home».

Και όσοι δεν τους είδατε, μην αγχώνεστε, θα ξαναέρθουν. Αλλά μην τους χάσετε.

 

No related posts.