ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΓΩΝΙΑ | EMMEIS website

Η Σκουριά και ο Ράπτης...

Πράξη Πρώτη Θίασος: -Σκουριά ως Ετοιμοθάνατη -Ράπτης ως Λεπιδοφόρος Σκηνικό: Σπλάχνα ενός καμένου εργοστασίου Ώρα: Απόγευμα Η Ετοιμοθάνατη κείτεται στο πάτωμα. Είναι ραγισμένη, ξέπνοη και ματωμένη. Στα φρύδια της φωλιάζει σκόνη και στα μαλλιά της στάχτη. Στα...

Τους ανοίξαμε τα μάτια...

Ήμουν και εγώ στο Ρόσγουελ. Ήμουν ο γιατρός με τον σκούφο και τη στολή του χειρουργού που είδατε πίσω από το γυάλινο χώρισμα, σε εκείνη την ταινία του βρετανικού καναλιού τον Αύγουστο του 1995. Την 16λεπτη ταινία την διέρρευσε η ίδια η Υπηρεσία! Είμαι σίγουρος πως...

Πρίσμα

Πήρα μια γερή δόση ήλιου την κράτησα σφιχτά μες στη γροθιά μου Και όταν βάδιζα ξανά σε μονοπάτια σκοτεινά Τόσο τρομακτικά όσο αυτά που μόνο το μυαλό ακολουθεί Άπλωσα το χέρι μου μπροστά έστρεψα την παλάμη μου προς τα πάνω ξεδίπλωσα τα δάχτυλά μου _____________________ Φως...

Ένα ανείπωτο στοίχημα...

Πάντα αποστρεφόταν τα στοιχήματα. Ίσως γιατί δεν της άρεσε να ρισκάρει. Ήθελε να είναι σίγουρη για ό,τι κάνει, να νιώθει ασφάλεια, να μην αμφιταλαντεύεται. Ώσπου ένα αθώο στοίχημα την έκανε να αλλάξει γνώμη. Μια ανοιξιάτικη βραδιά φόρεσε το αγαπημένο λουλουδάτο...

Μελαγχολία

-βίωσαν, αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν και χαμογέλασαν και έκλαψαν ξανά. Η Μελαγχολία χάθηκε, όχι όμως το όνομά της. ΣΤΟΠ! Επείγον μήνυμα! ΑΠΟ: Αφηγητή. ΠΡΟΣ: Αναγνώστη Αγαπητέ αναγνώστη, ζητώ ταπεινά συγγνώμη. Ανοησία μου, το ξέρω. Ντροπή. Είχα τόση αγωνία βλέπεις να...

Οι δυο που ήταν ένας...

Φόλκι Σαντ «Μαζί είμαστε ένα»: Θυμάσαι; Αυτό μου είχες πει. Μια Τρίτη ήταν ενός χειμώνα. Θυμήσου. Μπορεί να ‘ταν και Τετάρτη βέβαια, ή και Πέμπτη ακόμη, γιατί θυμάμαι μυρωδιά ψαρίλας. Και ψάρι μυρίζει στη λαϊκή, μαζί με ελιές και ρίγανη. Σίγουρα όχι Δευτέρα όμως,...

Πρίσμα

Πήρα μια γερή δόση ήλιου την κράτησα σφιχτά μες στη γροθιά μου Και όταν βάδιζα ξανά σε μονοπάτια σκοτεινά Τόσο τρομακτικά όσο αυτά που μόνο το μυαλό ακολουθεί Άπλωσα το χέρι μου μπροστά έστρεψα την παλάμη μου προς τα πάνω ξεδίπλωσα τα δάχτυλά μου _____________________ Φως...

Φυσικές σχέσεις

F=Δp/Δt Για κάθε δυναμική δράση αναπτύσσεται μια δύναμη αντίδρασης Βασική αρχή στη Φυσική Μα φαίνεται πως εσύ την ξέχασες όταν έθετες τις αρχές σου Και τι έγινε; ρωτάς αδιάφορα Α, μην ανησυχείς δεν έγινε και κάτι Απλά επί καιρό έκανες τόση φασαρία Που δεν...

Η ψιθυριστή κραυγή όλων των αν...

A Silent Voice (Koe No Katachi) / Kyoto Animation / 2016 Κριτική Πάντα προσπάθεια. Πάντα αποτυχία. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα. Samuel Beckett, Worstward Ho (1983) Λυμένα κορδόνια, σπασμένοι γραφίτες μολυβιών, τζιτζίκια, ρέουσες μύτες μαθητών, σταγόνες ιδρώτα, μια...

Η τελευταία νύχτα...

Ήταν απίστευτο το πόσο γρήγορα περνούσε ο καιρός, σκέφτηκε ο Λάζαρος. Οι τελευταίοι έξι μήνες έφυγαν αστραπιαία. Του φαινόταν σαν χθες η Παρασκευή 7 Ιουλίου, τότε που είχαν βρεθεί με την Σάντρα για να συζητήσουν για τον λεγόμενο «τουρισμό της ευθανασίας». Εκείνη...

Γευσιγνωσία

Ο θάνατος, λένε, δεν έχει γεύση είναι απαλός και αδιάφορος σαν το νερό, κυλάει μέσα μας, αναπόφευκτα· (Ίσως, πάλι, η φήμη αυτή να μην ισχύει αφού δεν ξέφυγε κανείς από την όποια γεύση του να μας την περιγράψει.) Πηγή:...

«Ασπραπή»

Γύρισε από τη δουλειά. Κούραση. Έβαλε τα χθεσινά αποφάγια να ζεσταθούν στον φούρνο μικροκυμάτων και κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας. Το κεφάλι βούιζε, τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή, άλλη πόση ταλαιπωρία να πάει και να έρθει στη δουλειά. Τα μεσημεριανά...

Κλωνοποιείται ο έρωτας;...

Οι άνθρωποι είναι μοναδικοί. Μοναδικές προσωπικότητες με μοναδικό σύνολο εμπειριών. Μοναδικά σώματα που ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο. Μοναδικοί συνδυασμοί χαρακτηριστικών, σωματικών και ψυχικών. Μοναδικό DNA. Ο Πέτρος στερούνταν αυτής της μοναδικότητας. Είχε...

Χείλη σκισμένα

Πόρτες του λόγου, τα χείλη ευθύνονται για προφορικές λύπες ή χαρές Στις χαρές κανείς μας δεν παραπονιέται Κι έτσι, τα χείλη στέκουν όμορφα και λαμπερά Ανοίγουν διάπλατα, όλοι χαμογελάμε Στις λύπες πάλι, τα χείλη σκίζονται ή σκάζουν Σφίγγονται, μοιάζουν με...

Χρωματιστός καθησυχασμός...

Πολύχρωμο πλάσμα, συχνά οι άνθρωποι στέκονται και σε κοιτούν με περιέργεια Κοντοστέκονται να το σκεφτούν πώς γίνεται να αποτελείσαι από τόσες ξεχωριστές, φωτεινές αποχρώσεις; Άλλοι αμέσως παραδέχονται πως η μοναδικότητά σου είναι ονειρική, ένα αξιοζήλευτο...

Έπεσε η κοπέλα

Μια στατικότητα Ναι μεν μπρος και πάλι πίσω Αλλα πάντοτε στα ίδια ακριβώς σημεία από το Α στο Β και αντίστροφα Λένε πως σε μια τέτοια στατική ισορροπία το σύστημα βρίσκεται σε ηρεμία Μα εγώ νιώθω κάθε άλλο παρά ήρεμη Είμαι τόσο λυπημένη ή άλλοτε είμαι...

Me

“Are you sad?” someone asked me, once upon, a day of winter. “You look sad” he added quickly, smiling grimly, teeth unbrushed. “Am I sad?” I smiled as well, teeth of equal, sadly, colour, teeth of yellow, filled with lunch. “Am I sad? Sad for whom?” was my answer, short and solid, idiotic, my mind an empty, empty room. Then it struck me, it flew right through me, like a sudden, salty breeze, sweeping in, the husk so hollow, the husk I call, my dear old...

Το κίτρινο hooded oriole...

Φύλαξα στη μνήμη μου το μικρό κίτρινο πουλί που τραγουδούσε στο μπαλκόνι μου για μήνες Όταν ανακαλώ την κίτρινη φωνή του Τότε κλείνω τα αυτιά μου μάταια ή την αφήνω να ζωντανέψει στο κίτρινο πλέον μυαλό μου Προσπαθώ να κρατήσω την ανάμνησή του αγωνίζομαι να την...

Broken

She walks in circles; round and round and round she goes. Her feet are lagging, and dragging along, a living but lifeless, a ghost-clad corpse. Her steps are heavy, her breathing coarse; rough and leaden, gilded dust. She leads a path, a path that she dreaded; to tread it now, at long, long last; she does not want...

Τα μάτια στο σκότος έστρεψα...

Πως μούδιαζα εσένανε κοιτώντας πώς να ξεχάσω κι έσταζα κι έσταζα την ηδονή πώς να ξεχάσω που σπάραξα και σπαράχτηκα πώς να ξεχάσω όταν τα μάτια μου στο σκότος έστρεψα *αναδημοσίευση από...

Γαλάζιο καταφύγιο...

Κλείδωσα τον χρόνο στο μικρό γαλάζιο κουτί που μου χάρησες Μου είχες πει πως είναι μπιζουτιέρα Μα δεν σε πίστεψα… Για μένα ήταν κάτι παραπάνω Φύλαξα εκεί τις μνήμες της κοινής ζωής μας: όσα μας έδωσαν χαρά (να τα κρατήσουμε ζεστά) όσα μας πλήγωσαν (να μην τα...

Η κληρονομιά του Γκαίτε...

Licht! Mehr Licht! (Παλιό αρχοντικό, ερημωμένο από τους ιδιοκτήτες εδώ και καιρό. Σαλόνι, κίτρινες κουρτίνες) Ένας άντρας κάθεται μόνος του σε ένα δίποδο σκαμνί, με το ένα χέρι σφιγμένο σε γροθιά. Με το άλλο γράφει με φτερό και μελάνι πάνω σε χαρτί και ξύλο. Από την...

Μαριονέτες στη δουλειά...

Σκάλωσε το δέρμα μου στο γραφείο της δουλειάς Έκανα να ξεφύγω αλλά δε μου το επέτρεψαν οι συνθήκες της εποχής μας Έτσι, τους άφησα να με βιδώσουν στην καρέκλα με τρυπάνι και κάρφωσαν τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο με μαχαίρι Με συνδετήρες κράτησαν τα βλέφαρά μου...

≡ ≤ = ≥ ≠ ≈

Είμαστε ίσοι; Ένας άδικος κόσμος που γνέφει στο ναι *αναδημοσίευση από...

Ο κλοιός της ζωής...

Η ανάσα της γίνονταν όλο και πιο αργή, όλο και πιο δύσκολο ήταν το να τραβήξει αέρα στα ασθενή πνευμόνια της. Γύριζε το κεφάλι της μήπως και βρει μια θέση που να την βοηθά. Ένιωθε το σώμα της να μην οξυγονώνεται και την καρδιά της να χτυπά κάθε λεπτό με πιο αργούς...

Στίχοι: Ταξίδια με τον νου...

Η 21η Μαρτίου έχει οριστεί ως η παγκόσμια ημέρα ποίησης. Δεν μπορώ να πω πως ήμουν ποτέ ιδιαίτερα φιλική προς την ποίηση, μάλιστα παλαιότερα την έβρισκα και λίγο βαρετή. Υπήρξαν όμως κατά καιρούς ποιητές που με άγγιξαν. Είναι να σου κάνει κάτι το «κλικ» που λέμε....

Ο ταξιδιώτης

Η Προβλήτα 1 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα μου  «καταφύγια» μέσα στην πόλη καθώς είναι και το ιδανικό σημείο για να ηρεμήσει κανείς μετά από μια δύσκολη αστική μέρα. Ακόμα και μόνος να πας να καθίσεις δεν θα αισθανθείς άβολα, ίσως...

Η σκακιέρα

Κάποτε καθόμουν σ’ ένα τραπέζι Και μου έφεραν μια σκακιέρα. Την τοποθέτησαν μπροστά μου Και μου είπαν με σοβαρό ύφος: «Παίξε». «Μα δεν ξέρω να παίζω σκάκι» απάντησα τρομαγμένη. Τότε μου πέταξαν ένα ζευγάρι μαύρα γάντια και μου είπαν να τα φορέσω. «Από εδώ και στο...

Η Διάβαση

Το φανάρι κόκκινο. Κλείνει τα μάτια για να σταματήσει για λίγο τον χρόνο. Ξαφνικά οι μυρωδιές γύρω οξύνονται. Η μυρωδιά του φρέσκου κουλουριού δημιουργεί μια εικόνα στο νου, πως κάποτε εδώ που στέκεται ορθωνόταν ένας ανεμόμυλος. Μυρίζει γιασεμί. Έρχεται η...

“Strawmen” (or “Throwing Rocks...

We used to run. Remember how, we flew through blazing fields, meadows of golden gray and buildings of smoke, frail and silver. Down and fast, we ran and shouted speeding bullets, shooting, screaming, seeing strawmen, left and right, up and under, deep inside of one another. We used to run. Remember how, each day we wound there wounded, our pride in shattered pieces, stacking piles. “We hate you strawmen!” we would say, and sitting on, the riverside amidst the...

Pocketing Windows

Eyelids heavy, full of sleep, looking down. Glancing out the window sill. Rain is falling, falling still, rain of yellow, dirty sweat. Sweet and vain, maiden fair, glancing out the window sill. Smiling, smirking, glad to see men who brood, for her and flee. A man there was she espied the most, a man who sat beneath a tree. Despise she did, both tree and man yet fancied him, to some degree. For he sat down, beneath the tree, and looked inside the window sill. Despite the...

Ψηφιακές μοναξιές...

«-Κίκι μου, είσαι εδώ; -Μόλις το είδα, όλα καλά; Δεν είναι αργά για να είσαι ξύπνιος; -Θα καπνίσεις ένα μαζί μου για παρέα; Πνίγομαι.. δεν μπορώ να κοιμηθώ -Ναι φυσικά, περίμενε να βρω τον αναπτήρα μου μόνο..». Το χιλιοειπωμένο ποιηματάκι παίζει σαν μουσικό χαλί στην...

Ένα μάτσο σκουπίδια...

Έχω ακόμη τα τσαλακωμένα εισιτήρια από το πλοίο για τη Σαμοθράκη, παρέα με εκείνα τα δύο ενοχλητικά κοινά βότσαλα που σήκωσα από τη βάθρα του Φονιά. Είμαι σίγουρος πως μια λεπτή κρούστα λάσπης από κάποια βροχερή μέρα στη Κωνσταντινούπολη ακόμα φωλιάζει στις...

Ο συγγραφέας ως δημιουργός...

Υπάρχει μια ιδιάζουσα σχέση μεταξύ των συγγραφέων και του αναγνωστικού τους κοινού, μια σχέση αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης. Τα έργα τους αποτελούν προϊόντα πολιτισμού και επικοινωνίας, φιλτραρισμένα μέσα από τις διαμορφωμένες προσωπικότητες του...

Η «Πανούκλα» του Αλμπέρ Καμύ...

Η ιστορία διαδραματίζετε σε μια παραλιακή πόλη της Αλγερίας, στο Οράν, (γαλλική επαρχία τότε) την δεκαετία του ’40. Ο γιατρός Ριέ, βγαίνοντας από το σπίτι του για τις καθημερινές επισκέψεις στους ασθενείς, σκοντάφτει στην είσοδο σε ένα πεθαμένο ποντίκι. Το...

Πώς προέκυψε η Παγκόσμια Ημέρα...

Στις 21 Μαρτίου γιορτάσαμε, όπως κάθε χρόνο, την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Η αρχική ιδέα για τον εορτασμό προήλθε από τον Έλληνα ποιητή, Μιχάλη Μήτρα, ο οποίος το 1997 πρότεινε να γιορτάζεται και στην Ελλάδα η ποίηση, όπως γινόταν σε άλλες χώρες και μάλιστα να οριστεί...

Για μια «παρέα» λίγων λεπτών...

Είναι περασμένες 11 το βράδυ. Πριν λίγο τελειώσαμε το μάθημα, ανεβήκαμε μέχρι την Εγνατία, συζητώντας περί ανέμων και υδάτων. Αυτή τη φορά, άκουγα τα κορίτσια να μιλούν κι ενώ τις παρατηρούσα σκεφτόμουν πώς μια απλή συγκυρία, ένα απλό κοινό ενδιαφέρον μας έφερε...

Η ποίηση για τους συντάκτες το...

Το ε.ΜΜΕ.ίς τιμά την 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, με συντάκτες του να ορίζουν την ποίηση όπως αυτοί την έχουν στο μυαλό τους! Λευκοθέα Πανούσου: Με την ποίηση γνωρίζεις τον συναισθηματικό κόσμο του συγγραφέα, μοιράζεσαι σκέψεις και ανησυχίες του,...

Παράθυρο στο Πουθενά...

Το στοιχείο του τρόμου, η αναπάντεχη αυτή ανατριχίλα που δοκιμάζεις όταν ο κρυμμένος πίσω από τη γωνία γερμανικός ποιμενικός αρχίσει το γάβγισμα ή όταν αντιληφθείς πως ο γείτονας σου έχει τόσα πολλά γράμματα στοιβαγμένα επειδή είναι νεκρός εδώ και δύο μήνες. Ο...

Κατερίνα Γώγου (1940-1993)...

Την Κατερίνα Γώγου τη συναντάμε συχνά μέσα από τους στίχους της που κοσμούν τοίχους σε σχολεία, πανεπιστήμια, πλατείες και δωμάτια επαναστατημένων νέων. Ποια ήταν όμως η Κατερίνα Γώγου; ‘Ηταν Ελληνίδα ηθοποιός και αναρχική ποιήτρια. Γεννήθηκε στη 1 Ιουνίου του...

Άτιτλο

Σωπάστε… Ακούστε το καμπανάκι… Απόψε οι αρουραίοι χαίρονται πέντε πατώματα πιο κάτω. Σέρβιρε τροφή. Το καμπανάκι σε προειδοποιεί ότι όλες οι θερμίδες ξαναζεστάθηκαν. Σάπια κρέατα στο φούρνο μικροκυμάτων. Όχι ότι θα κρίνω αλλά μην στρώσεις και τραπέζι. Τα...

Ξέρεις κάτι; Είσαι τόσο ξεχωρι...

Ξέρεις κάτι; Είσαι μοναδικός! Γεννήθηκες ΕΣΥ και όχι αυτός. Αυτό σημαίνει πως μέσα σε αυτό το σώμα, μέσα σε αυτήν την ψυχή υπάρχει μια ολοκλήρωση του εαυτού σου. Του δικού σου εαυτού με τα δικά του χαρακτηριστικά, τις δικές του ιδιαιτερότητες. Είσαι σαν ένα...

Rust

I am rust, residing restlessly, dust and draught, driven mad, damned and bitter, rotten black My body broken, neck and kernel, arms are weary, bleak but sharp, weak but waiting, stretching needles Needless to say, that I am god, god of fools, slow to anger, rage and pity, regret and hate Momentum eternal, I am noise, darting forward, ever straight, never straying, striding free, Free of shackles, will and choice, memento bent, but beating still, divine and godless, ill-will...

Μακάρι η αιωνιότητα να βρισκότ...

Βρισκόταν στο δωμάτιό του, ολομόναχος, όπως συνήθως. Τα φώτα, τα παράθυρα, τα παντζούρια ήταν κλειστά. Το μόνο ίχνος φωτός στο χώρο προερχόταν από το τσιγάρο του, τις φωτεινές ακτίνες του ηλίου που λαθραία περνούσαν μέσα από τα κυπαρισσί στόρια, και το μικρό...

Δοχεία μαρμελάδας...

Τελείωσε η μαρμελάδα βερίκοκο. Η αγαπημένη μου.   Παίρνω το άδειο, τώρα, βαζάκι και το πάω στο νεροχύτη της κουζίνας. Το πλένω μέσα-έξω να φύγουν τα υπολείμματα. Το τρίβω με μανία να γυαλίσει.   Αφού το σκουπίσω, παίρνω το δοχείο, βάζω το στόμα μου στο άνοιγμά...

Ο ολοκληρωμένος κύκλος...

«Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι γίνεται όταν όλα τελειώνουν;», ρώτησε ο άνδρας με τη μαύρη καμπαρντίνα. Ο νεαρός που είχε κλείσει μόλις τα είκοσι, τον κοίταξε παράξενα. Δεν φαινόταν να κατανοούσε τα λόγια του σοφού. Είχε ταξιδέψει δύο ολόκληρα χρόνια για να βρεθεί...

Δώρο Γενεθλίων

-Ένα κι ένα κάνουν δύο. Δύο και δύο τέσσερα. Είκοσι τρία και ένα εικοσιτέσσερα. Εικοσιτέσσερα. Τέσσερα επί έξι ίσον εικοσιτέσσερα. Θα μ’ ακούσεις λίγο, γαμώτο; Ή τσάμπα σε βοηθάω με τα κωλομαθήματά σου; -Άσε τις βλακείες! Πες μου λίγο, τα πήρες όλα; -Φυσικά. Μες στην...

Οι δυο που ήταν ένας...

…ένα», ακούστηκε βραχνή η φωνή του, το μακρόσυρτο τσουρούφλισμα του τελευταίου κάρβουνου σε μια φωτιά. Γνώριζες πολύ καλά γιατί προέφερε τη λέξη τούτη -γνώριζες την προέλευση της, την πρόταση που την ξεκινούσε και την εγκιβώτιζε. Ήθελες να ουρλιάξεις, μα δεν...

Ουίσκι

Είναι βράδυ. Στέκομαι στην αγαπημένη σου θέση, εκεί δίπλα από το jukebox στο παρακμιακό ροκάδικο που γνωριστήκαμε πριν από καιρό. Θυμάσαι εκείνη την Πέμπτη που κρατούσα στο αριστερό μου χέρι ένα μισογεμάτο ποτήρι ουίσκι με δύο παγάκια και σας πλησίασα; Ήσουν με τη...

Ο Κάιλ, ο άρχοντας του ξίφους...

Ο κρύος αγέρας ρίπιζε τα πρόσωπά τους. Το μηδαμινό φως του φεγγαριού είχε καλυφθεί κάτω από τα μαύρα σύννεφα. Όλα έδειχναν ότι αργά ή γρήγορα θα ξέσπαγε μια θεομηνία. Ο Κάιλ κοίταζε τον ουρανό με απλανές βλέμμα. Ένιωθε το κρύο να έχει φωλιάσει μες στο είναι του....