Τέλος εποχής για έναν «τυπάρα»

Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου. Ο Γιώργος Καραγκούνης παίρνει ίσως τη δυσκολότερη απόφαση στην ποδοσφαιρική του καριέρα. Κρεμάει τα παπούτσια του σε ηλικία 37 ετών και αποδέχεται την πρόταση της Ε.Π.Ο. να αναλάβει πόστο στην Εθνική Ομάδα.

Θα είναι δύσκολο για όλους όσοι έχουν παρακολουθήσει τον Καραγκούνη τόσα χρόνια να τον συνηθίσουν πλέον όχι μέσα στο γήπεδο, αλλά στις εξέδρες, με κουστούμι και γραβάτα. Ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος τίμησε τις φανέλες όλων των ομάδων στις οποίες αγωνίστηκε, ένας ποδοσφαιριστής που διακρίθηκε για το πάθος που έδειχνε σε κάθε παιχνίδι.

Ο «τυπάρας», όπως έχει μείνει γνωστός από το ελληνικό έπος του 2004, Γιώργος Καραγκούνης, αποτελεί ποδοσφαιρικό γέννημα θρέμμα των ακαδημιών του Παναθηναϊκού. Η επαγγελματική του καριέρα, ωστόσο ξεκινάει το 1996 στον Απόλλωνα Αθηνών στον οποίο παραχωρήθηκε ως δανεικός από τους «πρασίνους». Σε δυο χρόνια με την φανέλα του Απόλλωνα, αγωνίζεται 55 φορές και πετυχαίνει εννέα γκολ.

Τα δείγματα γραφής φυσικά και ήταν κάτι παραπάνω από θετικά και έτσι ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να τον εντάξει και πάλι στο δυναμικό του. Ο Καραγκούνης αποτελεί ένα κεφάλαιο από μόνος του στη σύγχρονη ιστορία του «τριφυλλιού», αφού αγωνίστηκε συνολικά 12 χρόνια με τη φανέλα του.

Έζησε καλές και κακές στιγμές. Μπορεί να μην κατέκτησε με τη συγκεκριμένη ομάδα αρκετούς τίτλους, όμως ήταν βασικό μέλος και κινητήριος μοχλός των εξαιρετικών ευρωπαϊκών πορειών, που εκείνη έκανε την τελευταία 15ετία.

Μένοντας ελεύθερος με τη λήξη του συμβολαίου του το 2003, αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στο εξωτερικό. Ο Καραγκούνης αποτελούσε διακαή πόθο του τότε προπονητή της Ίντερ, Έκτορ Ραούλ Κούπερ, όμως οι συχνές αλλαγές προπονητών στην ιταλική ομάδα δεν επέτρεψαν στον Έλληνα άσο να αποκτήσει κεντρικό ρόλο στην ενδεκάδα, πράγμα που δεν άλλαξε ακόμη και μετά την επιτυχία του Euro 2004. Σε δυο χρόνια παρουσίας του στο Μιλάνο, αγωνίστηκε μόλις 36 φορές, χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα.

Η διετία 2005-2007 βρίσκει τον Καραγκούνη στη Πορτογαλία για λογαριασμό της Μπενφίκα. Τη πρώτη του σεζόν αγωνίζεται κυρίως ως αλλαγή. Αυτό αλλάζει την επομένη, όταν στον πάγκο της ομάδας κάθεται ο Φερνάντο Σάντος ο οποίος τον χρησιμοποιεί ως βασικό, όπως άλλωστε και τον Κατσουράνη, που αποτελούσε προσωπική επιλογή του Πορτογάλου τεχνικού. Συνολικά με τον σύλλογο της Λισσαβόνας, ο «τυπάρας» αγωνίζεται 45 φορές και καταφέρνει να σημειώσει τρία τέρματα.

Το καλοκαίρι του 2007 είναι το καλοκαίρι της επιστροφής του Καραγκούνη στην Ελλάδα, και πάλι για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Επιστέγασμα της επιστροφής του αποτελεί ασφαλώς το ντάμπλ, η κατάκτηση δηλαδή του Πρωταθλήματος και του Κυπέλλου Ελλάδας, τη σεζόν 2009-2010, τίτλοι που είναι και οι μοναδικοί που έχει κερδίσει σε συλλογικό επίπεδο.

Και ενώ όλα έδειχναν ότι ο Γιώργος Καραγκούνης η εμβληματική φιγούρα του Παναθηναϊκού θα έκλεινε την καριέρα του στο «τριφύλλι» εκείνος αποφάσισε να φύγει για μια ακόμη φορά στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Αγγλία για να αγωνιστεί στη Φούλαμ. Παρά την ηλικία του, κάνει όλη την ποδοσφαιρική Αγγλία να μιλάει γι’ αυτόν, αγωνιζόμενος συνολικά σε 39 παιχνίδια και πετυχαίνοντας μάλιστα και ένα γκολ.

Αν και δε γεύτηκε τις επιτυχίες που θα ήθελε σε συλλογικό επίπεδο, ο Γιώργος Καραγκούνης αποζημιώθηκε για μια ζωή με την τεράστια επιτυχία της Εθνικής Ελλάδος το 2004 να κατακτήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Πιστό μέλος της Εθνικής Ανδρών από το 1999 αγωνίστηκε συνολικά 139 φορές με το εθνόσημο και πέτυχε 10 γκολ.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει το τέρμα του στην πρεμιέρα του Euro 2004 με την Πορτογαλία που άνοιξε τον δρόμο προς την επιτυχία; Υπήρξε βασικό και αναντικατάστατο μέλος της Εθνικής στη τελική φάση του Euro 2008, του Μουντιάλ του 2010 και του Euro 2012 στο οποίο σκόραρε το σημαντικό γκολ κόντρα στους Ρώσους που έστειλε την Ελλάδα στη φάση των «16» της διοργάνωσης. Το κύκνειο άσμα του Καραγκούνη με την φανέλα της Εθνικής συνέβη στο Μουντιάλ της Βραζιλίας το καλοκαίρι που μας πέρασε, με τον ίδιο να αγωνίζεται και στα τέσσερα παιχνίδια που έδωσε το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Είναι ο μεγάλος ρέκορντμαν σε συμμετοχές με 139, ξεπερνώντας τον Θοδωρή Ζαγοράκη που σταμάτησε στις 120.

Προσωπικά, θα μου μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό πέντε στιγμές του Γιώργου Καραγκούνη από όλα αυτά τα χρόνια που είχα την τύχη να τον παρακολουθώ να αγωνίζεται σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο: α) το γκολ που πέτυχε με εκτέλεση φάουλ μέσα στο «Θέατρο των Ονείρων» απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τον Φαμπιάν Μπαρτέζ που είχε μείνει άγαλμα, β) η απίστευτη κεφαλιά ψαράκι στο παιχνίδι με την Άρσεναλ για το Champions League στη «Λεωφόρο», γ) η κούρσα και το υπέροχο σουτ που κατέληξε στα δίχτυα των Πορτογάλων, μέσα στο σπίτι τους, στην πρεμιέρα του Euro 2004, δ) το τέρμα που μας έστειλε στους «16» του Euro 2012 κόντρα στους Ρώσους και ε) το πανέμορφο γκολ-βολίδα που πέτυχε όντας παίκτης της Φούλαμ.

Εγώ θα πω ότι όσα χρόνια και αν περάσουν, δεν πιστεύω πως μπορεί να ξανασυναντήσουμε ποδοσφαιριστή, ίσως και αθλητή, με το πάθος που έβγαζε ο Γιώργος Καραγκούνης εντός των αγωνιστικών χώρων.

No related posts.