ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΓΩΝΙΑ | EMMEIS website

Ο ταξιδιώτης

Η Προβλήτα 1 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα μου  «καταφύγια» μέσα στην πόλη καθώς είναι και το ιδανικό σημείο για να ηρεμήσει κανείς μετά από μια δύσκολη αστική μέρα. Ακόμα και μόνος να πας να καθίσεις δεν θα αισθανθείς άβολα, ίσως...

Η σκακιέρα

Κάποτε καθόμουν σ’ ένα τραπέζι Και μου έφεραν μια σκακιέρα. Την τοποθέτησαν μπροστά μου Και μου είπαν με σοβαρό ύφος: «Παίξε». «Μα δεν ξέρω να παίζω σκάκι» απάντησα τρομαγμένη. Τότε μου πέταξαν ένα ζευγάρι μαύρα γάντια και μου είπαν να τα φορέσω. «Από εδώ και στο...

Η Διάβαση

Το φανάρι κόκκινο. Κλείνει τα μάτια για να σταματήσει για λίγο τον χρόνο. Ξαφνικά οι μυρωδιές γύρω οξύνονται. Η μυρωδιά του φρέσκου κουλουριού δημιουργεί μια εικόνα στο νου, πως κάποτε εδώ που στέκεται ορθωνόταν ένας ανεμόμυλος. Μυρίζει γιασεμί. Έρχεται η...

“Strawmen” (or “Throwing Rocks...

We used to run. Remember how, we flew through blazing fields, meadows of golden gray and buildings of smoke, frail and silver. Down and fast, we ran and shouted speeding bullets, shooting, screaming, seeing strawmen, left and right, up and under, deep inside of one another. We used to run. Remember how, each day we wound there wounded, our pride in shattered pieces, stacking piles. “We hate you strawmen!” we would say, and sitting on, the riverside amidst the...

Pocketing Windows

Eyelids heavy, full of sleep, looking down. Glancing out the window sill. Rain is falling, falling still, rain of yellow, dirty sweat. Sweet and vain, maiden fair, glancing out the window sill. Smiling, smirking, glad to see men who brood, for her and flee. A man there was she espied the most, a man who sat beneath a tree. Despise she did, both tree and man yet fancied him, to some degree. For he sat down, beneath the tree, and looked inside the window sill. Despite the...

Ψηφιακές μοναξιές...

«-Κίκι μου, είσαι εδώ; -Μόλις το είδα, όλα καλά; Δεν είναι αργά για να είσαι ξύπνιος; -Θα καπνίσεις ένα μαζί μου για παρέα; Πνίγομαι.. δεν μπορώ να κοιμηθώ -Ναι φυσικά, περίμενε να βρω τον αναπτήρα μου μόνο..». Το χιλιοειπωμένο ποιηματάκι παίζει σαν μουσικό χαλί στην...

Ένα μάτσο σκουπίδια...

Έχω ακόμη τα τσαλακωμένα εισιτήρια από το πλοίο για τη Σαμοθράκη, παρέα με εκείνα τα δύο ενοχλητικά κοινά βότσαλα που σήκωσα από τη βάθρα του Φονιά. Είμαι σίγουρος πως μια λεπτή κρούστα λάσπης από κάποια βροχερή μέρα στη Κωνσταντινούπολη ακόμα φωλιάζει στις...

Ο συγγραφέας ως δημιουργός...

Υπάρχει μια ιδιάζουσα σχέση μεταξύ των συγγραφέων και του αναγνωστικού τους κοινού, μια σχέση αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης. Τα έργα τους αποτελούν προϊόντα πολιτισμού και επικοινωνίας, φιλτραρισμένα μέσα από τις διαμορφωμένες προσωπικότητες του...

Η «Πανούκλα» του Αλμπέρ Καμύ...

Η ιστορία διαδραματίζετε σε μια παραλιακή πόλη της Αλγερίας, στο Οράν, (γαλλική επαρχία τότε) την δεκαετία του ’40. Ο γιατρός Ριέ, βγαίνοντας από το σπίτι του για τις καθημερινές επισκέψεις στους ασθενείς, σκοντάφτει στην είσοδο σε ένα πεθαμένο ποντίκι. Το...

Πώς προέκυψε η Παγκόσμια Ημέρα...

Στις 21 Μαρτίου γιορτάσαμε, όπως κάθε χρόνο, την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Η αρχική ιδέα για τον εορτασμό προήλθε από τον Έλληνα ποιητή, Μιχάλη Μήτρα, ο οποίος το 1997 πρότεινε να γιορτάζεται και στην Ελλάδα η ποίηση, όπως γινόταν σε άλλες χώρες και μάλιστα να οριστεί...

Για μια «παρέα» λίγων λεπτών...

Είναι περασμένες 11 το βράδυ. Πριν λίγο τελειώσαμε το μάθημα, ανεβήκαμε μέχρι την Εγνατία, συζητώντας περί ανέμων και υδάτων. Αυτή τη φορά, άκουγα τα κορίτσια να μιλούν κι ενώ τις παρατηρούσα σκεφτόμουν πώς μια απλή συγκυρία, ένα απλό κοινό ενδιαφέρον μας έφερε...

Η ποίηση για τους συντάκτες το...

Το ε.ΜΜΕ.ίς τιμά την 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, με συντάκτες του να ορίζουν την ποίηση όπως αυτοί την έχουν στο μυαλό τους! Λευκοθέα Πανούσου: Με την ποίηση γνωρίζεις τον συναισθηματικό κόσμο του συγγραφέα, μοιράζεσαι σκέψεις και ανησυχίες του,...

Παράθυρο στο Πουθενά...

Το στοιχείο του τρόμου, η αναπάντεχη αυτή ανατριχίλα που δοκιμάζεις όταν ο κρυμμένος πίσω από τη γωνία γερμανικός ποιμενικός αρχίσει το γάβγισμα ή όταν αντιληφθείς πως ο γείτονας σου έχει τόσα πολλά γράμματα στοιβαγμένα επειδή είναι νεκρός εδώ και δύο μήνες. Ο...

Κατερίνα Γώγου (1940-1993)...

Την Κατερίνα Γώγου τη συναντάμε συχνά μέσα από τους στίχους της που κοσμούν τοίχους σε σχολεία, πανεπιστήμια, πλατείες και δωμάτια επαναστατημένων νέων. Ποια ήταν όμως η Κατερίνα Γώγου; ‘Ηταν Ελληνίδα ηθοποιός και αναρχική ποιήτρια. Γεννήθηκε στη 1 Ιουνίου του...

Άτιτλο

Σωπάστε… Ακούστε το καμπανάκι… Απόψε οι αρουραίοι χαίρονται πέντε πατώματα πιο κάτω. Σέρβιρε τροφή. Το καμπανάκι σε προειδοποιεί ότι όλες οι θερμίδες ξαναζεστάθηκαν. Σάπια κρέατα στο φούρνο μικροκυμάτων. Όχι ότι θα κρίνω αλλά μην στρώσεις και τραπέζι. Τα...

Ξέρεις κάτι; Είσαι τόσο ξεχωρι...

Ξέρεις κάτι; Είσαι μοναδικός! Γεννήθηκες ΕΣΥ και όχι αυτός. Αυτό σημαίνει πως μέσα σε αυτό το σώμα, μέσα σε αυτήν την ψυχή υπάρχει μια ολοκλήρωση του εαυτού σου. Του δικού σου εαυτού με τα δικά του χαρακτηριστικά, τις δικές του ιδιαιτερότητες. Είσαι σαν ένα...

Rust

I am rust, residing restlessly, dust and draught, driven mad, damned and bitter, rotten black My body broken, neck and kernel, arms are weary, bleak but sharp, weak but waiting, stretching needles Needless to say, that I am god, god of fools, slow to anger, rage and pity, regret and hate Momentum eternal, I am noise, darting forward, ever straight, never straying, striding free, Free of shackles, will and choice, memento bent, but beating still, divine and godless, ill-will...

Μακάρι η αιωνιότητα να βρισκότ...

Βρισκόταν στο δωμάτιό του, ολομόναχος, όπως συνήθως. Τα φώτα, τα παράθυρα, τα παντζούρια ήταν κλειστά. Το μόνο ίχνος φωτός στο χώρο προερχόταν από το τσιγάρο του, τις φωτεινές ακτίνες του ηλίου που λαθραία περνούσαν μέσα από τα κυπαρισσί στόρια, και το μικρό...

Δοχεία μαρμελάδας...

Τελείωσε η μαρμελάδα βερίκοκο. Η αγαπημένη μου.   Παίρνω το άδειο, τώρα, βαζάκι και το πάω στο νεροχύτη της κουζίνας. Το πλένω μέσα-έξω να φύγουν τα υπολείμματα. Το τρίβω με μανία να γυαλίσει.   Αφού το σκουπίσω, παίρνω το δοχείο, βάζω το στόμα μου στο άνοιγμά...

Ο ολοκληρωμένος κύκλος...

«Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι γίνεται όταν όλα τελειώνουν;», ρώτησε ο άνδρας με τη μαύρη καμπαρντίνα. Ο νεαρός που είχε κλείσει μόλις τα είκοσι, τον κοίταξε παράξενα. Δεν φαινόταν να κατανοούσε τα λόγια του σοφού. Είχε ταξιδέψει δύο ολόκληρα χρόνια για να βρεθεί...

Δώρο Γενεθλίων

-Ένα κι ένα κάνουν δύο. Δύο και δύο τέσσερα. Είκοσι τρία και ένα εικοσιτέσσερα. Εικοσιτέσσερα. Τέσσερα επί έξι ίσον εικοσιτέσσερα. Θα μ’ ακούσεις λίγο, γαμώτο; Ή τσάμπα σε βοηθάω με τα κωλομαθήματά σου; -Άσε τις βλακείες! Πες μου λίγο, τα πήρες όλα; -Φυσικά. Μες στην...

Οι δυο που ήταν ένας...

…ένα», ακούστηκε βραχνή η φωνή του, το μακρόσυρτο τσουρούφλισμα του τελευταίου κάρβουνου σε μια φωτιά. Γνώριζες πολύ καλά γιατί προέφερε τη λέξη τούτη -γνώριζες την προέλευση της, την πρόταση που την ξεκινούσε και την εγκιβώτιζε. Ήθελες να ουρλιάξεις, μα δεν...

Ουίσκι

Είναι βράδυ. Στέκομαι στην αγαπημένη σου θέση, εκεί δίπλα από το jukebox στο παρακμιακό ροκάδικο που γνωριστήκαμε πριν από καιρό. Θυμάσαι εκείνη την Πέμπτη που κρατούσα στο αριστερό μου χέρι ένα μισογεμάτο ποτήρι ουίσκι με δύο παγάκια και σας πλησίασα; Ήσουν με τη...

Ο Κάιλ, ο άρχοντας του ξίφους...

Ο κρύος αγέρας ρίπιζε τα πρόσωπά τους. Το μηδαμινό φως του φεγγαριού είχε καλυφθεί κάτω από τα μαύρα σύννεφα. Όλα έδειχναν ότι αργά ή γρήγορα θα ξέσπαγε μια θεομηνία. Ο Κάιλ κοίταζε τον ουρανό με απλανές βλέμμα. Ένιωθε το κρύο να έχει φωλιάσει μες στο είναι του....

Ο Όρκος

Τράβηξε το σιδερικό από τη θήκη του και πυροβόλησε το κονσερβοκούτι. Ευτυχώς, το είχε πετύχει ακριβώς στο κέντρο, εκεί όπου είχε σημαδέψει. Οι κλειδώσεις των χεριών του τον πέθαιναν από τον πόνο. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο κρατούσε δυνατά το Κολτ. Από τότε που τον...

Χαλασμένοι Καθρέφτες...

Σήμερα παρατήρησα κάτι πραγματικά τρομακτικό. Ξέρεις τι κόλλημα έχω με τους καθρέφτες, έτσι; Όποτε περνάω μπροστά από κάποιον δε μπορώ να αντισταθώ. Πρέπει να τσεκάρω το είδωλό μου. Να δω ότι όλα είναι καλά. Τα μαλλιά να μην πετάνε δεξιά-αριστερά σαν να το ‘χω...

Βράδυ Σαββάτου και το “Κ...

Αυτό το Σαββατόβραδο λόγω καιρού νομίζω πως δεν χωράνε μόνο σκέψεις φιλοσοφικές και απλά ερωτικές, με τόσο κρύο καλό θα είναι ν’ αναλογιστούμε για το πανάρχαιο «χόμπι», το σεξ κάτι που σίγουρα θα μας ζεστάνει. Πόσα λίγα πράγματα ξέρουμε για κάτι τόσο δυνατό και...

Χριστουγεννιάτικο φονικό...

Είχε εκείνο το απόκοσμο βλέμμα κάθε φορά που καλούταν να φέρει εις πέρας με απόλυτη ακρίβεια τις εκάστοτε εκτελέσεις που της φόρτωνε η Εταιρεία. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια εκτελούσε κάθε στόχο, που προσπαθούσε με οποιοδήποτε τρόπο να πλήξει τα συμφέροντα των...

Βράδυ Σαββάτου κι η αυτοκριτικ...

Είναι κι αυτά τα βράδια του Σαββάτου που συνειδητοποιείς ότι μεγάλωσες και δεν σε «παίρνει» να βγεις. Τότε είναι που φιλοσοφείς και κάνεις μια ωραία μελαγχολική αναπόληση στο παρελθόν και το συγκρίνεις με το παρόν. Μην πέσεις στην παγίδα να συγκρίνεις το παρόν...

Λύπη/Λείπει

Βύθισε τα πόδια της στην άμμο. Η αίσθηση ήταν ανακουφιστική. Όχι ότι η άμμος ή η εικόνα της θάλασσας ή οτιδήποτε άλλο μπορούσε να απαλύνει τον πόνο της αυτή τη στιγμή. Αλλά και πάλι. Τουλάχιστον την έκανε να νιώσει για μερικά δευτερόλεπτα ζωντανή. Ή μάλλον μη...

Ο Αδερφός μου κι Εγώ...

Κάθε φορά που στρίβω τσιγάρο ο Φίλιππος με αγριοκοιτάζει. Μπορεί να είναι μόλις 11 χρονών και να τον περνάω κατά 10 ολόκληρα χρόνια αλλά τις περισσότερες φορές εκείνος συμπεριφέρεται σαν ενήλικος κι εγώ σαν παιδί. Μου ‘χει αδυναμία ο μικρός. Δε θέλει, λέει, ο...

Ένας κύκλος κλείνει...

«Πάντα πίστευα ότι το τέλος θα έρθει αργά ή γρήγορα. Πάντα πίστευα ότι μπορούμε να καθορίσουμε εμείς οι ίδιοι την πορεία της ζωής μας. Με το πέρασμα του χρόνου συνειδητοποίησα ότι έκανα λάθος, λάθη. Προσπαθούσα να δοθώ με όλο μου το είναι σε όσους αγαπούσα....

Αυτήν την Κυριακή...

Κάθε Κυριακή ανέβαινε τις στριφογυριστές σκάλες μέχρι την ταράτσα. Κάθε Κυριακή, λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Κάθε Κυριακή παρατηρούσε το σκούρο μπλε, το κοραλί, το ροζ, το κίτρινο του ουρανού. Κάθε Κυριακή φορούσε το λευκό φόρεμα. Εκείνο το μακρύ. Αυτό που είχε για...

Χωρίς εσένα

Περπάτησα σήμερα στη κεντρική οδό, εκεί όπου είχαμε γνωριστεί. Κάθε φορά που την περιδιαβαίνω, νιώθω ένα σκίρτημα στην καρδιά. Αυτή τη φορά όμως δεν είναι σκίρτημα, μα τρόμος συνάμα και πόνος, διότι σε έχασα. Δεν ξέρω γιατί έγινε ό,τι έγινε. Μακάρι να μπορούσα να...

Εκείνη και η Άλλη...

Έφυγε. Έφυγε. Επιτέλους. Γιατί; Λένε πως όταν αγαπάς κάτι πρέπει να το αφήσεις ελεύθερο για να δεις αν θα γυρίσει πίσω σε σένα. Αν, όμως, μισείς κάτι, τι κάνεις; Εφαρμόζεις το ανάποδο, κρατώντας το κοντά σου για να δεις αν θα φύγει ποτέ από μόνο του;     Άκουσα πως...

Η Ζωή μου Ξεκίνησε με Δάκρυα...

Η ζωή μου ξεκίνησε με φόβο. Και πόνο. Και παραισθήσεις, από την πλευρά του πατέρα μου. Ποτέ δεν μπόρεσα να βρω λέξεις που να δικαιολογούν τις πράξεις του. Δεν κατηγορώ το αλκοόλ. Δεν κατηγορώ την αδυναμία της μητέρας μου να σώσει τον εαυτό της. Κατηγορώ την αρρώστια...

Η Ανταλλαγή

Προσπάθησε να συγκρατήσει τα νεύρα του. Για πολλοστή φορά δεν θα γινόταν τίποτα απολύτως. Η αγάπη που ένιωθε, ο έρωτας θα παρέμενε ανεκπλήρωτος ες αεί. Επεξεργαζόταν το είδωλό του στον καθρέφτη. Προσπαθούσε να κατανοήσει τι είχε πάει στραβά. Μελέτησε νοητά όλες...

Ποιος φοβάται τα τρένα;...

Τρένα που φεύγουν. Τρένα που έρχονται. Γλυκόπικρα δάκρυα. Γλυκόπικρα χαμόγελα. Αναχωρήσεις. Αφίξεις. Εκείνη στεκόταν μπροστά από την πλατφόρμα Νο4. Κρατούσε σφιχτά στο χέρι της έναν ταξιδιωτικό σάκο. Είχε ρίξει πρόχειρα μέσα δυο, τρία σκόρπια χαμόγελα, δυο...

«Will Grayson, Will Grayson» &...

Το απόσπασμα που ακολουθεί προέρχεται από το βιβλίο «Will Grayson, Will Grayson» των John Green και David Levithan και αποτελεί μετάφραση της υπογράφουσας το παρόν. «Δεν θέλω να σε πηδήξω. Απλά σε αγαπώ. Από πότε έγινε το ποιον θα πηδήξεις ολόκληρη η υπόθεση; Από πότε είναι το άτομο που...

Light Ekphrastic, ένα περιοδικ...

 Το LightEkphrasticείναι ένα ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό το οποίο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2010 και εκδίδεται τέσσερις φορές το χρόνο. Φιλοξενεί ποίηση, μυθοπλασία και δημιουργική γραφή. Βασίζεται στη συνεισφορά καλλιτεχνών και συγγραφέων που ενδιαφέρονται...

Η Δημοσιογράφος

Ένιωσε την ψύχρα της νύχτας να διεισδύει μέσα στο κορμί της. Πέρασε το εξωτερικό περίβλημα και πλησίασε απειλητικά την καρδιά. Ήταν 14 Φεβρουαρίου, η περίφημη ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ήταν για πολλοστή φορά μόνη. Δούλευε ως δημοσιογράφος σε μια από τις...

Δίσκος Βινυλίου

Σκηνή 1η: Σαλόνι. Στη μέση, ορθογώνιος καναπές. Δεξιά, πολυθρόνα. Αριστερά, μικρό τραπεζάκι. Πάνω του, ανοιχτή τηλεόραση στο mute. Στη γωνία, πικ απ. Τριγύρω, στο πάτωμα, διασκορπισμένη συλλογή δίσκων. Πιο πέρα, δυο μπλεγμένα περιγράμματα. Ένα αντρικό. Ένα...

*Το Κοιμητήριο των Τεσσάρων Ση...

Όλη μου η ζωή ήταν πάντα ένα κουβάρι από εικόνες και ταξίδια. Από μικρός αποζητούσα τη φυγή. Κυνηγούσα όνειρα και φαντασιώσεις μέσα στα χρώματα και τους ήχους του κόσμου. Έκανα λοιπόν, αυτή μου την επιθυμία και ανάγκη, επάγγελμα. Αψήφησα τις επιθυμίες της...

Στοιχειωμένες

Οι 3 Αδελφές είχαν κάτι το παράξενο. Το μυστηριώδες. Το σκοτεινό. Ίσως έφταιγε που ήταν ντυμένες στα μαύρα από την κορφή μέχρι τα νύχια. Ή που κινούνταν με τον ίδιο πάντα βηματισμό, αθόρυβα και σχεδόν σαν να μην άγγιζαν τη γη κάτω απ’ τα πόδια τους. Ή ίσως, πάλι, που...

Το Κλουβί

«Χαίρε σύντροφε και συνοδοιπόρε, θα λαλήσεις τη γλυκιά σου μελωδία;» Δίχως σταματημό, δίχως διακοπή η βροχή συνέχιζε την αιώνια πορεία της από τα μολυβένια νέφη προς τα διψασμένα, σκασμένα χώματα. Ασημένιες ανταύγειες, προάγγελοι της καταιγίδας έτρεχαν από τις...

Ο χρόνος κυλάει διαφορετικά γι...

Η Ε. κοιτάχτηκε κλεφτά στον καθρέφτη του μπάνιου πριν φύγει από το σπίτι. Δεν ήταν και στα καλύτερά της αλλά απέπνεε μια γοητεία, παρά τους μωβ κύκλους που πλαισίωναν τα μάτια της. Το ξενύχτι έφταιγε… Άτιμο πράγμα οι βραδινές σκέψεις, τελικά. Ήρθαν ύπουλα εκεί που...

Ο Βιβλιοθηκάριος...

Άνοιξε το πορτατίφ, πατώντας εκείνο το ξύλινο κουμπί που φάνταζε πια τόσο παλαιικό. Ο Βιβλιοθηκάριος δούλευε στην Παγκόσμια Μαγική Βιβλιοθήκη περίπου χίλια χρόνια. Δεν έκανε τίποτα σπουδαίο σε καθημερινή βάση, απλά τοποθετούσε τα βιβλία στη σωστή θέση εφόσον...

Ο Φαροφύλακας

Η ιστορία που θα σας αφηγηθώ έλαβε χώρα πριν από κάμποσα χρόνια σε μια ακτή στη Βόρεια Αγγλία, σε μια περιοχή όπου το επάγγελμα του φαροφύλακα ήταν ζωτικής σημασίας. Ήταν εκείνο το επάγγελμα που μπορούσε κάλλιστα να σώσει πλήθος ανθρώπων ή πάλι να τους οδηγήσει...

Μια ξεχασμένη πόλη...

Καταστροφή που έρχεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο κοντά Θλίψη κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι Μυρωδιά θανάτου Πλανιέται στους ερειπωμένους πια δρόμους Γέλιο μονάχο ακούστηκε Ένας Κλόουν Εμφανίστηκε πάνω σε κάτι χαλάσματα Γέλασε καταχθόνια Ένα ζωντανό...

Ο μαρμαρωμένος ιππότης...

Ο ιππότης έφτασε επιτέλους στο δάσος Καταλαβαίνοντας πια ότι ο φόνος που είχε πράξει ήταν ένα μεγάλο λάθος Ξεπέζεψε από το άλογό του Νιώθοντας παράλληλα τρομερό πόνο στο μυαλό του Εκεί που στεκόταν μέσα στο ξέφωτο Παρατήρησε μια ξανθιά οπτασία που έμοιαζε λες...