«Ο Λαβύρινθος» στις κινηματογραφικές αίθουσες…

Μετά από τις ταινίες Hunger games και Divergent έκανε την εμφάνιση της η ταινία Maze runner (ήτοι: Λαβύρινθος), η οποία άρχισε να προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους την Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για μια ταινία φαντασίας (πρώτο μέρος τριλογίας), βασισμένη σε νεανικό μυθιστόρημα-best seller του James Dashner, όπως συμβαίνει τελευτάια με όλες τις ταινίες αυτού του είδους. Μία ομάδα αγοριών με διαγεγραμμένη τη μνήμη είναι εγκλωβισμένη σ’ ένα χωριό περιτριγυρισμένο από έναν λαβύρινθο. Κάθε μήνα ένα αναβατόριο αφήνει μαζί με τρόφιμα και ένα νέο μέλος, το οποίο θυμάται μόνο το όνομα του. Έτσι, φτάνει ο Τόμας (Dilan Ο’Braian), ο κεντρικός ήρωας, ο οποίος δείχνει διαφορετικός από τους άλλους. Ένας από τους κανόνες της κοινότητας είναι να μην εισέρχεται κανένας στον λαβύρινθο, όταν ανοίγει, πέρα από τους επιλεγμένους δρομείς, οι οποίοι προσπαθούν την ημέρα να τον χαρτογραφήσουν. Όταν όμως τραυματιστεί ένας από αυτούς, ο Τόμας θα παραβεί τους κανόνες και θα παραμείνει τη νύχτα στον λαβύρινθο, όπου υποτίθεται κανείς δεν επιβιώνει…

Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Wes Ball,  ο οποίος, αν και έχει γυρίσει μόνο κάποιες ταινίες μικρού μήκους, όπως είναι το Ruin που γνώρισε επιτυχία, καταφέρνει να προκαλέσει  μυστήριο, μεγάλη αγωνία, ένταση και δέος μέσα από τα ειδικά ηχητικά (βροντές, κραυγές) και οπτικά εφέ (τείχη που κινούνται). Βέβαια κάποια από τα εφέ δεν μοιάζουν τόσο πειστικά και δείχνουν εντελώς ψεύτικα, όπως είναι η δημιουργία των τερατόμορφων ρομπότ (κυνηγοί).

Το σενάριο παρουσιάζει κενά: τρία χρόνια εγκλωβισμένοι και έπρεπε να εμφανιστεί ο γενναίος-έξυπνος Τόμας για να καταφέρουν να βρουν διέξοδο; Επιπλέον δεν παρουσιάζει κάποια πρωτοτυπία σε σχέση με άλλες ταινίες, δεν αιφνιδιάζει τον θεατή: Μία ομάδα εξουσιαστών επιλέγει κάποιους ανθρώπους με συγκεκριμένες αρετές, τους παρακολουθεί και τους υποβάλλει σε δοκιμασίες. Οι ηθοποιοί, αν και έχουν δυνατότητες, δεν τους δίνεται η ευκαιρία να τις αξιοποιήσουν. Οι χαρακτήρες είναι επιφανειακοί και τους λείπει η αυθεντικότητα. Υπάρχουν πολλά κοντινά πλάνα σε στιγμές κορύφωσης που προκαλούν ένταση, τρόμο αλλά και απέχθεια μερικές φορές  (δείχνει λεπτομέρειες που δεν χρειάζονται).

Ενδιαφέρουσα σκηνή είναι αυτή που δείχνει τα τείχη να κινούνται, έτσι ώστε να εγκλωβίσουν τους ήρωες ενώ χάρη στα εφέ και τον απαραίτητο φωτισμό, μοιάζουν υπερμεγέθη, αν και οι πραγματικές τους διαστάσεις είναι μόνο 4,8 μέτρα.

Τα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει, ειδικά στους νέους, είναι να αγωνίζονται διαρκώς για ένα καλύτερο μέλλον, δίχως να το «βάζουν στα πόδια», να συνεργάζονται και να δρουν ομαδικά, ώστε να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Στην ουσία, συμβολίζει την σύγχρονη κοινωνία με τις δοκιμασίες που μας υποβάλλει και τα εμπόδια που θέτει, οδηγώντας μας συχνά σε αδιέξοδο.

Η ταινία σε γενικές γραμμές κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, προκαλεί αγωνία, κόβει την ανάσα πολλές φορές κατά την διάρκεια του έργου αλλά το τέλος είναι αναμενόμενο, δίχως κάποια ανατροπή. Στην ουσία μας προτρέπει από περιέργεια και μόνο να δούμε την συνέχεια…

Πηγές: http://lessthanzervo.blogspot.com/

http://cinexwsedw.blogspot.gr

http://www.clickatlife.gr/

No related posts.