ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΓΩΝΙΑ | EMMEIS website

Rage

ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ένα δευτερόλεπτο ένα λεπτό μια ώρα ρολόγια μια μέρα μια βδομάδα ένας μήνας μια εποχή του χρόνου περίοδος ένας χρόνος μια δεκαετία ένας αιώνας μια χιλιετία ημερολόγια μονάδες μέτρησης του τίποτα απεικονίσεις του άπιαστου και ο...

«Ο υπαινιγμός είναι η υψηλότερ...

(H. P. Lovecraft προς τον R. E. Howard στις 4/10/1930) Στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται το μοναδικό βιβλιοπωλείο-εκδοτικός οργανισμός που υπηρετεί την κληρονομιά του μεγάλου Αμερικάνου συγγραφέα του Φανταστικού, Howard Phillips Lovecraft. Με το όνομα «Άγνωστη Καντάθ», από τη νουβέλα του...

«Είμαι καλά. Μην ανησυχείς»...

«Πρέπει να ενημερώσω τη σύζυγο μου, να μην ανησυχήσει», φώναξε προς τα βάθη του σκοτεινού διαδρόμου και σήκωσε το ακουστικό. «Ξέχασα τα χάπια μου για τον θυροειδή, γι’ αυτό σε πήρα». Σκέφθηκε πως αυτό είναι το σημαντικότερο. Να την ενημερώσει πως ήταν υγιής....

Η λακκούβα με το αίμα...

  Το καλοκαίρι του 1969 περπάτησε στη Χιροσίμα. Τα φαντάσματα των θυμάτων του «μικρού παιδιού» της Ενόλα Γκάι τον περίμεναν: «Γιατί ζεις εσύ και όχι τα παιδιά μου;», τον κατηγόρησε μια σκελετωμένη φασματική μορφή. «Γιατί πήρες το Νόμπελ από τα χέρια των φονιάδων;...

Η «λιγότερο υλική ζωή»...

Είχε βρει έναν τρόπο, για να κοιμάται. Χωρίς χάπια. Πρόβαλε στο μυαλό του μία ταινία και βυθιζόταν σε βαθύ ύπνο. Αν διάβαζε Λαβκράφτ θα πίστευε και αυτός πως ο ύπνος είναι η αληθινή ζωή. Ονειρευόταν πως βουτούσε στα κρυστάλλινα νερά μιας ακύμαντης θάλασσας και...

Η «Κομψών Αιλούρων Τάξις» του…...

«Λαχταρώ έναν κόσμο εξαίσιου και γιγάντιου μυστηρίου, λάμψης και τρόμου, στον οποίο δεν βασιλεύει άλλος περιορισμός εκτός από τα όρια μίας ανεμπόδιστης φαντασίας» (επιστολή του Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ στον Μπέλναπ Λονγκ). Ο Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ...

Το νήμα της ζωής μας...

Κάθε μέρα μου έλειπε. Κάθε καταραμένη μέρα που η γη έκανε τον κύκλο της γύρω από τον ήλιο, η ίδια ρουτίνα της φύσης, αποτελούσε και δική μου ρουτίνα. Ξύπνησα με το συναίσθημα της έλλειψης, όπως συνέβαινε εδώ και κάποιους μήνες. Τα μάτια μου ήταν για ακόμη ένα πρωί...

Το δικό του γκραφιτι...

Το έβαψε δεκάδες φορές. Πιο πρόσφατα προχθές το μεσημέρι. Ήταν Τρίτη και έπρεπε να πάει στο γραφείο. Τηλεφώνησε πως ήταν αδιάθετος και έτρεξε στο χρωματοπωλείο να αγοράσει νέα χρώματα. Τα έλεγε «φάρμακα» και ” «αλοιφές», γιατί οι αγαπημένοι τοίχοι της...

Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε και τα φοβε...

Οι αναγνώστες του Έντγκαρ Άλαν Πόε (Βοστώνη 1809 – Βαλτιμόρη 1849) γνωρίζουν κυρίως ως το πιο γνωστό ζώο που αναφέρεται στο έργο του, το θρυλικό «Κοράκι». Το εξαιρετικό αυτό ποίημα μπορεί κανείς να το διαβάσει μαζί με το δοκίμιο του, «Η φιλοσοφία της σύνθεσης», σε...

#IamTheVillainInMyOwnStory

Στην ιστορία που πλέκει το μυαλό του καθενός μας κάθε μέρα, είμαστε όλοι θύματα. Δεν φταίξαμε εμείς σε κάτι, οι άλλοι οι κακοί μας το προκάλεσαν. Ως παιδιά φταίνε οι γονείς μας. Ως εργένηδες φταίνε άλλοι στα γκομενικά μας. Ως παντρεμένοι φταίει το ταίρι μας. Ως...

Ο.Α.Σ.Θ.: Εποχούμενο Σχολείο Δ...

Χρονογράφημα Θεσσαλονίκη, Δεκέμβριος 2018 Στις σύγχρονες πόλεις, όπως βαυκαλίζονται οι πολιτικοί της πως είναι η Θεσσαλονίκη, οι κάτοικοι τους ζούνε απομονωμένοι στα διαμερίσματα τους στα οποία και ανυπομονούν να γυρίσουν μετά από μια μέρα με μαθήματα, εργασία,...

«Χριστουγεννιάτικες καρδιές» ή...

Το ελικόπτερο προσγειώθηκε στην οροφή της φαραωνικής έπαυλης που δέσποζε στο κέντρο του κτήματος. Το μέγαρο ήταν φωταγωγημένο. Το ιατρικό προσωπικό κατέβηκε και άρχισε να τρέχει για το εσωτερικό του κτηρίου, μεταφέροντας με αγωνία το πολύτιμο τρόπαιό του. Οι...

Στην οροφή του τρούλου...

Σαν τον Παρείσακτο*, ένοιωσα σαν βγήκα κάποιο βράδυ από του Άι Δημήτρη την κρύπτη, Σε ανίερο πτωματοφάγο γλέντι, γοητευμένος από ένα γυναικείο χάδι, καλεσμένος κάποιων φοιτητών στη φρίκη. Στην εβδομαδιαία συνάντηση των θρησκευτών, γνωστή μεταξύ τους ως Κόκκινη...

Απλά c’est la vie

Στο μυαλό της σιωπή και τριγύρω της κρότοι Επιφανιακές πληγές και κοψίματα Γρήγορη επούλωση – Ψυχραιμία στον πυρήνα Ανεξήγητη αντίθεση; Ο αγώνας για επιβίωση Στο πρόσωπό άλλων οργή, στα μάτια της μόνο μαύρο Θα πεις: Συμβιβασμός ή αποδοχή; Όχι… απλά c’est la...

Η Συντρόφισσα Γραμματέας του Ά...

Όχι, δεν υπογράφω τίποτα που δεν ομολόγησα. Σας διαβεβαιώνω σύντροφοι πως τα όσα έκανα είναι αρκετά για να με εκτελέσετε εκατό φορές. Τις ξέρω καλά αυτές τις «ομολογίες» που γράφει το Πολιτικό Γραφείο και βάζει τους συντρόφους μας να υπογράψουν. Αφού...

Το ελληνικό «Τρένο του Μεσονυχ...

Με γερές δόσεις… κινηματογράφου Διαβάσατε ποτέ με προσοχή το εισιτήριο του τρένου; Είδατε εκείνη την ανεκδιήγητη προκαταβολική δικαιολογία για τις πιθανές καθυστερήσεις των δρομολογίων, που τονισμένη και με φωσφορούχο ψαμμίδι, κλαψουρίζει: «Στις...

Να με φωνάζετε «Ατυχία»...

Είμαι μια από τις πιο άτυχες γυναίκες που ξέρω. «Σοβαρά τώρα;», θα αναρωτηθείτε και θα το αμφισβητήσετε. Ξέρω, ξέρω… Ως άνθρωποι της λογικής θα χρειάζεστε αποδείξεις και στατιστικές για να πειστείτε. Ε, λοιπόν, ακούστε! Από τις 365 ημέρες του έτους, τις 350 το Todaylicious...

Ο Λάβκραφτ* στο ρινγκ...

Μία μόνο βρήκα στο έργο του αναφορά, στον Επαναβιωτή**, για κάποιον νέγρο αθλητή, μία πυγμάχου περιγραφή εξαιρετική. Ο ήρωας του μπόρεσε να τον επαναφέρει στη ζωή, με ένα πείραμα αποτυχημένο, που του χάρισε βίο στοιχειωμένο. Κι όμως, ακόμη κι αν ο Χάουαρντ, δεν ήταν...

Σε κίνηση

Αμέτρητες εντολές ξεκινούν απ’ το εγκέφαλό σου, διαχέονται στο σώμα σου φτάνουν στα άκρα σου κινείσαι Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις δίνεις ώθηση στα πόδια σου και στον ρυθμό της μουσικής χορεύεις Κάποιες φορές απαλά αντιδράς και άλλες η κίνησή σου σκάει σαν...

Στις μικρές ερασιτεχνικές ομάδ...

Στων μικρών ερασιτεχνικών ομάδων τις κοινωνίες, με τα λίγα μέλη, τα όσα πρέπει, όπου ξεχνούν να σημειώσουν τις αποδημίες στα βιβλία τους, και οι ενηλικιώσεις των παιδιών τους, με χαρά γίνονται δεκτές μιας κι αυξάνονται τα μέλη. Εκεί, κι’ ας το επεδίωξαν στη...

Ποιος φεύγει από τον Παράδεισο...

Στο χωριό μένω μόνος εννέα μήνες το χρόνο. Στην Ήπειρο έρχονται μόνο το καλοκαίρι. Είναι υπέροχο και δεν το αλλάζω. Ανάβω τα φώτα στους δρόμους, κλειδώνω τις πόρτες, φτιάχνω τους σωλήνες και ταΐζω τις αρκούδες. Ζω στο βουνό, αλλά πιστεύω πως είμαι πάνω σε ένα νησί....

Η Σκουριά και ο Ράπτης...

Πράξη Πρώτη Θίασος: -Σκουριά ως Ετοιμοθάνατη -Ράπτης ως Λεπιδοφόρος Σκηνικό: Σπλάχνα ενός καμένου εργοστασίου Ώρα: Απόγευμα Η Ετοιμοθάνατη κείτεται στο πάτωμα. Είναι ραγισμένη, ξέπνοη και ματωμένη. Στα φρύδια της φωλιάζει σκόνη και στα μαλλιά της στάχτη. Στα...

Τους ανοίξαμε τα μάτια...

Ήμουν και εγώ στο Ρόσγουελ. Ήμουν ο γιατρός με τον σκούφο και τη στολή του χειρουργού που είδατε πίσω από το γυάλινο χώρισμα, σε εκείνη την ταινία του βρετανικού καναλιού τον Αύγουστο του 1995. Την 16λεπτη ταινία την διέρρευσε η ίδια η Υπηρεσία! Είμαι σίγουρος πως...

Πρίσμα

Πήρα μια γερή δόση ήλιου την κράτησα σφιχτά μες στη γροθιά μου Και όταν βάδιζα ξανά σε μονοπάτια σκοτεινά Τόσο τρομακτικά όσο αυτά που μόνο το μυαλό ακολουθεί Άπλωσα το χέρι μου μπροστά έστρεψα την παλάμη μου προς τα πάνω ξεδίπλωσα τα δάχτυλά μου _____________________ Φως...

Ένα ανείπωτο στοίχημα...

Πάντα αποστρεφόταν τα στοιχήματα. Ίσως γιατί δεν της άρεσε να ρισκάρει. Ήθελε να είναι σίγουρη για ό,τι κάνει, να νιώθει ασφάλεια, να μην αμφιταλαντεύεται. Ώσπου ένα αθώο στοίχημα την έκανε να αλλάξει γνώμη. Μια ανοιξιάτικη βραδιά φόρεσε το αγαπημένο λουλουδάτο...

Μελαγχολία

-βίωσαν, αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν και χαμογέλασαν και έκλαψαν ξανά. Η Μελαγχολία χάθηκε, όχι όμως το όνομά της. ΣΤΟΠ! Επείγον μήνυμα! ΑΠΟ: Αφηγητή. ΠΡΟΣ: Αναγνώστη Αγαπητέ αναγνώστη, ζητώ ταπεινά συγγνώμη. Ανοησία μου, το ξέρω. Ντροπή. Είχα τόση αγωνία βλέπεις να...

Οι δυο που ήταν ένας...

Φόλκι Σαντ «Μαζί είμαστε ένα»: Θυμάσαι; Αυτό μου είχες πει. Μια Τρίτη ήταν ενός χειμώνα. Θυμήσου. Μπορεί να ‘ταν και Τετάρτη βέβαια, ή και Πέμπτη ακόμη, γιατί θυμάμαι μυρωδιά ψαρίλας. Και ψάρι μυρίζει στη λαϊκή, μαζί με ελιές και ρίγανη. Σίγουρα όχι Δευτέρα όμως,...

Πρίσμα

Πήρα μια γερή δόση ήλιου την κράτησα σφιχτά μες στη γροθιά μου Και όταν βάδιζα ξανά σε μονοπάτια σκοτεινά Τόσο τρομακτικά όσο αυτά που μόνο το μυαλό ακολουθεί Άπλωσα το χέρι μου μπροστά έστρεψα την παλάμη μου προς τα πάνω ξεδίπλωσα τα δάχτυλά μου _____________________ Φως...

Φυσικές σχέσεις

F=Δp/Δt Για κάθε δυναμική δράση αναπτύσσεται μια δύναμη αντίδρασης Βασική αρχή στη Φυσική Μα φαίνεται πως εσύ την ξέχασες όταν έθετες τις αρχές σου Και τι έγινε; ρωτάς αδιάφορα Α, μην ανησυχείς δεν έγινε και κάτι Απλά επί καιρό έκανες τόση φασαρία Που δεν...

Η ψιθυριστή κραυγή όλων των αν...

A Silent Voice (Koe No Katachi) / Kyoto Animation / 2016 Κριτική Πάντα προσπάθεια. Πάντα αποτυχία. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα. Samuel Beckett, Worstward Ho (1983) Λυμένα κορδόνια, σπασμένοι γραφίτες μολυβιών, τζιτζίκια, ρέουσες μύτες μαθητών, σταγόνες ιδρώτα, μια...

Η τελευταία νύχτα...

Ήταν απίστευτο το πόσο γρήγορα περνούσε ο καιρός, σκέφτηκε ο Λάζαρος. Οι τελευταίοι έξι μήνες έφυγαν αστραπιαία. Του φαινόταν σαν χθες η Παρασκευή 7 Ιουλίου, τότε που είχαν βρεθεί με την Σάντρα για να συζητήσουν για τον λεγόμενο «τουρισμό της ευθανασίας». Εκείνη...

Γευσιγνωσία

Ο θάνατος, λένε, δεν έχει γεύση είναι απαλός και αδιάφορος σαν το νερό, κυλάει μέσα μας, αναπόφευκτα· (Ίσως, πάλι, η φήμη αυτή να μην ισχύει αφού δεν ξέφυγε κανείς από την όποια γεύση του να μας την περιγράψει.) Πηγή:...

«Ασπραπή»

Γύρισε από τη δουλειά. Κούραση. Έβαλε τα χθεσινά αποφάγια να ζεσταθούν στον φούρνο μικροκυμάτων και κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας. Το κεφάλι βούιζε, τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή, άλλη πόση ταλαιπωρία να πάει και να έρθει στη δουλειά. Τα μεσημεριανά...

Κλωνοποιείται ο έρωτας;...

Οι άνθρωποι είναι μοναδικοί. Μοναδικές προσωπικότητες με μοναδικό σύνολο εμπειριών. Μοναδικά σώματα που ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο. Μοναδικοί συνδυασμοί χαρακτηριστικών, σωματικών και ψυχικών. Μοναδικό DNA. Ο Πέτρος στερούνταν αυτής της μοναδικότητας. Είχε...

Χείλη σκισμένα

Πόρτες του λόγου, τα χείλη ευθύνονται για προφορικές λύπες ή χαρές Στις χαρές κανείς μας δεν παραπονιέται Κι έτσι, τα χείλη στέκουν όμορφα και λαμπερά Ανοίγουν διάπλατα, όλοι χαμογελάμε Στις λύπες πάλι, τα χείλη σκίζονται ή σκάζουν Σφίγγονται, μοιάζουν με...

Χρωματιστός καθησυχασμός...

Πολύχρωμο πλάσμα, συχνά οι άνθρωποι στέκονται και σε κοιτούν με περιέργεια Κοντοστέκονται να το σκεφτούν πώς γίνεται να αποτελείσαι από τόσες ξεχωριστές, φωτεινές αποχρώσεις; Άλλοι αμέσως παραδέχονται πως η μοναδικότητά σου είναι ονειρική, ένα αξιοζήλευτο...

Έπεσε η κοπέλα

Μια στατικότητα Ναι μεν μπρος και πάλι πίσω Αλλα πάντοτε στα ίδια ακριβώς σημεία από το Α στο Β και αντίστροφα Λένε πως σε μια τέτοια στατική ισορροπία το σύστημα βρίσκεται σε ηρεμία Μα εγώ νιώθω κάθε άλλο παρά ήρεμη Είμαι τόσο λυπημένη ή άλλοτε είμαι...

Me

“Are you sad?” someone asked me, once upon, a day of winter. “You look sad” he added quickly, smiling grimly, teeth unbrushed. “Am I sad?” I smiled as well, teeth of equal, sadly, colour, teeth of yellow, filled with lunch. “Am I sad? Sad for whom?” was my answer, short and solid, idiotic, my mind an empty, empty room. Then it struck me, it flew right through me, like a sudden, salty breeze, sweeping in, the husk so hollow, the husk I call, my dear old...

Το κίτρινο hooded oriole...

Φύλαξα στη μνήμη μου το μικρό κίτρινο πουλί που τραγουδούσε στο μπαλκόνι μου για μήνες Όταν ανακαλώ την κίτρινη φωνή του Τότε κλείνω τα αυτιά μου μάταια ή την αφήνω να ζωντανέψει στο κίτρινο πλέον μυαλό μου Προσπαθώ να κρατήσω την ανάμνησή του αγωνίζομαι να την...

Broken

She walks in circles; round and round and round she goes. Her feet are lagging, and dragging along, a living but lifeless, a ghost-clad corpse. Her steps are heavy, her breathing coarse; rough and leaden, gilded dust. She leads a path, a path that she dreaded; to tread it now, at long, long last; she does not want...

Τα μάτια στο σκότος έστρεψα...

Πως μούδιαζα εσένανε κοιτώντας πώς να ξεχάσω κι έσταζα κι έσταζα την ηδονή πώς να ξεχάσω που σπάραξα και σπαράχτηκα πώς να ξεχάσω όταν τα μάτια μου στο σκότος έστρεψα *αναδημοσίευση από...

Γαλάζιο καταφύγιο...

Κλείδωσα τον χρόνο στο μικρό γαλάζιο κουτί που μου χάρησες Μου είχες πει πως είναι μπιζουτιέρα Μα δεν σε πίστεψα… Για μένα ήταν κάτι παραπάνω Φύλαξα εκεί τις μνήμες της κοινής ζωής μας: όσα μας έδωσαν χαρά (να τα κρατήσουμε ζεστά) όσα μας πλήγωσαν (να μην τα...

Η κληρονομιά του Γκαίτε...

Licht! Mehr Licht! (Παλιό αρχοντικό, ερημωμένο από τους ιδιοκτήτες εδώ και καιρό. Σαλόνι, κίτρινες κουρτίνες) Ένας άντρας κάθεται μόνος του σε ένα δίποδο σκαμνί, με το ένα χέρι σφιγμένο σε γροθιά. Με το άλλο γράφει με φτερό και μελάνι πάνω σε χαρτί και ξύλο. Από την...

Μαριονέτες στη δουλειά...

Σκάλωσε το δέρμα μου στο γραφείο της δουλειάς Έκανα να ξεφύγω αλλά δε μου το επέτρεψαν οι συνθήκες της εποχής μας Έτσι, τους άφησα να με βιδώσουν στην καρέκλα με τρυπάνι και κάρφωσαν τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο με μαχαίρι Με συνδετήρες κράτησαν τα βλέφαρά μου...

≡ ≤ = ≥ ≠ ≈

Είμαστε ίσοι; Ένας άδικος κόσμος που γνέφει στο ναι *αναδημοσίευση από...

Ο κλοιός της ζωής...

Η ανάσα της γίνονταν όλο και πιο αργή, όλο και πιο δύσκολο ήταν το να τραβήξει αέρα στα ασθενή πνευμόνια της. Γύριζε το κεφάλι της μήπως και βρει μια θέση που να την βοηθά. Ένιωθε το σώμα της να μην οξυγονώνεται και την καρδιά της να χτυπά κάθε λεπτό με πιο αργούς...

Στίχοι: Ταξίδια με τον νου...

Η 21η Μαρτίου έχει οριστεί ως η παγκόσμια ημέρα ποίησης. Δεν μπορώ να πω πως ήμουν ποτέ ιδιαίτερα φιλική προς την ποίηση, μάλιστα παλαιότερα την έβρισκα και λίγο βαρετή. Υπήρξαν όμως κατά καιρούς ποιητές που με άγγιξαν. Είναι να σου κάνει κάτι το «κλικ» που λέμε....

Ο ταξιδιώτης

Η Προβλήτα 1 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα μου  «καταφύγια» μέσα στην πόλη καθώς είναι και το ιδανικό σημείο για να ηρεμήσει κανείς μετά από μια δύσκολη αστική μέρα. Ακόμα και μόνος να πας να καθίσεις δεν θα αισθανθείς άβολα, ίσως...

Η σκακιέρα

Κάποτε καθόμουν σ’ ένα τραπέζι Και μου έφεραν μια σκακιέρα. Την τοποθέτησαν μπροστά μου Και μου είπαν με σοβαρό ύφος: «Παίξε». «Μα δεν ξέρω να παίζω σκάκι» απάντησα τρομαγμένη. Τότε μου πέταξαν ένα ζευγάρι μαύρα γάντια και μου είπαν να τα φορέσω. «Από εδώ και στο...

Η Διάβαση

Το φανάρι κόκκινο. Κλείνει τα μάτια για να σταματήσει για λίγο τον χρόνο. Ξαφνικά οι μυρωδιές γύρω οξύνονται. Η μυρωδιά του φρέσκου κουλουριού δημιουργεί μια εικόνα στο νου, πως κάποτε εδώ που στέκεται ορθωνόταν ένας ανεμόμυλος. Μυρίζει γιασεμί. Έρχεται η...